Chapter 42: Epilogue Simon Aries Silverio

Tahimik akong nakaupo sa silid ni Glen waiting for him to wake up. Dalawang taon na, bakit hanggang ngaun natutulog ka pa din? Even the doctor's here ay sumuko na seyo. Pero ako? Hinding hindi ako susuko, ubusin ko man ang pera ko, kahit ilan taon pa ang hintayin ko. Okay, lang. This is the only thing na maibibigay ko seyo sa lahat ng kasamaan ko mula bata pa tayo.

"Simon," napatingin ako kay Vanessa na malaki ang ngiti na pumasok sa room ni Glen. Mabilis akong tumayo at gulat na pumunta sa kanya.

"What are doing here?" Kunot noong tanong ko. She shrugged and giggled.

"I just want to see you,"

Tumaas ang kilay ko sa kanya. "You're not supposed to be here, dapat nag aayos kana for the wedding later."

Ngumiti si Vanessa. Her eyes are glowing, makikita mo na sobrang masaya siya. And I'm happy that she's happy.

"I know, I just want to thank you," niyakap niya ako kaya yumakap ako pabalik sa kanya. "See you later, then?" Ngumiti ako at tumango sa kanya.

"Simon pwedeng ako ang kasama mo manood ng dolphine show?" Chelsea asked me. Nagulat ako at nawala ang paningin kay Maggie na tuwang tuwa habang sinusundan si Glen. Wala ako sa sariling tumango kaya naman nagtitili siya pati na din ang mga barkada niya.

"Can we go now?" She asked again. Gusto kong magmura dahil nawala sa paningin ko si Maggie.

"I'll follow you," I said coldly. Nawala ang ngiti niya dahil sa sagot ko. Nagsimula akong maglakad para hanapin ulit si Maggie. If I have to cage her now, I'll do it.. wag lang sila magkasama ni Glen.

"Okay, I'll wait for you." She shouted. Hindi na ako nagsalita. Okay, maghintay ka sa wala. Napa-oo lang naman ako coz' I don't want to embarrased her. Wala naman akong pakialam sa ibang babae. Si Maggie lang ang gusto ko.

I was in grade grade 12, birthday ko noon at madaming bisita. I don't care about the party, I don't care about them. Isa lang naman ang hinihintay ko noon. Si Maggie.

Maraming tao ang bumabati sa akin pero ala akong pakealam. Napatigil ako sa pakikipag usap kay Luther ng pumasok sa entrance si Maggie, Dominic at Glen.

Malaki ang ngiti ni Maggie habang may paper na bag na bibit. Kumalabog ng usto ang puso ko dahil sa excitement kung ano man yung dala niya. Lumakad ako palapit kay Maggie ng bigla niyang inabot ang paper bag kay Glen.

"Glen, nag bake ako ng cookies.. para seyo.." namula ng bahagya ang pisngi ni Maggie sabay abo't ng paper bag kay Glen.

Natawa ng bahagya si Glen at inilabas ang cookies sa harap ko. Kumuyom ang kamao ko ng hindi manlang napansin ni Maggie ang presensya ko. For fuck sake! It's my birthday.

"Para saan naman ito?" He said while looking at the cookies.

Yumuko ng bahagya si Maagie. "Umhh--- ano kasi, sorry cookies yan. Hindi kita nasamahan nung Sealion show nung filedtrip."

"That's fine, Mags. Thanks though." She kissed Maggie's forehead kaya lalo akong nainis. Ako ang may birthday pero si Glen ang niregaluhan? How cruel.

"Where's mine?" Lumapit ako sa kanya ng biglang umalis si Glen para ikuha siya ng food. Tinaasan ako ng kilay ni Maggie at umirap. "Anong mine? Ikaw ang dahilan kung bakit hindi ko nakasama si Glen nung fieldtrip! I so hate you!" She shouted.

Ngumisi ako sa kanya at umiling. Bakit palagi ka nalang galit sa akin? "But it's my birthday.. hindi ba excuse ang day na'to?"

Natigilan ng bahagya si Maggie at umikot ulit ang mata. God, I don't know what's with her at pati pag irap ng mata niya gives me satisfaction. Siguro nung una na-challenge ako dahil palagi siyang mataray sa akin. But now? Gusto ko si Maggie. Sobra.

