Chapter 16: My heart

"Maggie, wake up," pumikit ako at mas lalong nagtalukbong ng comforter. Grrrr! Why these two consistently waking me up? Gosh! Wala akong pasok ngaun! Pwede bang matulog ako maghapon? Besides, kakatapos lang ng semi finals.

Ala pa si Glen dahil nag aayos ng papers niya. Yes, he's leaving again. And this time, matagal siyang mawawala. His parents asked him na mag practicum siya sa university nila sa New York. Diba ang saya? Ang saya saya talaga! He'll be gone for a year--- or maybe, until he graduated. That's what he said.

"Leave me alone." Lalo akong nagtalukbong ng comforter. Jesus, it's seven in the morning palang. Ano ba trip nitong dalawa?

Naramdaman kong bumaba ang magkabilang side ng kama ko kaya napa irap ako sa loob ng comforter. Alam ko naman na hindi na nila ako papatulugin. Ano ba kasi ang pinaglalaban ni Sage at Prim?

"C'mon, wake up!" Niyugyog ng dalawa ang magkabilang braso ko kaya naman mabilis kong inalis ang talukbong ko sa mukha ko.

"What?" Iritableng iritable kong tinignan ang dalawa.

"Fix yourself, lets bond." Nakangising sabi ni Prim. Napabuga ako sa hangin dahil sa kanya. Bond? were they serious? Pumikit muna ako para tanggalin ang iritasyon na namuo sa akin. I want to bond with them, too. Pero sana naman ay pinatulog muna nila ako diba?

"Maggie!" Salita ni Sage. Unti unti akong bumangon kaya naman umaliwalas ang mukha ng dalawa.

"This bond should be worth it. Istorbo kayo!" Singhal ko sa kanila. Sabay na natawa ang dalawa. "Good morning din, sister." Natatawang sabi nila sabay labas ng kwarto ko. Ugh! Mga baliw. Bakit ba ako ang napagtripan nila ngaun? At kelan pa sila naging ganyan?

Wala akong nagawa kundi maligo at mag ayos ng sarili. Tutal, nawala na din ang antok ko.

I wore a simple shirt and shorts. I don't even know kung anung bonding ang gusto ng dalawa. Whatever it is, bahala na sila. Pag baba ko ay tumambad sa akin ang dalawa habang naglalaro ng Wii. It's good to see both of them dancing together. Once in a blue moon lang kasi mangyari ito. I don't know why either.

"Seriously? Ginising niyo ako to play that---Uugh!" Iritable akong sumalampak sa sofa habang nakanguso.

Huminto ang dalawa at sabay na naupo sa magkabilang gilid ko. Tinignan ko pa nga ng masama si Sage ng pitikin niya ang ilong ko.

"Silly, ang tagal mo po kasi mag ayos ng sarili, kamahalan." Umirap si Sage sabay tayo. Si Prim naman ay nagkibit balikat lang sa akin.

"Where are we going ba kasi?" Tumusok ako ng bacon at sinumpak sa bibig ko. Nagugutom pala ako.

"Nothing, we'll just go to, Thrones." Kumunot ang noo ko sa kanila. Ano naman ang gagawin namin 'don? Besides, kelan pa sila nahilig sa archery? My goodness! Akala ko naman kung anong bonding ang sinasabi nila. "And we'll go to Simon's house after." Sagot naman ni Prim.

My heart beats erraticaly when I heard Simon's name again. These past days, I tried my very best to ignored what's happening to my heart when I'm hearing things about Simon. I almost succeeded. What the hell, now?!

I swallowed."What are we going to do there?" I tried to be calm as much as possible. I don't want the twins to see how Simon affects me. It's scary, it's wrong, it's dangerous. And most of all, it's forbidden. Why? I don't know either. Maybe this is just a phase. Yeah-- maybe, I just miss him annoying me-- or uurrgh! Bakit ba si Simon na naman?

"We'll just get our package." Sagot ni Prim. Package? Okay, di na ako tumutol or nagsalita ng kahit ano. Kailangan talaga kasama pa nila ako? Anyway, ayan na naman, e. Bakit ba daldal pa ako ng daldal.

Our breakfast went well. Sumakay ako sa sasakyan ni Sage. Nainis pa nga ako ng paupuin ako ni Sage sa likod. I thought Prim will be seated infront but I was wrong.

