Chapter 29: Sleepover

"Who said I don't like you, huh? I like you, Chaos. I like you. I hate to admit it. But, I am falling for you. I really am. And I don't know what's more complicated to know that I am married, but not with you. I like you, but it's wrong. I am falling, and I don't know if I should continue. I don't know. I completely don't know too. Well, maybe you are right. I am unreadable and confusing." Marahang sabi ko pero hindi na niya narinig pa. Mabilis na itong nakaalis sa tabi ko at umakyat na papunta sa taas.

I pouted. I bit my lower lip and played with the hem of his shirt I am wearing. Yes. This is his shirt. Amoy na amoy ko ang pabango niya dito kaya mas lalo ko itong namiss. Mas nakadagdag pa sa emosyon ko ang naging usapan namin ngayon at ang mga sinabi niya.

Hindi ko na namamalayan na napaiyak na pala ako. I am so sensitive and hurt! But I know that I deserve this for being so... clingy? I was expecting an explanation about what I saw the other day, but on the second thought, we are not together, we don't have any relationship, we are completely a stranger, so why would I expect an explanation from him? The worst part is, mukhang nakikilala lang naman yata namin ang isa't isa sa tuwing may nangyayari sa amin e. We become personal with each other whenever we share the same pleasure. It's hurting me too. To think that I don't have any idea about him. To think that we are only connected in bed, who won't feel frustrated at that?

Ni hindi ko nga alam kung totoo ba ang mga pinapakita niya sa akin e. I don't know, really, and I am afraid to know too. Takot akong malaman na baka, hanggang sa kama lang talaga ako nito sasambahin.

Isa lang ang gusto ko e. Assurance. An assurance that he'll always be mine. Assurance ang gusto ko pero alam kong wala akong karapatang magdemand dahil kahit ako, hindi ko pa alam kung kailan ko din mabibigay sa kaniya ang assurance na siya lang ang dapat para sa akin. Hindi ko rin alam ang gagawin.

Umiwas ako sa malaking gulo e. Umiwas ako. Pero... hindi ko naiwasan ang napakagwapong kaguluhan na basta nalang dumating as buhay ko. If my brother would find out about this... Ano kaya ang masasabi niya? Of course, he would be dissapointed again.

Buong araw ay nanatili lang kami sa kwarto ni Cerix. Enjoy na enjoy ito sa panonood niya ng napiling movie. Pinapagitnaan namin ni Chaos si Cerix habang nakaupo sa malaking sofa dito sa kwarto ng bata. Panay ang nakaw ko ng tingin sa lalaki na blangko lang na nakatanaw sa malaking flat-screen TV. Paminsan-minsan ay tinitingnan nito ang cellphone at napapangiti habang nakatanaw doon.

Aaminin ko, nakakaramdam ako ng pagsikip ng dibdib sa tuwing ginagawa iyon ng lalaki. It felt Deja Vu. Parang nasasaksihan ko ulit kung paano mawalan ng gana sa akin ang taong... gusto ko. Just like what happened with Ansel. I saw how he lost his interest on me when he find out that I can't bear his child, I can't bear his heir. And it hurts to see that. Parang dahan dahang pinupunit ang puso ko.

Kasalanan ko naman 'to e. Kasalanan ko. Chaos... I can't give my full trust because of what happened to my marriage. Takot ako na baka mawalan din siya ng gana sa akin gaya ni Ansel, pero hindi ko alam na mas masakit pa lang makita at masaksihan 'yon.

"Son, I have to go somewhere. I'll just fix something." hinalikan nito ang noo ni Cerix at tumayo. Nanatili naman akong nakatingin sa harap ng TV. Mukha lang akong kalmado ngayon, but deep inside, nasasaktan ako. I badly want to cry and beg him not to go, pero wala akong karapatan e.

Ilang sandali lang itong nakatitig sa akin... o kay Cerix bago nagpakawala ng buntong-hininga at tumalikod na. I swallowed the lump in my throat. Nilingon ko ang pintuan nang makalabas na ito. I bit my lower lip.

"Cerix... Kuha lang ako ng snacks sa baba ah, and juice na rin." marahang sabi ko. Ngumiti naman si Cerix at tumango. Kaagad akong lumabas ng kwarto at mabilis itong naisara. Napasandal ako sa pintuan at doon na umiyak.

One moment, we were happy. We even did the... deed this morning. We were both horny e, o ako lang talaga 'yong mapilit. Tapos ngayon, umalis siya. Siguro pupuntahan 'yong babae niya? Malay ko. Pero nasasaktan ako e. Masakit sa puso 'tong ginagawa ni Chaos sa akin. Mas masakit pa actually sa ginawa ni Ansel sa akin. Sobrang hirap naman nito. I want to cage him. I want to be territorial. Pero paano? Paano ko gagawin 'yon kung... kung ako mismo ay nakatali pa sa iba?

Dahan dahan akong bumaba ng hagdan habang umiiyak. Nang tuluyang makababa ay napaupo ako at napahikbi. Kaya siguro ako iniwan kasi ang pangit kong umiyak e. Nakakairita ang boses ko sa tuwing humikbi.

Parang gusto ko nalang kumain ng pinya na walang mata. Kaso... kaso wala namang pinyang walang mata e! Shit naman na buhay 'to!

***

"Nandito ka ba ulit para makikain?" nakangising tanong sa akin ni Dabid nang makita akong papasok ng kanilang bakuran. Kasama ko ngayon si Cerix dahil hindi pa umuuwi ang ama nito. Hindi ko naman alam kung saan kaya dinala ko nalang. Ayaw ko naman kasing maiwan ito ng mag-isa sa mansion nila.

"Oh. Kasama mo pa ang anak niyo ng friend mo?" natatawang tanong nito sa akin. Sinamaan ko lang ito ng tingin.

"Huwag ka ngang mang-inis sa akin, Dabid. Gusto no ng isda sa hapunan. Ganong luto ulit." Taas ang isang kilay kong sabi. Halos malaglag ang panga nito at tiningnan lang ako na para bang dalawa ang ulo ko ngayon.

"Seriously? Ako ba dapat nagpapalamon sayo?"

"Just do as what Mom said. Don't anger her." malamig na sabat ni Cerix habang nakatingin ng blangko kay Dabid.

"Magse-sleep over rin kami dito." For the second time, David's jaw almost dropped.