Chapter 62: Win.

"H-how? You didn't even tried the test?" Alexander said in a shocked state.

Kahit ako ay 'di makapaniwala, the gem has chosen me. Pero bakit? May nakita ba itong busilak sa aking puso na minsan ay 'di makita ng iba?

"Maybe, all you just gonna do is to believe. I once believed that I'm just an ordinary girl with an ordinary life and magic was just a facade but know I'm weilding it. Always remember Alexander that nothing is impossible, something you just got to believe." I said and smiled at him cheerfully.

"Don't make me laugh, you think your inspirational words will soften my heart? It disgust me!"

"I don't need your sympathy Alexander, I just need you to understand and reflect your doings." Sagot ko at may pagmamalaking tumayo sa harapan niya.

Wala akong nakuhang sagot mula sa kanya tanging inis na titig lang ang kanyang naging tugon.

"If KC and Hannah were here Trixia, I know they'd be shouting right now and super proud of you. Kahit kami ay pinagmamalaki ka." Trevor said and smiled at me.

"That's right Princess Amira, we're very proud of you." Sang-ayon ni Lejaby kay Trevor.

"Thank you for believing in me."

"Now let's end this with a bang Trixia! Let's do a Triple Combination attack with Earth, Nature and whatever your gem does." Mahinang napatawa ako sa sinabi ni Maica.

"Let's end this! Team Mystic!" Sabi ko at nagyakapan kaming tatlo.

Sabay naming itinaas ang aming mga kamay kung nasaan ang dyamante at itinutok ito sa kanya. Nakita kong natigilan ng konti si Alexander at agad namang nakabawi.

"Para 'to kay KC at Hannah!" I shouted as we combine our power.

The color of brown, green and orange made a large golden ball. Kahit sa malayo ay mararamdaman mo ang nakapalakas na kapangyarihan ng dyamante. May malakas na hangin ang tumatuma sa mukha ko at kakaibang enerhiya ang lumalabas sa dyamante sa bawat segundong lumilipas.

"Don't get to confident!" Nag-ipon din siya ng sariling atakeng ipang-tatapat sa amin.

Alam kong magiging madugo ang kalalabasan nito. Sana hindi gaanong masaktan sila Blake sa gagawin naming 'to.

"JUDGEMENT OF THE GODS!"

We released the tremendously large ball of energy to the direction of Alexander. It collided with the power he released, making a large explosion.

Sabay kaming tumilapon sa ere nila Maica at Frost. Tumama ang likoran ko sa matigas na bato bago tuloyang mahulog sa tubigan. Nanhina ako at 'di makagalaw, I'm currently drowning but I can't do anything.

Ayaw makisama ng aking katawan sa nais ko. Siguro dahil na-sobraan ako sa paggamit ng kapangyarihan ko. Mayroon din akong mga pasa at sugat sa katawan na patuloy kong ini-inda ngayon.

Unti-unti akong nalulunod pababa ng malalim na tubigan ay may napagtanto ako. Ayokong mamatay, this time I want to live. Ayokong may umiiyak ni isa sa mga kaibigan ko kapag nangyari ang bagay na 'yon.

"Somebody help me..."

'Yan ang huli kong nasabi bago tuloyang malawan ng lakas at mawalan ng malay.

--

Minulat ako ang aking mga mata dahil sa tawag ng kalikasan. Tatayo na sana ako ng biglang may napagtanto ako.

"Nasaan ako?"

Napatingin ako sa paligid, kasalukuyang nakahiga ako ngayo sa isang magarbong kama. Iba na din ang suot kong damit, isang kulay rosas na bistida ito.

Paano ako napunta dito?

Ang huling naalala ko noong naki-paglaban ako kasama si Maica at Frost kay Alexander. Tsaka nalulunod ako ng panahon na 'yon, sino kaya ang tumolong sa akin?

Napagdesisyonan kong tungohin ang pinto dahil sa curyosidad. Kahit isang pinto lamang ito, mas mahal pa ata ang halaga nito sa barung-barung namin sa squatters area. Ginto ang doorknob at halatang mamahalin ang kahoy na ginamit.