"Parrot? para kanino yan?" Halos sumabog ako ng bumili ng Parrot si Glen. Alam ko naman na para kay Maggie iyon.

"Maggie,"

I clenched my jaw. " Gusto mo ba si Maggie?" Walang ligoy na tanong ko. Natigilan si Glen at hindi agad nakasagot. Gustong gusto ko siyang suntukin o barilin ng airgun na hawak ko ang Parrot na nakakulong ngaun.

"In what aspect? Gusto ko siya,"

"Gusto ko din siya sa lahat ng aspeto." Sagot ko. Bahagyang napa uwang ang labi ni Glen dahil sa gulat.

"She doesn't like you," panunuya ni Glen.

"Oh-- have your time with her, brother. She's mine-- I will make her like me. Gusto ko siya, Glen. Sobra." Ngumisi ako at tinalikaran si Glen.

Simula noon kahit hindi ako pinapansin ni Maggie ay palagi akong nagpapansin sa kanya. I don't care if she'll think I'm a devil. I will make him fall for the devil. Ginawa ko ang lahat para mapansin niya ako. Kahit sa tuwing naiinis siya o nagagalit siya sa akin ay malaking bagay na iyon para sa akin. Gusto niya ang kapatid ko. Ayaw niya sa akin. Edi, magpapansin ako!

"I just want to ask this girl if I can court her." Mabilis akong napayakap ng mahigpit kay Maggie.

"Simon let me go.." mahinahon na salita niya. I still hugged her. Natatakot akong bitawan siya dahil alam kong matatapos ang lahat kapag pinakawalan ko siya. She really like my brother. Wala na.

"One last, Love." pumikit ako ng mariin at hinalikan si Maggie sa labi. Okay lang kahit sampalin niya ako, okay lang kahit magalit siya or isumpa ako. Napangisi ako ng hindi niya iyon ginawa. She froze at parang nawala sa sarili. Atleast, kahit hindi ako ang first boyfriend niya, ako naman ang first kiss niya. Knowing that I was her first gives me chill. Okay lang, enjoyin mo muna ang gusto mo, Maggie. Alam ko naman sa sarili ko na magiging akin ka.

Glen need to go to US. Talagang nag ipon ako at gumawa ng paraan para mag kasariling negosyo para mabantayan ko si Maggie. Kapag tinanggap ko kasi ang pag hawak sa LSU, sobrang magiging busy ako. May mga moments pa na kailangan kong pumunta sa US. Ayoko non, ayokong mapalayo kay Maggie. Kay Glen ko ipinasa ang responsilidad para habang wala siya doon magkaka chance ako para lapitan si Maggie.

Maggie, always chose, Glen.. she always breaks me without her even knowing.

Pumunta si Glen sa US. Nagsimula akong kumilos para mapalapit kay, Maggie. Sabi nila, ligawan mo muna ang pamilya bago ang babae. Ganon ang ginawa ko. Lumulubog ang company nila Maggie so I grabbed the opportunity para tulungan sila. Don't get me wrong. Makuha ko man o hindi si Maggie. Gagawin ko pa din iyon. Ganon ko kamahal si Maggie, ayokong mabago ang buhay niya kapag nawala ang company nila. I can even give her the world if she let me to do so.

"Tita, can Maggie come with me for a vacation? Sa Bulacan lang naman."

"Malaki ang utang na loob namin seyo Simon. But, I expect you to take good care of, Maggie."seryosong sagot ng mommy ni Maggie.

"I love her tita, no worries,"

Dumating si Maggie na halatang gulat na gulat.

"What's that?" Turo niya sa mga regalo ko sa pamilya niya.

"Gift," ako ang sumagot sa kanya. Halatang halata sa kanya na tumaas na naman ang dugo niya dahil sa akin. Damn, gustong gusto ko talagang ginagalit siya. Kahit wala nga akong ginagawa galit siya palagi. Somehow, nakukuha ko yung atensyon na gusto ko mula sa kanya.

Gigil na tumalikod si Maggie ng magsalita ang daddy niya. "Fix yourself, Maggie.. you're coming with Simon.."

"No," galit na talaga at nagmamadaling umakyat sa room niya kaya hinabol ko siya.

