Chapter 21: Closer

Isang tupa, dalawang tupa, tatlong tupa---- Uggghh! Kanina pa ako paikot- ikot sa kama ko pero pakiramdam ko ay hindi manlang ako dinalaw ng antok. Nabilang ko na nga lahat ng hayop sa Zoo sa isip ko pero dilat na dilat pa din ang mga mata ko.

What happened to Simon and me last night was--- I don't even know how to explain. I let him hugged me, I let him kiss me, I cried infront of him sa hindi ko alam na dahilan. What happened were not supposed to happen.

Napaayos ako ng higa ng biglang kumatok si Mommy. "Margaret, are you awake already?" Sigaw niya mula sa labas. I didn't bother to answer her. Kanina pa kasi siya sigaw ng sigaw. Actually, pang limang beses na yata siyang kumatok sa pinto ng room ko. And Jesus! It's 6 in the morning palang. Ganito ba talaga dito?

"Mar--" hindi na natuloy ni Mommy ang sigaw niya ng sumagot ako. " Yes, I'm coming, okay?" Umirap ako kahit hindi naman niya nakikita.

Huminga ako ng malalim at tumayo na. Hindi naman din ako makatulog at hindi na din ako makakatulog. This is why I don't want to live with mom. Kaya siguro okay lang din sa akin na nandito sila ni Daddy.

Lulugo lugo akong lumabas ng kwarto ko at paulit ulit ang paghikab. Geez, everything's messed up with me. Yung isip ko, yung kami ni Glen, at yung sa amin ni Simon! Jusko! Bakit ba kasi nagpupumilit si Simon na pumasok sa buhay ko? Aren't he contented na hindi na kami nag aaway? Is his feelings still there? Does he even consider his brother?

"You're qualified for the holloween party, Margaret.." bungad sa akin ni Mommy ng makarating ako sa dinning. Natigilan pa nga ako at napayuko ng nagtama ang paningin namin ni Simon. I rolled my eyes when I saw him smirked. Screw him!

"Thanks, Mom." I sarcastically said. Tumabi ako kay Daddy na tahimik lang na nagbabasa ng dyaryo sa gilid.

"So, how's your brothers? Are they still pain in the ass?" Humalakhak si Mommy kaya napailing ako. Pain in the ass daw? Eh mas pain in the ass kaya ang kadaldalan niya! Paano kaya siya natatagalan ni Dad?

Nevertheless, I need to answer her! Uggh! "No, they're doing fine."

Nagsimula na kumain. Tahimik pa din ako at nakuyuko. Dama ko kasi na nakatingin pa din sa akin si Simon. Tumusok ako ng hotdog ng bigla akong natigilan. God! Pareho pa kami ng hotdog na natusok ni Simon!

"Have it," sagot ni Simon sa akin. Umiling ako. "No, seyo na." Sagot ko ng hindi pa din tumitingin sa kanya. At bakit ba naman ba kasi sa dami ng hotdog sa harap ay iisa lang ang natusok namin?

"Maryosep kayong mga bata kayo!" Nagulat ako ng hatiin ni Mommy yung hotdog at binigay sa amin ni Simon ang magkabilang putol.

I amazingly stare at Mom. " Why, Margaret? Share na kayo para everybody happy--" masayang sabi ni Mommy. Nanay ko ba talaga siya? Hindi ako makapaniwala.

"Right, Simon?" Baling ni Mommy kay Simon. Humigop si Simon ng kape at pinutol ang paninitig sa akin. "Yes, tita, thank you.." seryosong sagot niya.

Kelan ba naging close si Simon kay Mommy? Bakit ngaun ko lang nalaman?

It was awkward the whole breakfast. I'm trying to feel at ease with Simon but everytime na maachieve ko ang ganon' feeling ay palagi nalang may ginagawa si Simon na nagpapabagabag sa akin. He continously messing me, or assuming lang ako?

Why does I'm having rapid heartbeat when he's near me? When he's talking to me, when he's smiling, when he's weird, and even when he's doing nothing! Pakiramdam ko ngaun ay si Simon ang mundong iniikutan ko which is not good. Everywhere I go, he follows. Evertime I speak, he listen. He's my constant demons. He's inevitable. And it's not good. I'm committed to someone else. And for the record, it's his brother! Why do I have this feeling that he's ruining me again?