"You want to look like our driver?" Tanong ko kay Sage ng nagsimula siyang magdrive. Si Prim naman ay tahimik lang sa gilid ko habang nakamata sa daan. Matagal sumagot si Sage. Lumiko muna siya sa kabilang subdivision at tumigil sa isang malaking bahay.

"Says who?" Tinanggal ni Sage ang seatbelt niya. Si Prim naman ay may kung anong binulong sa gilid ko na hindi ko naintindihan. One thing is for sure. Prim is annoyed.

After a second. May isang magandang babae na lumabas sa malaking bahay. Okay, I'm confuse now. Who the hell is she? Sage graabbed her waist. Rinig na rinig ko ang pag lagatak ng panga ni Prim sa tabi ko.

"Are you okay?" Di ko mapigilan itanong kay Prim. His stares was nailed at Sage and the girl. His eyes were cold. What the hell is happening?

Somehow, it gave me a hint why the twin wants me to join them. Prim likes that girl, too. Oh-- Sage is fucked up! I'm not sure. Pero kilala ko ang kambal.

When Sage finally opened the shotgun seat. The girl entered with a smile. Pansin ko na nawala ang ngiti niya ng makita niya si Prim. Lalo tuloy akong kinutuban sa tatlong ito. Mabilis kong siniko si Prim na halata ang pagkairita sa ginawa ko.

"I'm fine." Ang lamig lamig ng boses ni Prim. Oh-- is this seriously happening to my brothers?

Nang makapasok si Sage ay lumingon muna siya sa akin. He became serious.

"Hailey, this is our sister, Maggie." So Hailey is the girl. She smiled sweetly to me so am I to her.

The trip was short and quiet. My goodness! I don't want to feel awkward pero iyon ang nangyari. Nang makarating kami sa Thrones ay pumwesto na sila. It's an indoor archery kaya naman may mga benches sa gilid.

"You want to try?" Salita ni Sage sa akin. Prim was with the girl now. I don't know what's into Sage, Prim and that girl. But I know there is something wrong.

Umiling ako." No, I'm fine here." Ngumiti ako ng tipid. Sports is not my thing. Mas gusto ko pang humiga sa kama at matulog maghapon. Humanda lang sakin ang dalawa nato' bond daw? Hampasin ko sila!

They started playing. Namamangha pa ako kay Hailey dahil sa paraan niya ng paghawak ng Bow at Arrow. It's like I'm watching Katnis ng Hunger Games. I shooked my head. They looked fine--- I guess.

Nawala ang atensyon ko sa kanila when my phone rang. I grabbed it inside my bag. It's Glen.

(Hi, Love..)

My heart beat so fast again hearing that Love thingy. It's like my heart wants to get out of my rib cage sa sobrang bilis ng tibok.

(Maggie, are you still there?)

Tumango ako kahit di niya nakikita. I can't uttered any words. Why the hell on earth Glen will call me that way?

[Y-Yes]

Huminga ako ng malalim. There is something wrong with me. Simon's not here but he constantly messing me. Uugh!

[Bakit ka napatawag?] I tried to divert my feelings. Nakaka fuck shit na kasi!

Dinig ko ang malakas na paghinga ni Glen sa kabilang linya.

(I miss you, I'm so exhausted. I want to hear your voice.)

Napangiti ako bigla. Glen's really sweet. He maybe lack of time for me. But he never failed to make me feel that he's always here.

(I want to rest. I just want to have a day with you doing nothing. I want us to lay in bed and cuddle.)

Natawa ako ng bahagya kaya naman napamura siya ng isang beses. Sorry naman. Nakakatawa kasi si Glen. He's too young for what he's doing now. And being his girlfriend? I should support him, right? He's very passionate of what he's doing. Who am I para pigilan siya? Siya nga kahit abot ang reklamo he never stops.

[That will happen when the right time comes. Someday..] sagot ko sa kanya.

Bumuntong hininga ulit si Glen sa kabilang linya. May naririnig pa akong tumatawag sa kanya kaya naman lalo siyang napabuntong hininga.

(I have to go.)

Nakakabinging katahimikan. Hindi ko binaba ang tawag at ganon din si Glen. Naririnig lang namin ang palitan namin ng hinga.

(I love you, Maggie.. and I'm holding into that someday. Bye.)