Hindi kaya nandito ako sa palasyo ni Queen Isabella? Pareho kasing gawa sa ginto ang mga kagamitan sa loob ng kwartong ito gaya ng pagpasok namin sa loob ng palasyo.

Sa aking paglabas bumungad sa akin ang napakaraming pintoan, tumingin ako sa kaliwa't-kanan at napagpasyahang tahikan ang kanan. Paniguradon may tao doon dahil sa mga ingay na aking narinig.

Habang naglalakad ay may nakita akong isang babaeng fairy na naglilinis sa itaas na bahagi ng pintuan. Gosh, nakikita ko ngayon kung anong kulay ng panty niya. Hindi niya ba naiisip na may makakakita ng kanyang underwear sa ginagawa niyang 'yan?

"Miss?" Tawag ko.

"Yes?" Sagot nito bago tumingin sa akin, nakita ko siyang natigilan. "Princess Amira." Agad na bumaba ang babae habang suot ang kanyang kasambahay na kasuotan.

Yumoko ito sa akin upang ma-ilang ako sa kanya, hindi pa talaga ako sanay sa ganyan eh. Ngumiti ito ng wagas sa akin matapos yumoko.

I like her attitude, pala-ngiti at mukhang mabait. Sa tingin ko magkakasundo kami.

"No need to be formal, hinahanap ko kasi ang mga kaibigan ko. Alam mo ba kung nasaan sila?"

"Yes po, right this way." Sagot pa nito at naunang naglakad.

Agad akong sumunod sa kanya at dinala ako sa isang malaking pintoan. Doon pa lang ay naririnig ko na ang tawanan nila sa loob.

"Nandito na po tayo." Aalis na sana siya pero pinigilan ko.

"Maraming salamat sa paghatid sa akin dito. Anong pangalan mo?" Nakangiting tanong ko sa kanya.

"P-pangalan ko?"

"Oo."

"Ano po, ang pangalan ko ay M-."

Naputol ang sasabihin ng babae ng biglang bumukas ang pinto at lumabas mula doon si Lejaby. Mukhang masayang-masaya pa ito basi sa kanyang mukha. 

"Trixia nandito ka na pala! Bakit nandiyan ka lang sa labas? Pumasok ka dito sa loob." Hinatak ako ni Lejaby sa loob pero huminto ako.

"Sandali..." Tumingin ako sa paligid upang hanapin ang babae. "Nasaan na 'yon?"

"Sinong hinahanap mo Princess Amira?"

"Wala Lejaby." Simpleng sagot ko. Sa susunod ko nalang nga siya tatanongin kung magkaka-salubong kami.

Pumasok kami sa loob ng silid, nakita kong nag-aayos sina Maica at Ara sa loob. Weird, hindi sila magpapa-ganda ng walang dahilan.

"Anong meron? Para saan ang pagpapaganda niyo?"

"Magkakaroon ngayon ng celebrasyon sa kaharian dahil sa panalong nakamit natin!"

"Dahil iyon sa iyo Princess Amira! Were very proud of you."

"Maraming salamat sa paniniwala, hindi naman kailangan ni Queen Isabella na gumawa pa ng celebrasyon." Nakangiting sagot ko sa kanila.

"I take back what I said Trixia, malakas ka! Mas malakas pa kahit kanino sa groupo natin. Sorry for underestimating you." Sambit ni Ara at niyakap ako, tinugonan ko naman ang yakap niya.

"Iyan kasi ang judgemental niyong mga tao." Patama ni Lejaby kay Ara upang magtawanan kami.

"Pero nakakalungkot na kung kailan may kapangyarihan na ako wala na sila." Malungkot na tugon ko, wala kasing masyadong maingay dito eh.

"Huwag ka ngang mag-isip masyado Trixia, buhay pa sila."

"Buhay pa?!" Bulalas ko at nabuhayan ng dugo.

"Luh? Ba't parang gulat ka? Mas gusto mo sigurong ano na sila no." Agad naman akong napasimangot sa tanong ni Ara.

"Hindi no! Hinding-hindi ko hihilingin 'yan sa tanang buhay ko."

"Don't worry Trixia, nasa infirmary at nagpapagaling sila."

