Chapter 4

SINCE When Steve heard that his wife was gone, He did not speak, and he was stunned to tears. He can't accept what will happen to his wife. She's so young to be gone in this world. And they have many more plans for the future. One of them is that they have a baby. and build a happy family.

Dumating ang ina ni Steve sa condo niya. Nang malaman nito ang nangyari kay Lisa. Tumawag ang balae sa kanya, para patignan ang anak na si Steve, baka kasi kung ano ang iniisip nito. Dahil alam nila kung gaano kamahal ni Steve ang asawa.

Panay ang doorbell ng ina Steve. Lalo itong nag-aalala dahil walang nagbubukas."My God, Steve open the door!" Medyo masigaw na turan ng ginang.

Steve heard her mother pero wala siyang lakas na tumayo upang pagbuksan ito.

Dahil sa pag-aalala ng ginang para sa anak baka kung napaano na ito. Mabilis na pinintahan ang security guard sa ibaba para tulungan siyang buksan ang pinto. Kaagad silang punta sa opisina ng condo para kunin ang susi. Pinaliwanag nang ginang kung bakit pinabubuksan niya ang condo ng anak. Agad naman rumospunde ang mga ito dali-dali nilang tinungo ang unit ni Steve.

Nang mabuksan nila ito."Ako muna ang papasok loob," ani ng ginang sa mga kasama.

Tumango naman ang mga ito sa ginang.

Agad na pumasok ang ginang sa loob ng makita ang anak na nakasalpak sa sahig. Nag-alala siya ng makita ang anak na duguan ang kamay, at nanghihina."Anong ginagawa mo sa sarili mo ha, look at you!" Kinuha ng ginang ang emergency kit para linisan ang kamao nito. Pinuntahan muna ng ginang ang mga tao sa labas para sabihin okay naman ang anak.

"Salamat sa inyo, pasensiya sa abala. Sobrang nag-alala lamang ako sa kanya. But he's okay thank you."

Tumango ang mga ito at umalis na.

"Paano ka nakapasok dito, Ma?"

"Paano? humingi ako ng tulong sa ibaba para buksan ang pinto, sino ba ang hindi mag-aalala ha, narito ka pala sa loob. Doing stupidly. hurting yourself!"

Hindi man lang ininda ni Steve ang sakit ng binuhusan nang ina ng alcohol ang sugat sa kamay. Wala ito sa sakit na nadarama ng pusong naglukuksa. Hindi pa niya kayang tanggapin na wala na ang asawa. At biglang nag iba ang ikot ng kanyang mundo. Like he want to follow his wife ganon ang naiisip niya ngayon para magkasama sila forever.

Awang-awa naman ang Ginang sa Anak, dahil tila pasan nito ang mundo."Ano ba, Steve. Huwag kang ganyan, magpakatatag ka! Huwag mong hayaan na kainin ka ng imosyon mo, please anak think that I am here."

"Ma! Bakit, nangyari kay Lisa ito? Bakit, sa kanya pa marami naman diyan iyon mga masasamang tao. Iyon pumapatay, magnanakaw, mga mangloloko ng kapwa nila. WHY HER? WHY?" It's so unfair. Ma!"

"Hindi natin hawak ang atin buhay, ang tanging Diyos, lamang ang nakakaalam kung hanggang saan aabot ang atin hininga, at asawa mo hanggang doon na lamang siya. Steve, please lang get up harapin mo ang bukas."

"Ma! Hindi ko kaya ito. Hindi ko kakayanin mahal na mahal ko si Lisa! Who cares sa bukas na iyon kung wala na siya!"

"Them, ano. Susundan mo ang asawa mo, magpapakatay ka ganoon ba ha, Steve?!"

"Yes, Ma. Yes!" disperado talaga siya. Ito ang sinabi ng isip at puso.

"Aba ay, gago ka ba ha! Gusto mo palang sundan ang asawa mo. Eh di, sana nang malaman mong patay na siya, tumalon ka na sa bintana. Para hindi na kita nakita pang ganitong mesirable. Anak, alam mo bang masasaktan ako na nakikita kitang ganyan!" napahagulgol ang Ginang.

Tila natauhan si Steve ng makita ang inang umiiyak."Ma! I'm sorry!" Niyakap ang ina mahal na mahal din niya ang ina. At ayaw na ayaw niyang nakikitang lumuluha ito."I'm, sorry. Ma, please don't cry!" Hinaplos-haplos niya ang likod nito.

Unti-unting tumahan ang Ginang."Steve, please. Don't ever think na gusto mong sundan ang asawa mo. Gusto mo bang susunod din ako ha! O, mas mabuti pang mauna ako sa iyo, to met your father, para magkasama na kami I'm happy to see him. At kung talagang balak mong sundan ang asawa mo, we are there para salubungin ka then we have a happy together there."

"Ma, hindi, ayokong mangyari ito, ikaw na lang ang pamilya ko."

"So, huwag kang makisang-ayon sa puso mo, bata ka pa. Baka meron pang mas magandang plano ang Diyos sa buhay, manalig lang tayo sa kanya ha anak."

Steve just hug her mother hindi na siya umimik pa. Para hindi na mag-alala pa ito.

Tumawag muli ang biyanan kay Steve, para sabihin huwag na siyang sumunod sa kanila susuduin na lamang niya sila sa airport. Someone help then para mapabilis ang kanilang pag-uwi.

Steve agree to his mother in-law kahit na ayaw sana niya. Dahil ang gusto niya siya ang mag-uuwi sa asawa.

