KITY'S POINT OF VIEW
"What are we doing here?" takang tanong ko kay River habang nililibot ko ang paningin ko sa paligid.
Ang akala ko kanina ay uuwi na kami pero nagtaka ako nang bigla siyang nagiba ng ruta. And I just found out that this is where we are going.
"Magpapahangin," sagot niya. Umupo siya sa concrete pier sa harap ng malawak na kulay asul na dagat.
Nanatili lang akong nakatayo sa long concrete pier. Hinawakan ko ang buhok kong sumasabay sa pagsayaw ng hangin.
Ano? Mapapahangin lang siya tapos sinama niya pa ko dito?! Nahihibang na ba siya? Hindi niya ba nakikitang gabi na? Magpahangin siya mag-isa niya bahala siya diyan baka hinahanap na ko ni Mamita.
"Sige take your time. I'm going home," sabi ko at tumalikod na.
Anong akala niya sa akin sasabayan ang trip niya? Duh, marami pa akong gagawin 'no.
"Where are you going?" natigilan ako sa paglalakad at inis na nilingon siya. Kalmado parin siyang nakatingin sa dagat.
"Uuwi na nga sabi," pikon na sagot ko.
"Saan ka sasakay?"
I rolled my eyes, "Edi maghihintay ng taxi! Ang dami mo namang tanong."
"Walang taxi dito," he said calmly.
"What?" bulalas ko.
Seriously? Even taxis are not available here in this province? Nakakairita! Kaya ayoko talaga dito e.
"Have you forgotten? This isn't a city, Kiely."
"I know that," sumimangot ako at tumingin sa magkabilang parte ng kalsada. Wala man lang akong nakikitang ibang sasakyan na dumadaan bukod sa mga motor, "May dumadaan ba ditong habal-habal or something?"
Gulat siyang napalingon sa akin, "What? Don't tell me you want to ride a habal-habal?"
"Then I won't tell you," I said sarcastically.
"Damn it, Kiely. It's not safe to ride there. What if something bad happens to you? Are you insane?" he frustratedly said.
"Why do you care?" inis na tanong ko. Inilagay ko ang dalawang kamay ko sa magkabilang bewang ko.
"May pakialam ako dahil sinabi ko sa Mamita mo na iuuwi kita ng buo," sabi niya.
Bigla naman akong nalito, "Wait, did you just say na alam ni Mamita na nandito ako–I mean na kasama kita? Akala ko ba si Mang Mario lang ang nakaka alam na sinundo mo ko?"
"Yeah, but I called Margarita dahil wala akong number ng lola mo. I asked Margarita if I could talk to Donya Asuncion and I informed your Lola that I was with you and told her that I would take you home later and she agreed," he explained. Natigilan ako.
May number siya ni Margarita? I thought they weren't close? Did Margarita lie to me? May relasyon ba sila?
Sa dami ng sinabi iyon lang ang naintindihan ko. Bakit siya may number ni Margarita? Hiningi niya ba? Ugh, pakialam ko ba!
I didn't speak, I just remained silent. I crossed my two arms over my chest and then also stared at the calm sea. Ang maliwanag na buwan ay nag re-reflect sa tubig. Pinabayaan ko lang ang buhok kong liparin ng hangin.
Parehas naming pikakikiramdaman ang isa't isa. Habang tumatagal ang pagkakatitig ko sa kalmadong dagat ay nararamdaman ko rin na narerelax ako. I notice that since I came here I've also learned to appreciate the beauty of nature.
For me, there are pros and cons for going here. The pros of me going here are that I better understand the meaning of nature. Ang cons naman ay gaya na lang ngayon, I want to go home pero walang taxi, uber, o kaya grab dito. Ni jeep wala akong nakikitang dumadaan. In short, they are lack of transportation unlike sa Manila na kahit saan ka tumingin may makikita kang sasakyan.
He cleared his throat, "Do you know that this is where I go often when I'm thinking a lot?"