After we ate breakfast. I entered my room and fixed my self. Ang sabi kasi sa akin ni Mommy ay bumili ako ng pang regalo para sa anak na bunso ni Nanay Norma.

Lumabas ako sa kwarto ko ng maayos na. I wore a shirt and a maong shorts. Nilugay ko lang ang buhok ko medyo mahaba na at nag kicks nalang ako. Puro kasi alikabok sa daan kaya mainam na ito.

"I'm leaving, Mom." Bungad ko ng makasalubong ko siya. Ayos na ayos si Mommy na tila ba mag aanak sa kasal. Halos masampal ko ang sarili ko sa katangahan! Of course, he's one of the primary sponsor ng anak ni Nanay Norma. Why so tanga, Maggie?

"Wait," pigil sa akin ni Mommy ng pasakay ako sa van. Kumunot ang noo ko ng bumaling ako sa kanya.

"What, Mom?" Iritableng sagot ko. Palagi nalang kasi pabitin si Mommy.

Umirap si Mommy sa akin." What are you thinking, darling? I'm going to use the van and the driver." Natigilan ako mg seryosong lumakad si Mommy pasakay ng sasakyan. Was she serious? Saan ako sasakay?

"But---" hindi na ako nakapagsalita ng biglang umabante ang van kasunod ang naghuhumiyaw na Audi ni Simon na huminto sa harap ko. They've got to be kidding me---

"Morning, Love, seems like you're awake all night." I thought si Mommy lang ang nakakainis sa umaga! Si Simon din pala.

"Well, you're wrong! Stop assuming things, Simon." Umirap ako sa kanya at huminga ng malalim. "Sabi mo, e." Ngumisi siya. Uggh-- Awtomatikong bumukas ang shotgun seat ng Audi ni Simon kaya sumakay nalang ako. Kung paano iyon bumukas? Pakitanong nalang kay Simon. Pagkasakay na pagkasakay ko ay tumawa si Simon na tila ba nang aasar.

As if I have a choice! Kahit iwasan ko si Simon ay wala naman nangyayari. He always has his ways. And I hate it!

"So, where to go?" sinimulan ni Simon magdrive. Tumingin ako sa kanya na sana pala hindi ko nalang ginawa! My hearts rapid beating becomes wilder. He's doing nothing, fuck heart! Calm down.

Ngumuso nalang ako at tinuon ang mata sa daan. As if naman hindi niya alam! Mom and him were absolutely conspiring about--- damn! Hindi ko din alam!

"Is there any mall here?" Sa daan pa din ang tingin ko.

"I guess, may nadaan ako going here, but it's too far." He said in a serious tone. Lalong bumilis ang tibok ng puso. I really like Simon when he's serious, though his voice intimidates me. Bigtime!

"Okay, sa market nalang." Tipid na sagot ko at nagpanggap na inaabala ang sarili. The silence are deafening. Nakahinga lang ako ng bahagya ng binuksan ni Simon ang stereo.

I don't know what is that you've done to me

But it called me to act in such a crazy way

Whatever it is that you do when you do what your doing

It's a feeling that I don't understand

Is this seriously happening? Sinabayan ni Simon ang kanta sa stereo! Damn his voice! My heart beats more rapidly.. Pakiramdam ko ay naso-suffocate ako sa hindi alam na dahilan. He's seriously driving while I'm seriously having a heart attack here.

Coz' my heart stop beating triple time with thoughts of loving you on my mind

I can't figure out just what to do when the only cure is you

I get so weak on the knees I can hardly speak

I lose all control to start taking up on me

In a day you look so amazing it's not a phase

I want you to stay with me by my side I swallowed my pride your love is so sweet

It knocks me right off from my feet..

I can't explain why your loving makes me weak...

I'm constantly cussing inside my head. I want Simon to stop. But I couldn't let him stop.

Napatingin ako sa labas at tinanaw ang paligid. Mabilis lang narating ang bayan. It's not like the city pero meron naman sigurong mabibili dito para sa anak ni nanay Norma.

"Damn," halos tanaw ko na ang bayan ng bigla nagpakawala ng malutong na mura si Simon. Kahit ayaw kong tumingin sa kanya at ginawa ko pa din.

"What's the matter?" Tarantang tanong ko. Halos mapalundag pa ako ng umusok ang harapan bahagi ng Audi ni Simon. Mabilis na bumaba si Simon na halatang iritable. Nawala nga lahat ng iniisip ko nung nakita ko ang iritable niyang mukha.

