CHAPTER 55: Leading to each other again

Marius

"What the-" hindi ko natuloy ang aking sasabihin dahil sa lakas ng palitan ng putok ng mga baril sa silangang bahagi ng isda.

"Shit!," mura ni Sarge. "All teams split!" sigaw niya.

"Move! Move!" sigaw ko sa aking team bago humiwalay sa team ni Cole.

Tinahak ng aking team ang kanlurang bahagi ng isla habang ang team ni Cole ay magpasilangan upang tulungan ang team na kasalukuyang nakikipagbaliran.

Hindi ko ko alam kung gaano na kami kalayo mula kaninang pinagpahingahan namin.

"Sir malayo na tayo-"

Bang!

Bilang tinamaan ng bala ang leeg ni Judas na siyang katabi ko.

"Damn! Hide!" sigaw ko sa aking mga kasamahan pagkatapos kong isuot ang night vision ng makapagtago ako sa likuran ng puno habang hila-hila ang katawan ni Judas. Sinilip ko kung ilan ang kalaban ngunit nakita dalawa lang ang mga ito. Isa sa mga tauhan ko ang nagpatutok ng baril at nasapul ang dalawa.

"Check the perimeter" utos ko kay Sinom bago ito tumango at lumabas sa kinatataguan niya.

Buong ingat niyang sinuri at pinakiramdaman ang paligid. Sinom has the most keen eyes and sense of hearing among us. He can tell if there's a danger around us.

"Sir, perimeter's clear," sabi niya sa akin.

Dali-dali naming tinulungan si Judas habang naghihingalo ito at patuloy na umaagos ang dugo sa leeg niya.

"Don't close your eyes, Judas! Don't!" sabi ko sa kanya habang pine-press ang sugat at pinipigilan ang pag-agos ng dugo nito.

Isa sa mga tauhan ko ang naglagay ng first aid kit sa kanya.

"Sir he's in critical condition. He needs an immediate medical atensyon," sabi sa akin ni Hercules.

"Damn. Kinuha ko ang two way radio na nasa bulsa ko at saka ibinigay kay Hercules. "Take him to the main base," sabi ko sa kanya bago bumaling kay Ruzz. "Take Ruzz with you. No matter what happen keep moving," bilin ko sa kanila.

"Yes, sir," sagot nina Hercules bago pinasan si Judas at nagmamadaling bumalik sa pinanggalingan namin.

I sacrificed the only means of communication between me and Cole. Buhay ng kasamahan namin ang nasa panganib. May GPS tracker naman kami na pwedeng puntahan nila Cole anumang oras.

"Let's move but keep eye on the surroundings," sabi ko sa mga natira kong kasama. Ilang kilometro na lang at mararating na natin ang hideout ng mga kalaban," sabi ko pa.

"Yes sir," sabay-sabay nilang sagot.

Habang papalapit na kami sa mismong hideout ni Haize, mas lalong nag-uumigting ang aking pagnanasa na makita si Jade. It's been almost half of year na hindi ko nakikita ang aking mag-ina. Every hour that I spend walking the path to where Jade is a relief, the thorns that pierced in my heart are being slowly pulled out one by one.

When finally the view of the mansion standing in the center of the island came to view, it took my will to stop myself from barging myself into the mansion. I cannot do reckless moves or everything our hardship will be a waste. Minanmanan muna namin ang mansion.

Tahimik ito. Parang walang ni isang tao ang naroon. But that is one strategy nowadays to surprise the intruders. Kunwari ay walang tao but reality is nakatago ang mga kalaban at saka ka aatakehin sa oras na pumasok ka sa loob when you least expected it.

"Sir, it seems like no one is around," sabi sa akin ng isa sa mga tauhan ko.

"Don't be fooled. Someone might be inside and waiting for us to come. Let's wait for Cole's and Sarge's team. I already sent a signal via GPS tracking device," sagot ko sa kanya. "We can't be reckless," sabi ko pa.

Habang naghihintay kami kina Cole ay tahimik akong nakatingin sa tracker kung saan nakikita kong gumagalaw ang white at red dot patungo sa kinaroroonan namin. Nakatalikod ako sa mansion at panaka-naka akong sumusulyap sa rito.

"Marius!"

Narinig ko ang boses ni Jade. Napahinto ako sa pagtingin sa tracker na hawak ako lumingon sa mansion kung saan ko narinig ang tumawag sa pangalan ko.

"Marius!" tawag sa akin ni Jade noong nakita ko siyang tumatakbo palapit sa akin.

"Jade!" tuwang-gulat kong tawag sa kanya. Kung panaginip man ito, ayaw ko ng magising dahil si Jade ay nasa harapan ko na. Ipinikit ko ng ilang sandali ang aking mga mata baka namamalikmata lang ako at muli ring ibinuka. Si Jade nga ang nakikita ko at tumatakbo ito palapit sa akin.

It's Jade in flesh!

I spread my arms to welcome him and then our bodies collided. Niyakap ko siya ng mahigpit na mahigpit.

"Marius I missed you so much," mangiya-ngiyak niyang sabi.

Mas hinigpitan ko pa ang yakap sa kanya.

I don't care how he managed to escape. All I care about is that he is finally in my arms.

"You don-"

Hindi ko natapos ang sasabihin ko ng marinig ko ang mahinang ugh mula kay Jade. Maya-maya pa ay naramdaman ko ang basa sa aking mga kamay kasabay ng biglang pangtanggal ng yakap ni Jade sa akin. Dahan-dahan kong tinignan aking mga kamay habang nakadikit pa ang katawan ni Jade sa akin. Hindi ko pa nakikita ang aking mga kamay ay abot-abot na ang kaba sa aking dibdib dahil alam ko na. Alam ko na ang nangyari but I have to confirm it.