I looked at him. Hindi ako nagsalita at nakinig lang sa sasabihin niya. Tumingin siya sa akin at ngumiti bago muling bumaling sa dagat.
"I know you're not interested pero kapag maraming bumabagabag sa isip ko dito ako pumupunta at tititig sa dagat," he said.
Naglakad ko patungo sa kaniya at umupo sa tabi niya. Wala akong pakialam kung madumihan man ang puting palda ko. Nangangalay na ako kakatayo doon wala namang dumadaang pampublikong sasakyan.
"Bakit dito ka pumupunta? Marami namang mas magandang tanawin dito bakit mas napili mo dito?" I asked.
He shrugged, "I felt relaxed nawawala lahat ng iniisip ko tsaka siguro dahil dito ko siya nakilala."
Siya? Sinong siya? Si Margarita ba o si Yolan?
I furrowed, "Who?"
"The most special person in my heart," he said. I saw pure bliss in his black eyes.
I averted my eyes. It was as if something suddenly twinged in my chest as I looked into his eyes.
"Where is she now?" mahinang tanong ko.
"I don't know but she's here in the deepest part of my heart," pilit na ngiting sagot niya.
"Bakit hindi mo alam kung na saan na siya? I thought she's special to you? Tsaka sino siya?" pangungulit ko.
Saglit siyang natigilan bago muling nagsalita.
"Ah! It's late. Let's go I'll take you home," bigla na lang siyang tumayo. Halata na ayaw niyang pag-usapan ang bagay na iyon. Edi don't.
He held out his hand in front of me, but I did not accept it.
"I can able to stand alone―Ohmygod!"
Napatili ako dahil muntik na kong mahulog sa tubig. Natapilok kasi ako dahil sa suot kong heels, mabuti na lang nahawakan ni River ang bewang ko kaya sa halip na sa tubig ako mahulog ay sa dibdib niya ako bumagsak.
Nakapikit ako habang ang dalawang palad ko ay nakapatong sa ibabaw ng matigas niyang dibdib. I swallowed the lamp on my throat and then slowly opened my eyes. Nagtama ang paningin naming dalawa.
Kumurap-kurap ako. Namumungay ang mga mata niya habang nakatingin sa akin. Gusto kong umiwas ng tingin pero ayaw ng mata ko. Naririnig ko ang malakas ng kabog ng dibdib ko na hinihiling ko na sana wag niyang marinig.
"Be careful," he whispered huskily. Naaamoy ko na ang mint niyang hininga dahil sa lapit ng muka naming dalawa.
Bakit ba ang lapit niya? Tsaka bakit hindi ako lumalayo?!
Nang matauhan ako ay bahagya ko siyang itinulak at saka lumayo sa kaniya. Nag iwas ako ng tingin sa kaniya. Naramdaman ko ang init ng pisngi ko. Mabuti na lang at gabi na kaya hindi niya makikita kung gaano ako kapula.
What the hell, Kiely? Kailan ka pa naging clumsy?
"I'm sorry... Uhm, salamat," I said stuttering.
Hindi ako makatingin sa mata niya.
"It's okay just be careful next time, don't get yourself hurt," he said.
"Yeah, uhm ano tara na? You said uuwi na tayo, right?" pinilit kong magsalita ng normal.
He nodded. Nauna na siyang maglakad patungo sa Audi niya. Nakahinga naman ako ng maluwag. Isang minuto pa ko doong nakipag argumento sa sarili ko dahil sa katangahan ko bago ako sumunod.
"Are you hungry? Gusto mo bang dumaan muna tayo sa malapit na kainan?" tanong ni River ng makapasok kami ng sasakyan.
"No, wag na. Sa bahay na lang ako kakain," sabi ko, but the truth is I'm starving already.
He nodded, "Okay, if you say so," he said and started the engine.
I look at my wrist watch. It's already 8:20 in the evening. Kaya pala medyo malamig na ang simoy ng hangin sa labas. Nanatili lang kaming tahimik sa buong byahe. Paminsan-minsan ay sumusulyap ako sa kaniya.
