Chapter 27

TUMAYO SI ALEX upang salubunging ang ama.

Napatingin sina Lance at Maan, kay Lynne. Tila ba inaalam nila kung ano ang magigigng reaction nito.

It's been a long time na hindi nagkita sina Lynne at Ace taon din ito ngayon palang ulit akala ng dalaga she feel nothing na kung sakaling makita niya ang binata. But she was wrong dahil bumilis ang pagpintig ng kanyang puso ng masilayan niya ito.

"Dad, doon tayo, I know you will come."

"Pumunta lang ako para i-congratulates ko sila."

"Talaga lang ha, Dad? I know hindi iyan ang reason mo, to see my Ate of course."

Ginulo ni Ace ang buhok ng anak.

"Dad, don't do that okay hindi na ako bata," awat nito sa ama.

"Oppss, sorry I forgot my son."

Napangiti ang magulang ni Ace sa kulitan ng dalawa.

Nang malapit na ang dalawa sa lamesa.

"Excuse me, baka kailangan nila ako sa kusina titignan ko lang," paalam ni Lynne. Hindi pa siya handa na makaharap ang lalaking minahal niya ng wagas na ito rin ang nanakit sa kanyang puso.

Walang pang sumagot agad ng iniwan ni Lynne ang mga ito.

"La, saan pupunta si Ate?"

"Kailangan siya sa kusina, Apo."

"Ace, hijo mabuti naman at nakahabol ka?" ang ama nito.

"Yes, Dad," sagot nito kay Lance nakatingin si Ace.

"Welcome back, Ace, kailan kapa rito sa Pilipinas?"

"Yesterday lang, Lance."

"Tamang-tama pala sa opening namin."

"Hindi ko alam na nagpatayo pala kayo ng restaurant and I don't no also that your opening is today."

"Ace, don't get me wrong sa sinabi ko."

Pakiramdam ng mga kasama nila may tension mula sa dalawang lalaki.

"No, Lance, sinabi ko lang naman."

"Maiwan ko muna kayo para tulungang ko si Lynne sa kusina, Maan, ikaw na bahalang kukuha ng order ni Ace."

"Okay no problem, Lance."

Sa kusina hindi napigilan ni Lynne na huwag mapatingin sa kinauupuan nila Ace.

"Bakit ganon? Ibang tao, ang nakikita ko ngayon sa kanya akala ko pag nagkita kami muli isang mas matikas pang lalo na Ace makakaharap ko hindi pala parang binabayaan niya ang kanyang sarili."

Sa malalim na pagmuni-muni ni Lynne hindi niya namalayan nasa likuran na niya si Lance nakatingin din ito kung saan nakatutok ang kanyang mata.

"Do you miss him right?"

Agaran napatingin si Lynne sa binata."Ano bang sinasabi mo?" Mabilis na itinuon ang pansin sa ginagawa."Wala na akong pakialam sa kanya." labas sa ilong niya ang huling tinuran.

"Lynne, huwag kang magkaila pa, I can senses naman."

"Hindi ko alam ang sinasabi mo," iniwan ni Lynne ito nagtungo siya sa mga rekado para tignan kung ano ang wala.

Sinundan pa rin siya ni Lance.

"Lynne, don't cheated yourself, bakit hindi mo na lang aminin sa akin at sa sarili mo na you still loved him until now."

"You want to know the truth, Lance?"

"Tinatanong ba kita ngayon kung hindi tell me, Lynne."

Napatingin sa kanila ang mga nasa kusina.

"This is not the right place, Lance."

"Anywhere, Lynne, puwede kung gusto mong sabihin, just say yes or no lang naman, I will understand already."

"Lance, are you, jealous now?"

"Yes!" deretsong sagot nito.

"Hindi pa tayo pero kung makaselos kana ay wagas, lumagay ka sa tama, Lance!"

Doon natauhan si Lance."I'm sorry, Lynne, nadala lamang ako sa bugso ng damdamin ko, I'm sorry, pero natanong ko narin lang naman kita sagutin mo na lang."

"Para, malinaw sa iyo Lance, YES, I do miss him, ng makita ko siya gusto kung tumakbo patungo sa kanya to hug him that what I feel."

