Chapter 43: First Snow

Napakatamis ng ngiti ni kent habang nararamdaman niya ang pintig ng kanyang puso na napakabilis.

Ang nais lang niya sa ang araw na ito ay hindi madaling magtapos at nais niyang sumayaw kasama ang babae na kanyang minamahal, magpakailanman sa ilalim ng kumikislap na mga bituin sa kalangitan.

Naramdaman ni Kent ang pagmamahal ni Ada sa kanya ...

kung maibabalik pa niya ang oras na nasa tabi pa rin niya si Ada nakikita ang ngiti nito at kung paano kumikinang ang mga mata niya.

Pinangarap ni Kent ang mga pangyayaring iyon sa gabi. Ngumiti siya habang dahan-dahang iminulat ang kanyang mga mata na nagising mula sa mga panaginip na iyon.

~

Sa ospital...

Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata ng mapagtanto niyang isang bangungot lamang ito. Ang masasabi lang niya, iyon ang pinaka-hindi malilimutang pangarap niya.

Ang naisip lang niya ay totoo ang nangyari kanina ngunit isang bangungot lamang, isang napakahusay na bangungot. Akala niya nasa tabi niya si Ada ngunit napagtanto niya na ang kanyang ina lamang ang narito. Nakita ito ng Mom niya at saka lumapit sa kanya.

"Oh, gising ka na. Salamat sa Diyos!" sabi niya.

lumapit din sa kanya ang mga magulang at ang papa ni Ada.

"Kumusta ka anak, may masama pa ba sa iyo?" tanong niya.

"Ma, nasaan si Ada?" Tanong ni Kent.

Hindi sila sumagot, nagkatitigan lamang sila.

"Tay, bakit hindi mo ako masagot? Nasaan si Ada?" Tanong ulit ni Kent.

Bumangon si Kent para umupo.

"Halika na kay Kent, hindi ka masyadong magaling." Sinabi ng kanyang ina.

"Nasaan si Ada? Gusto ko siyang makita. Nasaan siya?" Tanong ulit ni Kent.

"Anak, wala si Ada, nang makita ka namin." Malungkot na sabi ng mama ni Ada.

"Ha? Bakit wala siya? Kasama ko siya!" Tanong ni Kent.

"Wala na siya pagdating namin. Ikaw lang ang nandito. "Ang sabi ng Dad ni Ada.

"Ano? ano ang ibig mong sabihin?!" Galit na sabi ni Kent.

"Anak, kailangan mong huminahon, hindi ka pa magaling," sabi ng Mom ko.

"Ayon sa pagsisiyasat, kinuha nila si Ada. Siguro, ang bumaril sa iyo." sabi ng Dad niya.

"Ano?!" Sinabi ni Kent na hindi niya maipaliwanag kung ano ang mararamdaman niya, alam niya na may kumuha lang kay Ada at kinidnap muli siya.

"Hinanap namin si Ada sa ibang mga ospital, ngunit hindi namin siya nakita. Ngunit sinabi ng pulisya, maaaring napagamot siya sa ibang lugar at hindi dinala sa dito." sabi ng Dad niya.

"Kaya anak, magpagaling ka. Kapag gumaling ka, maaari kang maghanap kay Ada. Ngayon magpakabuti ka muna!” Sabi niya.

"Hindi. Hindi Mom! Hahanapin ko si Ada ngayon din! Kahit ano at saan siya!" Pagpupumilit ni Kent.

"Anak, hinahanap na ng staff ng Daddy mo si Ada, malapit na natin siyang mahanap. Kaya, magpagaling ka muna. Kailangan mong maging malakas!" sabi ng Mama niya.

"Tama ang Mom mo, maging matatag ka muna bago mo siya hanapin. Mahahanap din natin si Ada!" Ang sabi ng Dad niya.

~

Lumipas ang mga araw ...

Nakabawi na si Kent at tuluyan ng gumaling. At sinimulang hanapin ni Kent si Ada, naisip niya kung saan pupunta si Ada at ang kanyang mga kaibigan ay tinanong na din niya… Ngunit bigo si Kent na makita si Ada.

Linggo, buwan at taon na ang lumipas…

At hanggang ngayon, hindi niya alam kung saan hahanapin si Ada.

Isang hapon, nagpunta sa dagat si Kent. Ang lagi nilang pinupuntahan ni Ada sa gabi.

Dahan-dahan siyang bumaba mula sa sasakyan at tumingin sa paligid. Huminga siya ng malalim, at nilanghap ang sariwang hangin dito habang nakatingin sa dagat.

"Ada... I miss you! Nasaan ka na? Pakita ka na sa akin, oh."

Dahan-dahang tumulo ang luha ni Kent.

"Hindi ko na alam kung saan ka hahanapin o kanino ka hahanapin, sana ay okay ka lang."

"Mahal na mahal kita... Sana ay bumalik ka na akin!" Pagkatapos ay napa-upo si Kent sa damuhan habang umiiyak.

"Alam kong magkikita ulit tayo. At kapag nagkita tayo, mangangako ako na hindi na kita bibitawan! Palagi akong hahawak sa iyong mga kamay, kahit saan mo nais pumunta.

Hindi ka na mawawala sa paningin ko ulit. Pero sana... bumalik ka na sa akin.

Namimiss na kita Ada! Hindi ko na alam ang gagawin ko...

Umaasa ako na makita ka sa lalong madaling panahon."