"Why can't you just say yes?"

"Are you crazy?" Gigil na gigil siya. I know nababaliw na ako. Boyfriend na niya si Glen. I don't fucking care! Boyfriend pa lang naman, at sisiguraduhin kong hanggang boyfriend nalang iyon.

Eversince, alam ko naman that I will never be her first. Okay lang, I intend to be her last.

"Almost," I answered her. It was supposed to be 'already' gusto kong malaman niya kung paano niya ako binabaliw.

"Okay, after this, you'll stop bugging me, you'll stop calling me Love. You'll leave me and Glen alone."

"Okay, consider it a done deal." Nabuhayan ako ng loob it was like entering a needle hole to get Maggie.. I will do everything, Love. Magiging akin ka.

"Why are you doing this? You know I'm here coz' I want you gone.." she said heartlessly. Why is she cruel to me? Mahal ko lang naman siya ah, at lumalaban ako para maging akin siya. It's not that pinilit ko siya agad. Kaya ko iyon! Kaya kong maging masama para sa kanya. But still, I'm holding my grip. Gusto ko pa din magpakatao.

Inabala ko ang sarili ko sa US. Tinapos ko na doon ang degree ko so I can focus on her. Pinalago ko ang kumpanya ko when I was away. I want her to trust me na kapag sinabi ko, Sinabi ko. Umalis ako para patunayan na totoo ako sa mga salita ko. Kaya nung sinabi kong mahal ko siya. Mahal ko talaga siya. Kaso, ayaw niyang tanggapin. Si Glen at si Glen pa din ang pinipili niya.

I sent my heart to her, though. I gave her Heart so she can remember me kahit wala ako. Kahit sa aso manlang maramdaman ko na inaalagan at importante ako sa kanya. Tangina! Nakakagago ang kabaliwan ko kay Maggie. Lahat ng bagay pinatos ko na para lang sa kanya.

"You looked fucked up," salita ni Luther sa akin. I'm done for Maggie's 20th birthday party. Gusto kong ibigay ang lahat sa kanya kahit ayaw niya. Mom called me that Glen wants to be back. Alam ko naman kung ano ang rason. Naging okay naman kami ni Maggie nung wala siya. Naramdaman ko na may feelings siya sa akin pero ipinagpipilitan pa din niya na si Glen at si Glen pa din.

Paano kapag bumalik si Glen? Goodbye Simon na? Dammit! Si Maggie lang ang nakakapagbigay sa akin ng takot. Fear that I can't bear at times.

"Glen's coming.." hinilot ko ang bridge ng ilong ko at sumalampak sa sofa sa condo unit ko. Humagalpak ng tawa si Luther kaya napapikit ako lalo ng mariin.

"That explains," umupo si Luther sa gilid ko ay may nilabas na sachet ng durog na halaman.

"Ano yan? Tangina mo! Nag aadik ka?"

Ngumiwi si Luther at nilaro laro iyon sa kamay niya. "Ikaw yata ang adik, herbal herbs, dude.."

I never thought Maggie will come that night. Part of me wished the she never come.

"What's that small thing?" She asked me. I can't look at her. Damn. Inilagay talaga ng gagong Luhter na yon?!

"Umh-- that's mint?" I hate that I lied to her. Umiwas ako sa kanya nung gabi na 'yon. I just dont felt right. Pinalibutan ako ng mga babae na hindi ko naman gusto. I want to shout at them para umalis sa harap ko pero di ko ginawa.

Nagulat nalang ako ng nahawi ang mga babae sa harap ko at iluwa si Maggie. She's so much alive. I'm scared. Natatakot ako na baka may magawa ako na hindi tama.

She danced with me. I can't take the heat. Lalo na kapag napapatingin ako sa labi niya at sa magandang mukha niya. She's teasing me. It's not good.

"Stop, Love. I might do something crazy." I trembled. Sinusubukan kong pigilan ang pagnanasa ko sa kanya. I still respect her. Pero tao ako, I love her. Kaya ko siyang panindigan. Ayoko lang siyang pilitin or bukas marealized niya na mali ang lahat. I will be devastated.