Halos hindi ko makalunok habang dahan-dahan kong itinataas ang aking mga kamay. Pakiramdam ko ay nanghihina na ang aking tuhod but I fight hard not to give in.

Blood. There is a lot of blood coated in my hands.

"No no no no no," sabi ko pagkatapos pangkuin si Jade palayo sa kinatatayuan ko. Nakita ito ng aking team at nagpaputok sila ng mga baril kasabay ng paglabas ng mga kalaban sa loob ng mansion.

"No no no! Baby talk to me please. Please!" natatarantang pakiusap ko sa kanya habang pinipigilan ang pagdugo ng sugat na likha ng bala na tumama sa kanyang tiyan. "Talk to me Jade! Do not close your eyes, please!" mangiyak-ngiyak na sabi ko.

"M-Mar-ius" mahinang sabi niya at akmang aabutin ang aking pisngi ngunit huminto ang kanyang kanang palad sa ere at bumagsak kasabay ng pagpikit niya ng kanyang mga mata.

"No! No! Jade! No!" sigaw ko sabay yakap ng mahigpit sa kanyang katawan habang lumuluha.

Nasa ganoon akong posisyon ng dumating su Cole kasama ang ilang medical team sakay ng helicopter.

"Let go Marius. We need to take him to the nearest hospital," sabi sa akin ni Cole.

Ayaw ko pa sana ngunit ilang sa mga tauhan niya ang humila sa akin palayo kay Jade. Nakita kong dali-dali siyang isinakay sa stretcher at binigyan ng paunang first aid kit. At kinabitan siya ng oxygen.

"What are you waiting for? Go. He needs you," sabi pa ni Cole sabay hila sa aking kamay patayo at pinagtulakan ako papasok sa helicopter. "I promised you that I'll punch Haize and Sebastian's face when I have my hands on them. So go," sabi pa niya habang pataas na ng pataas ang chopper.

Habang nasa himpapawid kami ay panay walang tigil sa pag momonitor ng medical team sa pulso ni Jade habang nakahawak ako sa kanyang kanang kamay at abot abot ang aking panalangin na sana huwag pabayaan ng Maykapal si Jade. Minsan ay nagiging tuwid ang linya ng heart monitor ni Jade ngunti dagli rin babalik sa normal. He's obviously fighting for his life. I know he can make it. Jade is a strong omega. I know it deep in my heart.

Ang pinakamalpit na hospital ay ang hospital ng Syed Kingdom. Nang malaman ng Hari ang aking sitwasyon ay agad niyang binigyan ng instruction ang pinakamagaling na hospital na gawing priority ang helicopter na kinalululanan namin.

Paglapag ng helicopter sa roofdeck ng hospital ay sinalubong na kami agad ng mga medical team kung saan inilipat ng mabili ang katawan ni Jade. Nakita kong chineck ng doctor ang mga nakapikit na mata ni Jade at nakita ko ang matinding pag-aalala sa kanyang mukha.

"Hurry!" utos niya sa mga nurses na naroon at patakbo na isinakay ang katawan ni Jade sa elevator pababa na emergency room.

Nasa labas ako ng emergency room habang hinihintay ang paglabas ng doctor kasama ang hari. Jude is one of my business partner at naroon siya upang kahit suportahan ako.

"Don't worry Marius, your mate will be okay. Just trust in him," sabi niya sa akin habang tinatapik-tapik ang aking balikat.

"Thank you," sagot ko sa kanya ngunit hindi ko pa rin kayang maging kalmado hanggat hindi ko nakakausap ang doktor na kasalukuyang nag-oopera kay Jade.

"My wife is one of the best surgeons. He will help your wife get through it," sabi pa niya.

Nagpasalamat uli ako sa kanya.

Ilang oras ang inilagi ni Jude sa tabi ko bago siya nagpaalam. Hindi pa rin lumalabas ang kanyang mate sa loob at halos anim na oras na ito sa loob.

Bawat segundo na dumaraan habang nasa loob pa sa operating room si Jade ay nagpapahirap sa aking kalooban. I know his fighting death right now. Hindi ko alam kung ilang beses ko ng nabanggit ang pangalan ng Maykapal at paulit ulit na nagsusumamo na iligtas niya ang aking mate mula sa panganib. Kailangan ko siya, kami ng aming mga anak. Maliit pa ang aming panganay. The twins are still babies and they still need a mother.

Dear Fate, please if you hear me, let Jade survive. You know how badly I endure, how hard I work to find him. You already knew how much I regretted everything when I physically hurt him. Please, I'm begging for the last time. Do not take him away from me. He's all I have. Our family needed him. You can take everything from me but not the omega you chose for me. Please. If you hear me. I'm begging you with all of my heart. You can take away the duke title from me. You can even make me poor or anything you desire to punish me for what I have done, but please not him. Just not him.

Nakita kong lumabas sa operating room ang medical team ng umasikaso kasama si Jonas, ang omega mate ni Jude. Tinanggal niya ang mask sa kanyang mukha at saka lumapit sa akin. Ngunit sinalubong ko siya.

"Is Jade alright, Jonas?" punong-puno ng pag-asang tanong ko sa kanya.

"I'm sorry Marius. My team and I did everything but Jade didn't make it. His time of death is ten am in the morning," sagot niya sa akin.

Napaawang ang aking mga labi sa narinig kasabay ng hindi maipaliwanag na sakit na nagmumula sa aking puso at katawan.

And I scream!