Sumandal siya sa side ng drivers seat at dinukot ang cellphone niya. Nakatingin lang ako kay Simon na bahagya nang namula dahil sa tirik ng araw.

"Where the fuck did you get this Audi?" Tulala ako kay Simon habang panay ang talak sa kausap niya. Natatawa pa nga ako sa mga pinagsasabi niya.

"Make sure it wasn't made in China! I'll break your balls, Luther Jameson!"

Huminga ng malalim si Simon at biglang bumaling sa akin. Gusto ko ngang humagalpak ng tawa pero pinigilan ko ang sarili ko. Simon's cute when he's pissed.

"Sorry, Love. I'll kill, Luther when we get home." Seryosong seryoso siya. Umiling ako. Seriously? Sinisisi niya si Lurher sa pagtirik ng Audi niya?

"It's fine, Simon. I can walk." Nagsimula akong maglakad. Natatawa pa nga ako ng sunod sunod na mura ang pinakawalan ni Simon habang nakasunod sa akin.

"Fuck, I wont let you walk." Nagulat ako ng hinila ni Simon ang kamay ko. Salubong pa din ang kilay niya at iritang irita. Sus, for sure hindi niya lang kaya maglakad! Dinahilan pa ako.

Nalaglag ang panga ko ng huminto kami sa tapat ng motorcycle store. Isang malaking sign ng Yamaha ang tumambad sa akin.

"What are we doing here?" Nagtatakang tanong ko. May dalawang kalalakihan na lumapit sa amin. Halos mapaigtad pa nga ako ng hapitin ni Simon ang beywang ko at idikit sa kanya. He's busy talking to the guys--while me? Eto! Para akong tuod na nanigas sa tabi niya.

"No, I'll pay it now." Huling salita na lumabas sa bibig niya kaya nanlaki ang mata ko.

"Bumili ka?" Gulat na gulat ako. Ngumisi lang si Simon at nagkibit balikat. "The car store is far." Nalaglag ang panga ko. Nilabas ni Simon ang credit card niya at binigay sa babae sa counter na akala mo binudburan ng asin sa kakakislot habang nakatingin kay Simon. I rolled my eyes! Ngaun lang ba siya nakakita ng gwapo? Este-- ng demonyo?

Nakatingin lang ako kay Simon habang kinakausap yung lalaki kanina. He bought a Mio Mxi na color orange. Damn it! It's worth almost a second hand car pero si Simon? Parang bumili lang ng candy sa tindahan.

After everything inilabas ni Simon ang motor sa labas. He even gave me the free jacket. "You know how to ride a---" umirap ako kay Simon na seryosong seryoso akong kinakausap na parang bata. "I know." Ngumisi siya at sinuot sa akin ang helmet na kulay mint green na hawak niya. "Good." He also wore his helmet na mint green din. Shocks! It's like we're wearing a couple helmet.

Where did I get the word couple?

Ang bilis ng tibok ng puso ko ng sumakay na si Simon sa motor. He looked at me. Pinuno ko ng hangin ang dibdib ko at sumakay na sa likod. He started the engine.

Nang pinatakbo ni Simon ang motor ay malumanay lang. Napansin kong ibang direksyon ang tinahak niya kaya napakunot ang noo ko. "Where are we going?" Tanong ko. It's good that nasa province kami kaya maririnig niya ang salita ko. Wala naman kami kasabay sa kalsada. It's like we own the road. Napangiti pa ako at napapikit ng humaplos ang hangin sa pisngi ko.

"We're going to break in the engine." Natatawang sagot niya. Pabilis nang pabilis ang takbo ni Simon kaya napakapit ako sa kanya.

Nakakainis! Bibilis, babagal ang takbo niya kaya hindi ko alam kung saan ako kakapit. Ayoko naman dumikit kay Simon at nakukuryente ako!

Isang malakas na mura ang pinakawalan ko ng bigla niya itong pinaharurot. Humalakhak ng malakas si Simon. "Hold on, Love.."

Napilitan akong kumapit kay Simon sa dahil sa sobrang bilis ng patakbo niya. Pakiramdam ko nga ay natatangay na ang pisngi ko sa sobrang impact ng hangin.

Mas pinatakbo pa niya ng mabilis ang motor kaya lalo akong napayakap sa kanya. "What the hell?" I shouted. He chuckled. "Sorry, Love. I want you closer."

Ugggh---damn him!