CHAPTER 29

We've been back together for almost a year now.

Sa loob ng halos mag iisang taon. Marami kaming achievements together. Naging successful ang singing career ko. Nagkaroon ng sariling firm si David. Nakapag-travel kami sa Paris.

We also plan for our future. We can build a family. But ini-enjoy muna namin being a girlfriend and boyfriend thing before we proceed to the next level.

"Mahal, I'm going home late later ha. Madami madami akong kaso at application form na kailangan basahin." Sabi niya sa kabilang linya.

We've been living together. Sa bahay ko. And may ipinapatayo kaming bahay para sa future family namin.

"Okay, I understand mahal. I'll cook dinner ha." Sabi ko. Naiintindihan ko siya. Hindi madaling magpa-takbo ng sariling firm.

"Shrimp?" He asked.

"Buttered shrimp." Sagot ko.

"Okay, okay. Binilisan ko basahin mga 'to. My beautiful girlfriend and my buttered shrimp is waiting for me. I love you, mahal ko." He sounds excited.

"I love you more, mahal." Sabi ko bago ito patayin.

I started cleaning our room since parehas kaming nagnamadali kanina. Maaga kaming nagising since may aasikasuhin ako na gig siya naman ay may meeting tapos humirit siya ng isa kanina, and as usual he's a scammer. After he take me to our bed, he also take me to shower room.

Nakita ko pang nagkalat ang mga damit na hinubad namin kanina. Isa isa ko itong pinulot at inilagay sa basket, ilalagay ko sa automatic namin na washing machine.

Inayos ko din ang bed namin dahil sobrang gusot nito. Nakalaglag pa ang comforter namin.  Pati ang picture frame ng ultrasound ko ay inayos ko. Nagpunta ako sa walk in closet namin, inayos ko ang mga nalaglag na damit.

Pagkatapos ko mag vacuum. Binuhat ko na ang mga labahin namin at isinalang ito sa automatic washing machine. Binili 'to ni David since tamad kaming maglaba at ayaw niya daw akong mapagod.

Pero bago ako magluto bibisitahin ko muna ang pinapagawa naming bahay. Maaga pa naman at mamayang gabi pa ang uwe ni David.

Nag drive ako papunta don. Yung village na kinuha namin is yung malapit lang sa firm ni David at secure. Gusto pa nga niya ako bigyan ng body guard pero umayaw ako dahil nakakulong naman na si Carlo at tingin ko ay wala ng magbabalak sa akin.

Nandito na ako sa lupang binili namin. Naka form na ang bahay. Konti nalang matatapos na. Hindi ako makapaniwala na si David pa rin ang makakasama ko. I'm so excited to live here. To live here with him and to our future children.

We've been looking forward na magkaroon ng anak pero sinabi ko na sana after na namin magpakasal. Wala pa naman siyang say tungkol sa kasal.

Nang ma check ko ang bawat sulok, tiningnan ko kung may pagkain ang mga workers ay umuwi na rin agad ako.

Dumiretso ako sa kusina upang magluto. Malapit ko na matapos lutuin ang ulam ng may mag doorbell.

Pagkabukas ko ng gate nagulat ako sa nakita ko...

"B-bella..." Naiiyak na sabi ko.

"A-aria..." Umiiyak na sabi niya.

Dali dali ko siyang niyakap ng mahigpit. Miss na miss ko na ang bestfriend ko.

"I hate you. Iniwanan mo ako mag isa." Umiiyak na sabi ko.

"I'm sorry.. it's just something bad happened. But it's all okay now." Pinapasok ko siya sa bahay at kinuwento niya kung anong nangyari sa akin.

Pati ang naranasan ko sa loob ng ilang taon na wala siya ay kinuwento ko sa kanya. Naiyak siya.

"Oh my god! Are you okay? Is that fvcking Carlo is already on jail, huh?" Galit na galit siya.

"I'm okay na. David is their to fix me. He already fixed me. And that Carlo is already on jail."

"Sana hindi nalang ako umalis... sana..." Hindi ko na siya pinatapos at niyakap ko na siya.

"It's okay, Bella. Wala rin ako para sa iyo nung kailangan mo ako."

"We're still bestfriend, right?" Tanong niya.

"Oo naman. Bestfriend forever." Umpisa ko.

"To infinity and beyond." Siya

"Till death do us part." Sabay naming sabi.

Ilang oras kaming nagkuwentuhan ng...

"I'm here, mahal ko." Nang makita niya ako ay tumakbo siya papunta sa akin at niyakap ako. Naramdaman ko pang hinalikan niya ang leeg ko.

"Uh.. mahal, stop that. Bella is here." Napatingin siya kay Bella pero bumalik din sa pagkakasiksik sa leeg ko.

He's always like that malambing pagod man or hindi.

"Walangya ka talaga, Dabido. Hindi ka man lang nahiya sa akin. Kasakit niyo sa eyes." Sabi ni Bella.

Hinarap naman siya ni David na mukhang may sagot.

"Bakit naman ako mahihiya? Hindi ko ikinakahiya kung paano ko i-express ang pagmamahal ko kay Serenity." Sabi niya na nagkapagpapula ng pisngi ko. Bumalik din agad siya sa pagkakasiksik sa leeg ko.

"You're so lucky." Si Bella.

I agree..

Naghapunan kame kasama si Bella pero kailangan niya na din umuwi dahil may naghihintay sa kanya.

"So how's being with her after years?" Tanong ni David. Naghahanda na kame para sa pagtulog.

"Still the same. Walang nagbago." Humiga siya at humiga na din ako, yumakap sa kaniya.

"I love you, mahal." Sabi ko sa kanya.

Hinigpitan niya ang yakap sa akin.

"I love you so much more, mahal ko." He kiss me deeply in my lips. His tongue enter my mouth. Alam ko na ang kasunod neto..

Naramdaman kong hinahalikan na niya ang leeg ko at ang kamay niya ay nasa loob na ng damit ko.

Naramdaman kong wala na akong damit at nasa pagitan ko na siya.

"I love you, mahal ko. Ikaw lang ang babaeng mamahalin ko nang ganito."

Sabi niya bago tuluyang ipasok ang kanyang armas.

One last chapter and then Epilogue na.