Kitang-kita ni Lynne sa mukha ng binata ang lungkot lalo sa mata nito.

"Akala ko, nasa puso mo na ako Lynne, umasa pa naman ako."

"Hindi kita pinaasa Lance, you said if can we be friend right? Tinanggap ko ito hindi ibig sabihin nong mamahalin na kita."

"So, kung sasabihin ba niya sa iyo na mahal kapa niya, tatanggapin mo pa ba siya?"

"Lance, please huwag na muna siya pag usapan natin ngayon, ito munang restaurant ang atin aasikasuhin."

"Tama, maraming tao sa labas," sabat ni Maan na kanina pa pala nakikinig sa kanila.

Napabuntong-hininga ng malalim si Lance.

"Maging normal na muna ang galaw ninyo okay iyon tipong hindi kayo affected sa pagdating niya," payo ni Maan sa dalawa.

Lumabas si Lance sa kusina napatingin na lamang sina Maan at Lynne sa binata.

Sumakay si Lance sa kanyang kotse he feel nothing now dahil nariyan na si Ace lalong wala na siyang pag-asa pa sa dalaga.

"Ahhh," sigaw niya gusto niyang ilabas ang nararamdaman selos o ano pa ito.

Tumutulong si Lynne sa kusina pero wala sa kanyang ginagawa ang isip niya tuloy mali-mali ito.

"Ma'am, ako na po rito pagod kana magpahinga ka muna," puna ng cook nila.

"Okay lang hindi pa ako pagod."

"Pero ma'am, iba na kasi yan ginagawa mo, eh."

Napatingin si Lynne sa kanyang ginagawa ang sauce na hinahalo niya na sana white ito naging pula na dahil nilagyan niya ng tomato paste.

"My gosh! Sorry ha, palitan ko na lang."

"Huwag na ma'am ako na pahinga ka muna."

Iniwan na nga ni Lynne ito at lumabas sa kusina.

"Ma, Pa, I'm done babalik na ako sa Manila."

"Dad, mamaya na sabay-sabay na tayo nila Lola, Lolo."

"Alex, may importante pa akong gagawin sa Manila."

"Hayaan mo na ang Daddy mo, apo."

"Okay, Dad."

Tumayo na si Ace."See you na lang sa Manila, Alex, Pa Ma."

"Mag ingat ka sa pagmamaneho mo hijo."

"I will, Ma."

Tinungo na ni Ace ang pinto ng restaurant de-deretso na siyang naglakad papunta sa kanyang kotse.

Malapit na si Ace sa kanyang sasakyan ng mapalingon muli siya sa restaurant napahinto siya sa paglalakad ng makita niya si Lynne na nakaupo sa isang gilid. Tila ba may nagtutulak sa kanya para lapitan ang dalaga pero mayroon din pumipigil sa kanya.

"Ace, ito na ang pagkakataon mo go lapitan mo na siya," ani ng isip at puso niya.

"No, Ace, may masasaktan ka si Lance," ani naman ng isang isip niya.

Pero mas matimbang ang sinisigaw ng puso niya. At parang may isip ang kanyang paa kahit na hindi niya inihakbang ito kusang humahakbang patungo sa dalaga.

Hindi naman namalayan ni Lynne ang paglapit ni Ace sa kanya dahil nakayuko siya at ang isipan lumilipad sa kalawakan.

Huminto si Ace sa mismong harapan ni Lynne.

Nagtaka si Lynne ng makita niya ang pares na sapatos na nasa kanyang harapan.

Biglang kumabog ang kanyang dibdib at hindi nagtagal na amoy na niya ang pamilyar na pabango na kahit kailan hindi niya ito malilimutan kung kanino ito. Tumingala siya ang kahit na pumayat ito naroroon parin ang guwapong mukha nito na nakayunghay sa kanya.

Napatayo siya bigla akala ni Lynne may mahahawakan siya sa kanyang likuran wala naman kaya nawalang siya ng balance.

Hahayaan ba naman ni Ace na bumagsak ang dalaga of course not agad na napakawit ang dalawang braso niya sa baywang nito. After that they're starring each other at sa isang iglap bumalik ang masayang nakaraan nilang dalawa sa kanilang isipan.