"Can I do something crazier?" She pulled my nape and kissed me. Pagdampi ng labi niya sa labi ko ay kumawala lahat ng pagpipigil ko at nangyari ang bagay na matagal kong pinangarap.

I woke up with empty bed. Hindi na ako nagulat, kahit na naubutan ko din si Glen sa dining habang nag aalmusal. Pareho kaming tahimik at nagpapakiramdaman hanggang ako na ang bumasag sa katahimikan.

"Good that you're here. Leave, Maggie." I said with finality tsaka ako tumalikod. Hindi ko na siya hinayaan magsalita.

Days passed na walang Maggie. Para akong mamatay sa pag iwas na ginagawa niya sa akin. Pumupunta ako sa school para makita siya pero kapag nakikita niya ako ay sumasama siya kay Glen or Dominic. I just hope na nabuntis ko siya para ala na siyang kawala sa akin.

"Are you stalking us?" Galit na galit ang mga mata niya. Blangko lang akong tumingin sa kanya habang hawak ang mga braso niya.

"Did you drug me?" Gulat na gulat ako sa tanong niya pero pinakalma ko ang sarili ko. "Yes," sagot ko. What's the point? Technically, hindi naman talaga ako naglagay ng herbal herbs na yon. Gusto ko lang na maniwala siya na ako lahat ang may mali kesa magalit siya sa sarili niya. I can take all the blame wag lang siyang masira. Masira na ako, okay lang, wag lang siya.

I heard to Mom, Glen bought a engagement ring. Hindi pwede. I let them dahil mga bata pa sila pero engagement? I can't let that happen. Kung kailangan kong ilayo si Maggie dito, ubusin ko man ang pera ko wag lang silang magkita ni Glen ay gagawin ko.

"Who's the damn father, Maggie!" Galit na galit si Glen. Literal akong natigilan hanggang unti unti akong nabuhay. I got her pregnant? We'll having our baby? I want to scream sa sobrang sayang naramdaman ko.

Maggie blame me for everything. Okay lang. Tinanggap ko, nagpasensya ako dahil sa baby at para di na kami mag away. Ginawa ko ang lahat para mag work out ang kasal namin. Pinagsilbihan ko siya, minahal ng sobra, ginawa ko lahat para sa kanya.

Sa huli, she really knows how to break me effortlessly..

"The baby's gone.." pagkasabi noon ng doctor ay nawala lahat ng pangarap ko. Kasamang nawala ng anak ko ang pagkamatay ng pagkatao ko. Kinain siya ng obsession niya kay Glen. Sinisi ko ng sinisi ang sarili ko kung bakit nawala ang anak ko. Siguro, iyon ang karma ko. Naging makasarili lang naman ako dahil sobra akong nagmahal. Kung mali iyon? Anak ko ba ang kabayaran? I can't handle any pain, anymore. I still love Maggie but I want to save the little dignity and pride that had left for me. I want to save myself. I want to save what had left for us. Kapag pinilit ko pa. Mauubos na talaga ako ng tuluyan hanggang sa wala na. Madami na akong sinakripisyo pero wala naman nangyari. She's still inlove with Glen.

I traveled the world. Gusto kong huminga. I'm emotionally drained. Kailangan ko ng diversion para mabuo ko ulit at mapalitan kung ano ang naubos sa akin.

Kahit naman nasa malayo ako, mahal ko pa din si Maggie. Sinigurado ko na makakapagsimula din siya kahit wala na ako. Hindi nawala ang pagmamahal ko. Siguro, napagod lang ako. Napagod na ako sa paulit ulit na sakit. Ayokong mabuhay sa ganon. Minsan, habang pinipilit mo kasi ang isang bagay, mas lalo mo lang itong hindi nakukuha. Mas lalo mong hinahawaakan, mas lalong nagpupumiglas.

I met Vanessa in Australia. Madalas kaming magkita na hindi naman planado. I wonder if she's stalking me. Nevertheless, she made me smile again. She made me feel na importante din ako.

"I'm married, Vannesa. I love my wife."

"But she doesn't love you."

"I still love her, though. Hindi pwedeng maging tayo."

"Use me, Simon. Pagselosin mo siya. Babae din ako alam kong babalik siya seyo. Payag ako kahit magpanggap lang tayo."