I felt saddened when Glen ended the call. Pakiramdam ko kasi ay nasa ibang bansa siya kahit ang realidad ay nasa tabi tabi lang siya. I'm holding into that someday, too, Glen.

Days passed by like a blur. Malapit na malapit na din umalis si Glen. The end of this sem is almost finished.

After we went to Thrones last time. Totoong nagpunta kami sa bahay nila Simon. And hell! The twins got their package. Ano paba? Some clothes and shoes. They're really spoiled to Simon. No wonder why the twins adores him so much.

"Margaret, may delivery ka!" Rinig kong sigaw ni nanay Norma. Delivery? Ala naman akong inorder ah? Mabilis akong tumakbo palabas ng gate. My jaw literally dropped when I saw a truck infront of me na may nakasulat na Pet Ville.

"Sino po si miss Claudine Margaret Romano?" Tanong ng delivery boy.

"Me," I'm stunned okay. The boy was holding a cute Pomeranian puppy. I secretly giggled.

"Pa pirmahan nalang po ma'am." Iniaabot sa akin ng boy ang papel. Although naguguluhan ako ay pinirmahan ko nalang.

"Here po." He smiled at me and handed the golden Pomeranian puppy. Gosh! It's so cute.

Ibininaba niya din ang dog house mula sa truck at mga gamit at dog food. After everything, the boy drove away.

Litong lito akong pumasok sa loob ng bahay. Tinulungan pa nga ako ni nanay Norma magpasok ng gamit. Napasapo ako ng noo ko when I realized na hindi ko pala natanong yung boy kung kanino ito galing! Stupid me!

However, hindi ko mapigilan ang matuwa sa puppy na hawak ko. When I was young, I really want to have a puppy. My parents won't allowed me to have one though. Ayaw kasi ni mommy ng pets. Pero ito? Bahala na.

Tumahol ng tumahol ang puppy habang dinidilaan ang kamay ko. I can't help not to laugh. Who ever gave me this? I will hug him to death.

Nang mapagod ang puppy maglaro ay sumalampak ako sa bermuda habang pinagmamasadan siyang kumain. Hindi mawala ang ngiti ko dahil masayang masaya ako. I will take care of her. Yup, it was a girl puppy.

Wait, I should gave her a name diba? Ano ba maganda? Chibi? Chichi? Fifi? Ugh! Patuloy akong nag-iisip ng ipapangalan sa puppy ng biglang tumunog ang cellphone ko. Mabilis kong sinagot ang tawag kahit hindi ko nakita kung sino ang caller.

"Hello?" I happily said.

Natawa pa nga ako ng dinilaan ng puppy ang paa ko.

"Have you recieved, Heart?" I instantly got stiffened when I heard his voice. May kung anong bumaligtad sa sikmura ko na para bang gusto kong masuka. I can't speak. Nagulat ako!

Simon sexily chuckled on the other line. Gusto kong magpakawala ng madaming mura para mabawasan ang gulat, kaba, at bilis ng tibok ng puso ko.

"Speechless, Love?" He chuckled again. Damn it! Why do I have the feeling that I want to see him now? I shooked my head.

"Yes, I got it. Thank you." Diretsong sagot ko. I should have a trophy for being such a best actress.

"Did you like it?" Uggh! Why you have to prolong the call, Simon? And I don't like it! I love it!

Tumango ako kahit di niya nakikita. "U-huh." Maikling sagot ko. Saglit na natahimik si Simon sa kabilang linya. Kung maririnig niya lang ang tibok ng puso ko ngaun? Malamang mataranta siya sa bilis ng tibok nito ngaun. Why do you have that power on me?

"Anyway, that's my gift. She's Heart." Malambing na sabi niya. Napapikit ako ng bahagya na tila ba ninanamnam ang bawat salita niya. God! Never on earth I imagined that I will miss him. So bad.

"Why Heart?" I tried to talk to him na parang wala lang. Pero kung makikita niya ako? Makikita niya na naghuhurumentado ako! shame on me for feeling this way.

Dinig na dinig ko ang paghinga ng malalim ni Simon sa kabilang linya. "I tried, Love." His voice became serious. "But I failed. She's my heart, so better take care of it. I miss you so damn, much, Love. So suit yourself coz I'm coming for you... real soon.."