"Mabuti, bisitahin natin sila." Nagsi-tango silang tatlo, aalis na sana kami ng bigla akong maalala. "Nasaan nga pala ang ComfortRoom nila dito? Hindi na ata kaya ng pantog ko."

"Meron diyan sa likod." Turo ni Maica sa isang pintuan mula sa inu-upoan niya.

"Ang daldal mo kasi Princess Amira."

Nagmamadali kong itinungo ang ComfortRoom dahil 'di ko na talaga kaya. Mahirap nang magkaroon ka kidney failure.

Kumusta na kaya ang dalawang 'yon? Maayos lang kaya ang kalagayan nila? Makakapaniwala kaya silang may kapangyarihan na ako at may dyamante?

--

Third Person's Point of view.

Kasalukuyang nagsasaya at nag-uusap ang groupo ng mga kabataan sa isang lamesa. Magarbo ang kanilang paligid pati na ang kanilang kasuotan.

Ngunit hindi magkamayaw ang kanilang ingay, lahat ng mga mayayamang fairies ay napapalingon sa kanila hindi dahil sa kanilang pagiging glamoroso kung hindi sa pagiging isang normal na tao.

"Ang bongga Trixia ha! Hakot award ka pala kahapon! Nakuha mo ang dyamante ng walang kinuhang pagsusulit!" Bulalas ng isang gwapong nilalang ngunit gwapo din ang gusto.

"Sana nakita ko kahapon ang ginawa mo Trixia. Basing inner story, its amazing!" Namamanghang sambit ng isang dalagang puti ang buhok.

"Ano ba kayo! Parang pinapamukha niyong ang lakas-lakas ko." Nahihiyang sagot ng isang babaeng kulay rosas ang kanyang mga mata at buhok.

"Alangan namen, ng lakas mo kayak! May kaibigan kaming taglay ang isang Lost Magic pati na din ang isang dyamante!"

"Hindi no! Hindi ko pa nga kayang gamitin ang kapangyarihan ko kung kailan ko gusto."

"Ay, ang humble mo talaga Trixia. Sana all!" Asar ni KC kay Trixia upang magtawanan kami.

"Sandali, papaano kayong nabuhay? Akala ko sinabi na Alexander na patay na kayo?" Nagtatakang tanong ni Trixia.

"Grabe ka Trix', gusto mo bang mawala kami?"

"Hind naman sa gano'on Hannah, nagtataka lang talaga ako." Paliwanag pa ni Trixia.

Habang lumalalim ang gabi ay natapos na ang masayang celebrasyon at napagpasyahan na nilang magbabarkadang matulog. Pero si Maica at Rim ay tinungo ang isang damohan at doon napag-pasyahang magpalipas oras.

Kita sa kanilang inuupoan ang magandang buwan at napakaraming bituin sa langit. Nagni-ningning ang lahat ng mga ito na parang dyamante.

"Ang ganda no?" Tanong ni Maica kay Rim habang nakatingin sa kalangitan.

"Ang ganda nga." Sagot ni Rim habang nakatingin kay Maica.

"Asus! Alam ko na 'yang mga galawan na 'yan Rim!"

"Ang buwan ang tinutukoy ko hindi ikaw." Tanggi pa ni Rim.

"Sabi ko nga."

"Assuming." Tugon ni Rim sabay gulo ng buhok ni Maica.

"Sa tingin mo Rim, mananalo tayo sa labang ito?"

"Oo naman! Bakit mo naman naitanong?" Simpleng sagot ng binata.

"Wala lang, naalala ko kasi ang mga pinagdaanan natin sa misyong ito."

"Luh siya, umiiyak ka ba?" Asar pa nito sa dalaga upang hampasin siya nito sa braso.

"Alam mo panira ka sa moment ko." Biglang napakapit si Maica ka kay Rim. "Bakit nanghihina ako?"

"Anong nangyayari sa 'yo Maica?" Nag-alalang tanong ni Rim at inakay si Maica. "Halika, dalhin natin sa infirmary."

"Saan naman kayo pupunta?" Tanong ng isang pigura ng tao upang matigilan si Rim.