Mas maaliwalas na ang awra niya ngayon kaysa kanina. Tama siguro talaga ang sinabi niya na kapag pumunta siya doon ay narerelax siya. Kahit nga ako e, feeling ko mas gumaan ang pakiramdam ko ng makapunta ako doon. Kanina kasi sa school halos sumakit ang ulo ko sa kakaisip kung pano ako makakahabol sa mga lessons.
Lumiko kami, tumigil ang sasakyan sa harap ng kulay abong gate ng mansion namin. Hindi nagtagal ay bumukas naman ito agad.
"Were here," he uttered.
Tinanggal ko ang seatbelt ko at saka sinukbit ang hand bag ko sa balikat ko. I looked at him.
"Thanks, sa pag-hatid," I said awkwardly.
"No problem."
"Uhm, mauna na ko," paalam ko. Binuksan ko agad ang pinto ng sasakyan niya at saka ako bumaba. Bumusina muna siya bago siya tuluyang umalis. Pumasok naman agad ako sa loob ng bahay.
As usual, marami pa ring mga kasambahay na gising na patuloy sa pag lilinis ng bawat sulok ng mansion.
"Good evening po Ma'am," bati nila sa akin.
"Good evening po. Nasan po si Mamita?"
"Nasa lanai po Ma'am," sagot nung isa.
"Sige po, salamat."
Gaya ng sabi ng kasambahay nandoon nga si Mamita. Nakaupo siya habang nakaharap sa laptop na nakapatong sa ibabaw ng lamesa.
"Hi, Mamita I'm home," I greeted.
Lumingon siya sa akin ng nakangiti.
"Dumating ka na pala apo. Look, I'm talking to your Tita Emilia," sabi niya at tinuro ang screen ng laptop.
Lumapit naman ako doon, "Hi Tita Emilia, how are you po?" tanong ko.
"I'm good Kity. What about you?" Tita Emilia asked back.
"I'm good din po."
"You look gorgeous Kity. By the way, next month uuwi kami diyan sa Philippines kasama ko si Gideon and Desmond," sabi niya habang nakangiti. My eyes widened.
"Talaga po Tita?" I asked excitedly. Nasa Berlin, Germany kasi sila. She nodded.
Kuya Gideon and Kuya Desmond are my cousins. Si Kuya Gideon ang pinaka matanda sa aming magpipinsan while si Kuya Desmond naman ang pangatlo, anak sila ni Tito Frank na asawa ni Tita Emilia. Si Kuya Titan naman ang pangalawa, anak naman siya ni Tito Julius. Sina Tito Frank at Tito Julius ay kapatid ni Daddy.
To make it shorter, pitong magkakapatid sina Daddy at lahat sila lalaki. Sa kanilang pito, si Daddy lang ang nagkaroon ng anak na babae and that's me the rest puro na sila lalaki.
Si Daddy ang panganay sa kanila pero siya ang pinakahuling nag asawa kaya sa aming mag pipinsan ako ang pinaka bunso.
"Yes iha. Siguro pagpunta namin diyan hindi ko na isasama si Desmond and Gideon pabalik dito," kumunot ang noo ni Mamita.
"Why? May ginagawa bang kalokohan ang mga apo ko diyan Emilia?"
Tita Emilia chuckled, "Wala Mamá. Tinawagan na kasi ni Kuya Herman si Frank. Sinabi niya na since matagal nang tapos si Gideon sa bachelor's degree niya gusto niya na itong simulang i-train sa pagmamanage ng kumpanya."
"Ganon ba? Mabuti naman kung ganon para naman makasama ko na ulit ang mga apo ko kahit papaano. Alam mo naman tumatanda na ako," natatawang sabi ni Mamita.