I heard Glen got into fight at nasa hospital. I was in hurry to go back to Philippines pero nagpupumilit si Vanessa. Wala akong nagawa. I let her come with me.

Nagulat ako ng biglang dumating si Maggie sa hospital. I saw how her face turns into shock when she saw Julia. She's still into Glen? Until now? The excitement of me to see her was all gone. Akala ko pag balik ko mahal na niya ako. Nilokoko lang pala ang sarili ko.

I held her hand to save her from misery. Hanggang ngaun si Glen pa din? Hindi pa din ako?

Paglabas namin ng kwarto ay bumitaw ako sa kanya at dumiretso ng lakad. Helding my tears to fall down.

"Simon," she called me. I ignored her, ayokong makita niya na hindi pa din ako okay. She looks fine, mas gumanda nga si Maggie ngaun.

"If you think that my world still revolves around you, Maggie. I'm sorry, not anymore.." napauwang ang labi niya. I want to pull her and hug her tight pero nagpigil ako. And I'm sorry Love. Hindi kita maintindihan. I'm scared na bumalik ako agad seyo ay wasakin mo ulit ako.

Vanessa invited me to her ate's birthday. I didn't know na may kapatid pala siya sa Pilipinas.

"Come here, babe." Lumapit ako sa harap nila at hinawakan siya sa beywang. No malice, it's a normal thing in other country. I was stunned when she kissed me infront of everyone.

Napatingin ako sa babaeng biglang tumayo at nag walk out. I know It's Maggie. Kilalang kilala ko siya. Kahit mabulag ako, alam ko kung sino si Maggie or hindi. How come she's here? Panay ang mura ko sa isip.

So surprising that Maggie was in Bulacan too. I want to kill Luther for bringing her here. Ipapasyal ko lang si Vanessa pero bakit nandito si Maggie? Damn! Ayokong isipin niya na may iba na ako or pinagpalit ko na siya.

Maggie sang, I clenched my fist when Luther hugged her! Tangina niya! Ako nga hindi mayakap ng ganon si Maggie tas yayakapin niya? Papatayin ko talaga siya.

"Why can't you even look at me? Ganon kaba kagalit sa akin?"

No, I'm not mad at you. Hinding hindi mangyayari yon. I'm scared. I'm scared na ibigay ko ulit ang lahat seyo pero hindi pa din ako ang mahal mo. I'm scared that If I looked at you, maubos mo ulit ako.

"Simon, nakita mo si Maggie?" Paalis na sana ako ng harangin ako ni Nanang. Mabilis akong umakyat sa kwarto ko pagkasabi ni Nanang na may ibibigay daw na invitation si Maggie. It was a party from Easton where she's studying.

I will come. But, it was Vanessa's birthday, too. Pumunta muna ako kay Vanessa to tell that we need to stop. Kahit hindi ako mahal ni Maggie willing na ulit ako bumalik sa kanya. Vanessa cried infront of me and begged me to stay. Hindi niya ako binitawan. Hindi ako mapakali kakatingin ng oras coz' Maggie's waiting for me.

It was 11 nang makatakas ako kay Vanessa. Good thing I have some clothes inside my car. Nag hoody nalang ako dahil maginaw na din.

Panay ang mura ko at halos paliparin ko na ang sasakyan ko para makarating lang sa hotel were the party was held. Alam kong tapos na iyon but I still want to see if Maggie's still there.

Wala na, tapos na ang party nang dumating ako. I even roamed around the hotel lobby trying my luck to see Maggie.

"I hate you! I hate you!--" natigilan ako sa pagsakay ng kotse ng biglang may narinig akong nagsisigaw sa pinakadulong side ng parking. Lumapit ako sa lugar, it breaks my heart to see her crying. She looks mess, binato niya pati sapatos niya. Somehow, hindi ko alam kung bakit ang saya saya ko.

"Simon, mahal kita.." tatlong salita na nagpatigil sa mundo ko. It was like my soul literally took out of my body. Nanaginip ba ako? Mahal ako ni Maggie?

"Hindi muna kailangan lumaban dahil sumusuko na ako, mahal na mahal pa din kita, Maggie.." damn! Eto ako at sumusugal na naman. Kahit naman anong mangyari kay Maggie pa din ako babalik.