Steve cannot anything. Kahit ang trabaho hindi magawa ng maayos his mind are blank. Ang asawa lamang ang laman nito habang nakaupo siya sa sopa. Tumunog ang telephone agad niyang sinagot ito."Hello," sabi niya sa matamlay na boses.

"Steve, it's me your mother in-law."

"Yes, Mommy."

"Steve, nakapagdisisyon na ako na abo na lang ng asawa mo ang iuuwi ko. I'm sorry, Steve."

Naikuyom ni Steve ang kamao."Mommy, bakit? How can I seen my wife. Gusto siyang makita kahit na ang katawan man lang niya. Sana hindi mo ginawa ito!"

"Steve, I'm sorry. Para mapadali ang pag uwi namin kaya ko ito ginawa!"

Napaluha si Steve kahit na katawan nito hindi niya makita. Lola siyang nakadama ng sakit. So, painful his wife is dead tapos hindi pa niya makikita ito.

"Steve, are you stil there?"

"Yes," his voice are shaking.

"I'm sorry again, Steve. Sana maintindihan mo ako. Don't hate me what I did."

Umiling-iling si Steve ano pa nga ba ang magagawa niya tapos na."Sige na, Mommy."

"Bye, Steve. Hintayin mo kami."

Tatatango na lamang si Steve. Nang wala na sa kabilang linya. Yumugyog ang balikat niya. He crying again. Sana nagbibiro lamang ang biyanan sa kanya. Sa pagdating nila makikita ang asawang nakangiti sa kanya.

Napaluha ang ina ni Steve habang nakatingin sa anak. Hinayaan lang niya ito dahil alam kung ano ang nararamdaman.

Ilang araw lang umuwi na ang abo ng asawa ni Steve, mabilis na naiayos ang mga dapat para maiuwi ito.

Manila International Airport kanina pa naghihintay si Steve at ang ina na dumating ang eroplanong kinalululanan ng abo ng asawa. Nang makitang lumapag na ang Philippines Airline, hindi mapakali si Steve, his heart beating so fast. After half hour nakita na niya ang ina ni Lisa, holding a white jar.

Pakiramdam ni Steve sumisikip ang puso. Napapasabunot siya sa buhok. At napapakagat siya sa kamay. He don't know what to do.

"Steve, please full yourself together, stay strong," paalala ng ina sa kanya.

Nang makalapit na ang ina ni Lisa."Steve!" humagulgol ito at niyakap ang hawak na white jar.

Lumapit si Steve sa biyanan."Mommy, enough crying, hindi maganda ito sa iyo, hindi ka pa lubusan magaling."

Umiiyak na tumango ang ginang kay Steve.

Dumating ang kapatid at ama ni Lisa."My daughter!" anito at niyakap ang asawa na ang mata ay mamasa-masa dahil pinipigilan nito ang luhang aagos.

"Steve, hold your wife!" ang biyanan babae inabot ang puting jar dito.

Nanginginig ang kamay ni Steve na kinuha ito. When he hold it he hug the jar. At tahimik na umiiyak.

At St Peter's Chapel, they laid the ashes of Steve's wife for three days. All their friends go. During those three days, Steve was just quiet, even though he was told to condole and be strong. He just looked at them. No words would come out to him.

After three days inihatid na nila ang abo ng asawa sa seminary. Wala parin imik si Steve, hindi mo mababasa sa mata ang nais na gawin.

Nang matapos ang libing agad na umuwi si Steve sa condo nila. Pero sinundan siya ng ina. Nag-aalala ito sa anak baka kung ano ang gagawin. Tahimik pa naman ito sa tatlong araw na lamay ng asawa.

"Ma, bakit narito ka?"

"Nag-aalala ako sa iyo, Anak."

"Ma, okay lang ako, umuwi ka na para makapag-pahinga, alam ko pagod ka rin."

"Puwede bang dito muna ako, para may kasama ka ha, Steve."

"Ma, please. I want to be alone!"

"Pero, Steve."

"Ma, promise. Wala akong gagawin masama. Gusto ko lang talaga na mapag-isa. Thinking of her. Talk to her. After that okay na ako, Ma."

Walang nagawa ang ginang kundi iwan si Steve."Promise me, Steve. Think positive."

Tumango si Steve sa ina."Ingat, Ma, sorry hindi kita maihatid."

"Mag taxi na ako, Anak." Tila hindi magawang maihakbang ng ginang ang paa papalabas ng bahay ng anak. Kung hindi pa siya hinawakan nito para alalayan na lumabas ay hindi niya magawa. She's so worried to him.

"Ma, don't think anything about me, nasabi ko na sa iyo. Wala akong gagawin na ikakalungkot mo, I love you, Ma."

Maluluha ang ginang na umalis. When her mother gone tinungo niya ang mini bar nila. Kinuha ang hard brandy. Gusto niyang malasing para kahit sandali lamang mawala sa isip ang asawang hindi man lang nakita, wala man lang paalaman man lang nothing at all. She's gone that way.

He opened the brandy. He didn't even take a glass, he just drank it. Nothing to him, even as it seemed to cut his throat at the dryness of the hard brandy. when he had half done it. Steve feels dizzy and knows he's drunk already. And his face turned red. "Ahhh! Honey! Where are you? "He shouted."I miss you so much! "Why? Why?" Tinungga muli niya ang bote ng alak halos maubos niya ito ng bitawan na." Honey, come here!" He raised his hand, as if he was seeing his wife. "I know you are alive!" He stepped off to approach the wife he thought was still alive.