Ang alam ko kay Kuya Gideon nagtatrabaho siya sa Germany sa isang malaking film company. Pero dahil siya ang panganay sa aming magpipinsan siya ang magmamana ng Milano-Barrameda Film Production dahil yun ang nasa will and testament ni Lolo Alessandro and Lola Constantia, ang great grandparent namin.
Ang nakalagay doon na ang tanging uupo bilang CEO sa MBFP ay ang mga panganay, but not doesn't mean na wala kang makukuhang pwesto sa board, you have, but is up to you if you wanted to take it or not.
*****
Kanina pa ako dito nakahiga sa kama ko at nakatulala sa kisame pero ni hindi man lang ako dinadalaw ng antok. Kung ano-anong posisyon na nga ang ginawa ko pero wala talaga.
"Damn it! Gusto ko nang matulog!" maktol ko. Umupo ako sa kama at sinabunutan ang sarili ko.
May pasok pa ako bukas kaya gustong-gusto ko na talagang matulog. But unfortunately my eyes don't cooperate with me.
"Sleep, Kity, Sleep," bulong ko sa sarili ko habang sinasampal-sampal ang muka ko.
Pabagsak akong humiga at huminga ng malalim. Pinilit ko ulit matulog pero halos mag-lupasay ako ng wala man lang nangyayari.
"For fuck's sake, I have school tomorrow!" I frustratedly said.
Tumingin ako sa digital clock na nasa ibabaw ng side table ko. It's already 12:50am, but I'm still fully awake. Nakasimangot akong bumaba sa kama ko at saka kinuha ang iPod ko na nasa ibabaw ng study table ko.
Pagkatapos ay nagtungo ako sa veranda para magpahangin. Dahil alas-dose na, malamig na ang simoy ng hangin.
Umupo ako sa bakal na upuan doon at saka nag browse ng social media accounts ko. I opened my facebook account, habang nag brobrowse ay may biglang pumasok sa isip ko.
"Ano kayang pangalan ni River sa facebook?" tanong ko sa sarili ko.
Parang may sariling isip ang kamay ko dahil namalayan ko na lang ang sarili ko na tinatype ang pangalan niya. I searched River's full name. Pinindot ko ang people and then I saw his name. I clicked River Pienenaves. Nakaprivate 'yun.
I clicked his profile picture. Nakasuot siya ng black tuxedo and white necktie doon, his face was serious. Halatang nasa party siya dahil sa background.
Pipindutin ko na sana ng add friend button pero pinigilan ko ang sarili ko.
"Why do I add him?" I whispered to myself. Ilang minuto ko pang tinitigan ang add friend button bagl ko mapagpasiyahang pindutin 'yun.
Wala naman sigurong masama, right? Sa facebook lang naman tsaka sure naman akong tulog na 'yun sa mga oras na 'to. It's late na kaya.
But my eyes widened when a notification popped up on my iPod screen.
River Piencenaves accepted your friend request.
Hindi pa ako nakakapag-react sa pag accept niya sa akin ng mag message naman siya.
River Piencenaves: Why are you still up? Can't sleep?
Tinitigan ko muna ang message niya bago ako mag-reply.
Kiely Trinity Barrameda: Yeah.
River Piencenaves: Same.
River Piencenaves: What are you doing?
Kiely Trinity Piencenaves: Nasa labas, nagpapahangin.
River Piencenaves: It's late. Its cold outside baka magkasakit ka. Go to sleep you have class tomorrow, right?
Kiely Trinity Barrameda: Yeah, but can I ask you a question?
River Piencenaves: Sure, what is it?
Kiely Trinity Barrameda: Saan ka nag-aaral?
I know my question is stupid, but I just want to know.
River Piencenaves: Lol. We're schoolmates. I'm in third-year business administration student.
What? Schoolmate ko siya? Bakit parang hindi ko siya napansin kahapon?
"Teka, ano naman kung hindi ko siya napansin kahapon?" I asked to myself.
Ugh, nababaliw ka na Kity! Bakit ko ba kinakausap ang sarili ko?!