Naging okay kami ni Maggie, this was the life I dreamt for a long time. Akala ko hinding hindi ko na makukuha si Maggie pero eto, nakuha ko pa din. But like other story, hindi talaga pwede maayos ang lahat ng walang nasasaktan o nangugulo.

Vanessa's sister called me and told me that Vanessa attempted to kill herself. Hindi ko kayang mabuo ulit knowing na may mawawasak ako. I've learned my lesson, karma is a bitch. Maggie loves me, I love her so much. Sumabay pa na coma si Glen. I was thorn, Love isn't selfish. Mahal namin ang isa't isa pero may mga bagya kaming dapat ayusin para mabuhay kami ng tahimik at masaya. Ako, sigurado naman ako na si Maggie lang talaga. But, I need to fixed my mess with Vanessa and I want to be with my brother. Sa lahat ng kasalanan ko sa kanya. Kailangan niya ako ngaun kaya mas pipiliin ko siya.

If Maggie really loves me, she'll understand.

Napatayo ako ng biglang tumunog ang makina na nakakabit kay Glen. Tarantang taranta akong napatayo at lumapit sa kanya. Pinindot ko ang button para matawag ang doctor at nurse.

Glen's having seizure. I'm scared, really scared that I might lose him na hindi pa ako nakakapag sorry.

"What's happening?" My voice croaked watching the nurses and doctor's reviving my brother. Hindi ko na nga namalayan na nalaglag ang phone ko at natapaktapakan.

"He's getting worst.." the doctor said. Nanatili akong tahimik at pinagmamasadan si Glen. No, hinding hindi ko susukuan ang kapatid ko.

One week sleepless night happened to me. I was so bothered that Maggie will got worried but I can't leave Glen. She'll undertand I know.

I was staring at Glen when his finger move.

Napatayo ako at patuloy ang pagmamasid sa kanya.

"Glen.." sinubukan kong tawagin siya at baka gumising na siya. Minute passed until he opened his eyes. Lumawak ang ngiti ko sa kanya. I know he'll come back.

He creased his forehead." Where's Julia?"malamig na usal niya. I want to punch him now! Sa tagal kong nagbantay seyo si Julia agad ang hahanapin niya? What the fuck?

"Tangina! Ang weak mo talaga! Bakit dalawang taon kang natulog? Ala na si Julia.. nag-asawa na.." I teased him. Kitang kita ko ang pagkunot lalo ng noo niya at pagkagulat. Gusto kong tumawa ng tumawa dahil sa reaksyon niya.

Pinipilit tumayo ni Glen ng biglang bumukas ang pinto at iluwa sila Mommy. My mom run into Glen when she saw Glen, awake.

"Why are you still here? The wedding will start any moment.." salita ni daddy. Panay ang mura ko ng makita kong isang oras nalang at kasal na.

"Welcome, back bro, but I need to go.." tinapik ko ang braso ni Glen at mabilis na umuwi sa condo ko sa New York which is block away from the hospital. I was in hurry wearing my tux and fixing myself. Nagmamadali akong sumakay sa sasakyan para humabol.

I borrowed my mom's phone so she can update me about Glen.

I was in the middle of driving when mom's phone rang.. napakunot ang noo ko ng makita ko ang mommy ni Maggie na tumatawag.

"Mommy, " sagot ko. Napakunot ang noo ko sa mga sinasabi ng Mommy ni Maggie. Panay pa ang mahinang pagmumura ko dahil doon. Damn it! Ano ngaun ang nasa isip ni Maggie?

Nagmamadali akong pumasok sa simbahan na may nakatayong babae sa gitna. Hindi binaba ng Mommy ni Maggie ang tawag. I was stunned to see Maggie in the middle of the church kneeling while crying.

"Simon, akala ko ako ang mahal mo? Bakit hindi mo sinabi sa akin na hindi pala nakaregistered ang kasal natin? Bwiset ka! Manloloko ka! Pinaasa mo ako! hinintay kita Simon.. tapos ano? Magpapakasal ka pala sa iba?" Iyak siya ng iyak. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako or what pero gulat na gulat talaga ako.

" Is that Maggie?" Tumango ako kahit hindi ako nakikita ng Mommy ni Maggie. Panay ang tawa nila Sage at Mommy ni Maggie sa kabilang linya.