Ito ang mga nasabi ni Kent habang umiiyak at dahil sa lubos na kapighatian na nadarama sa pagkawala ni Ada...

~

Pagkalipas ng apat na taon...

Hanggang ngayon ay hindi pa rin natatagpuan si Ada...

Dahan-dahan na nagsimula ang buhay ni Kent. Siya na ang namumuno sa kanilang mga negosyo. Tinutulungan niya ng kanyang mga magulang na patakbuhin ito.

Palipat-lipat din siya ng lugar. Si Kent ay abala sa pagtatrabaho. Nabaling ang kanyang atensyon sa negosyo at mga business meetings.

Ngunit hindi pa rin siya tumitigil sa paghahanap kay Ada...

Si Kent ay malaki na ang pinagbago sa mga nakaraang taon. Nag-mature na siya ngayon sa pag-iisip at sa pananamit, at mas lalong naging gwapo siya. Napakaraming tao ang humanga sa kanya, lalo na ang mga babae.

Wala man lang siyang pakialam sa babaeng gustong lumapit sa kanya o sa mga nagkagusto sa kanya, dahil umaasa pa rin siya na balang araw ay babalik sa kanyang mga bisig si Ada.

Isang araw, sa kanyang opisina...

Habang pinipirmahan ang mga papel ay natigilan siya. Hinawakan niya ang singsing sa kasal at ngumiti. Tumayo siya sa bintana at pinanood ang paglubog ng araw...

Ibinulong ni Kent sa hangin ang mga salitang ito…

"Ada, kailan kita makakasamang muli… habang sabay tayong nakatingin sa paglubog ng araw?"

Bulong ni Kent at malungkot na pinanood ang paglubog ng araw at dahan-dahang tumulo ang luha niya sa kanyang mga pisngi. Hanggang ngayon ay hindi niya pa rin makalimutan si Ada. At lagi siyang umaasa na buhay pa ito at magkikita silang muli…

~

Isang hapon ng pabalik sila sa office galing sa isang business meeting sa labas.

Habang nasa loob ng kotse, pabalik sa kanyang opisina…

"Boss, 6pm may meeting tayo kay Mr. Sy." Ipinaalala ni Willy kay Kent na nakaupo sa may unahan katabi ng driver.

"Okay..." Maikling tugon ni Kent habang tumingin siya sa labas ng bintana ng kotse.

Si Willy ay personal na secretary ni Kent. Ilang taon na ang nakalilipas ng sinimulan niya ang pamamahala ng kanilang negosyo.

Bumalik na sila ngayon sa kanilang hotel at pati na rin sa kanyang office. Mayroon din siyang apat na bodyguards na sumusunod sa kanya.

Hindi nagtagal huminto ang kanyang sasakyan sa harapan ng kanilang mamahaling hotel. Binubuksan ni Willy ang pintuan ng kotse at bumaba ng kotse si Kent.

Nakasuot siya ng itim na suit at itim na coat, dahil nagsimula na noon ang taglamig. Ang nyebe ay dahan-dahang bumabagsak sa mga sandaling na iyon...

Naglakad siya papasok kasama ang mga bodyguard, at sa kanyang paglalakad ay kinausap siya ni Willy.

"Boss, sa Firefly Hotel, nag-iimprove na sila ngayon, tumataas na ang sales nila." Sabi ni Willy.

"Mabuti kung ganun! Sa next na meeting natin ay -"

Hindi natapos ni Kent ang sasabihin niya dahil may bumunggo sa kanya.

"Aaahhh!" Sigaw ng babae.

Masasalamin din ito sa galit ni Kent.

Nasalo ni Kent ang babaeng babagsak na sana sa harapan niya.

"Sobrang gwapo..." Bulong ng babae sa harap niya.

Samantala, tila ba huminto ang oras at nahulog ang kanilang mga mata sa isa’t-isa.

"Ahemm!" Sabi ni Willy.

Nagising ang babae sa ilusyon na iyon. Tumayo siya at nagpaalam.

"Sir... pasensya na po." Sabi niya at naglakad na siya at lumabas ng Hotel.

Samantala, laking gulat naman ni Kent, pagkakita sa babae.

"Ah, Boss okay ka lang ba?!" Tanong ni Willy habang nakatingin kay Kent na tila ba natulala ito sa pagkakatayo.

Humarap si Kent sa babae, nakita niyang naglalakad na ito palabas ng hotel.

"Ada..." bulong ni Kent.

Huminga siya ng malalim at mabilis na hinabol ang babae.

"Teka, Boss saan ka pupunta?!" Bulalas ni Willy.

Tumakbo si Kent para sundan ang babaeng yun! Ang kaibig-ibig na mukha na iyon, hindi niya makakalimutan kailanman…

Pagkalabas ng hotel ay hinanap kaagad ni Kent ang babae. Luminga-linga siya at tumakbo siya sa daan na maaring dinaanan nito hanggang sa makita niya ito na naglalakad.

"Wow! Ang unang patak ng snow!" Anito habang nakangiti at nakatingala sa langit.

Nagulat ang babae nang may biglang humila sa braso niya.

"Ano ba!" Gulat niyang turan.

At bigla siya nitong niyakap ng mahigpit!

"Ada... I miss you! I miss you so much! Ang tagal kitang hinahanap."

Bulong ni Kent sa tenga niya at nagsimulang tumulo ang luha ni Kent.

Pagkatapos ay bigla niya itong hinalikan sa mga labi…