"Walanghiya ka Simon! Itigil mo yan kasal na yan!" Iyak pa din siya ng iyak. What the hell is she talking about? itigil?

"Give her the phone, son." Naglakad ako sa gitna na wala sa sarili. Halos lahat ng tao ay nakatingin sa amin even Vanessa pero hindi ang groom.

"Maggie," I called her. Natigilan si Maggie at napaayos ng tayo. Humarap siya sa akin ng nanlalaki ang mga mata.

"Simon? what are you doing there?" Gulat na gulat na tanong niya. I handed her the phone just like what her mom said. I dumbly looked at her coz I'm out of words. Nabigla ako!

"Maggie, umalis ka nalang kasi bigla, Ano kasi--"

"What, Mom?" Nanginig si Maggie at namula. Kitang kita mo sa kanya ang sobrang hiya.

"Sasabihin ko sana na nagbibiro lang ako. Eh,--"

Hindi na natuloy ang sasabihin ng Mommy niya nang napasigaw si Maggie. "What? Nagbibiro ka!?" Inagaw ko ang phone at mabilis na niyakap si Maggie.

"Sorry, Van. Just continue,"

Ngumiti si Vanessa sa akin ng malawak and mouthed her sorry. I just nodded and mouthed my thank you. Sa paglipas ng panahon.. Vanessa realized na hinding hindi niya mapapalitan si Maggie.

Tumalikod ako at yakap yakap pa din si Maggie sa dibdib ko. Nang makalabas kami ng simbahan ay nakatakip pa din ang mga mukha niya ng palad niya.

"What was that, Love.." natatawang sabi ko. Umiling ng umiling si Maggie. At parang bata na nagpapadyak.

"Nakakahiya!! Ang sama ni Mommy!! My God! I never imagined I would do that.." maktol niya na lalong nagpatawa sa akin.

"But you did." Natatawa pa din ako.

Sumama ang tingin sa akin ni Maggie kaya natahimik ako. " You did? Eh fuck you ka pala! Hindi mo ako tinawagan ng isang linggo tapos nagpost si Vanessa na ikakasal na siya na naka-tagged pa seyo, tapos sinabi ni mommy na unregistered daw ang wedding natin. Ano gusto mong gawin ko? Hayaan ka--" hindi ko na siya pinatapos magsalita ng bigla ko siyang halikan sa labi. God, I missed her.

"I missed you, Love.." I whispered inbetween our kissed.

Humiwalay ako sa kanya. "Gago ka! Miss na miss na din kita..." napanguso siya at panay ang mahinang hampas sa akin.

Niyakap ko si Maggie ng biglang bumuhos ang ulan. It was like we were in a fairytale. It was like a dream but it's real.. I finally got her. Akin na siya. Akin lang. She finally fall for the devil.

"What are you doing? Mababasa tayo.. baka magkasakit tayo." pagpupumiglas niya. I don't care I really missed her..

"Don't worry, aalagaan kita." Sagot ko. Lalong lumakas ang ulan kaya lalo kaming nabasa ni Maggie.

"Lets go," salita niya.

Hinila ko siya at hinawakan ang magkabilang pisngi. " What?" Napapapikit pa siya sa sobrang buhos ng ulan.

"Hindi lang ako makapaniwala sa ginawa mo," I said seriously. Yumuko ng bahagya si Maggie at bahagyang namula ang pisngi.

"What do you want me--" hindi ko na siya pinatapos magsalita ng i-angat ko ang chin niya para magpantay ang paningin namin dalawa. "I want you to look at me in the eyes, and think, that I'm your happy ending.."

Pumatak ang luha sa mga mata niya kasabay ng malakas na buhos ng ulan. "You're my happy ending.." sagot niya. Ngumiti ako at hinila siya patakbo sa sasakyan ko. Tumigil si Maggie ng binuksan ko ang pinto ng sasakyan ko.

"Aston Martin, huh?" Ngumisi ako at nagkibit balikat. Umirap naman siya at nakangiting sumakay.

"So, san tayo?" Sagot niya na medyo nangangatog pa. I started the engine. "We're going to explore, New York, Love."

The End..