CHAPTER 19: CINDY

CONRAD

“ sorry pEro gusto niya lang talaga malayo sa kapamahakan” sabi ni ni amanda, ilang araw kasi kami bago magising at ganito ang bumungad saakin na iniwan ako ni cindy.

“ hayaan mo na siya pare, talagang ayaw niya dito” sabi ni ben.

“ mabuti na lang talaga nailigpit natin si red bago siya lumayo” sabi ni daniel.

Hindi na ako umimik, mukhang tama nga na hayaan ko na lang siya. Mahirap naman kung pilitin natin ang may aayaw mabuti na lala talaga ay nailigpit na namin si red para malayaa na talaga siya.

Nag pagaling na lang ako muna at hindi na muna nag trabaho, tulala lang ako habang nag iisip. Ilang araw na p3ro iniisip ko parin siya, dapat ko na siyang kalimutan.

2 YEARS AFTER

“ Wwooohhh!! More!!” sigaw ni daniel.

Kung si ben manyakol noon pwes hindi na ngayon at seryoso na siya kay amanda, ang pumalit naman sakanya is si daniel, mas malala pa nga siya kung tutuusin.

Nilapitan kami ng mga babae at sumayaw sa mga harap namin, may naalala tuloy ako kaya iniwaglit ko na lang at pilit na nag eeenjoy.

“ uy daniel saan naman kayo pupunta??” paalis kasi sila, ni wala man lang pasabi at naglalakad na sila palayo.

“ mabilis lang ito conrad, be right back” sabi niya at nag lakad na sila palabas, naiwan lang tuloy ako kasama ang mga babaeng sandamakmak.

“ you may go all” utos ko sakanila, tumayo naman sila at iniwan ako.

Mas okay ako na mag isang uminom kaysa naman may kasamang babae, nilagyan ko ang baso ko ng biglang may pumasok. Hindi ko makita dahil naka talikod saakin at nakasilip sa may pintuan.

“ your in the wrong room” sabi ko.

“ saglit lang, may tinataguan lang ako” kumunot ang noo ko, pamilyar ang kanyang bboses

Hinayaan ko lang siya at hhinintay humarap na siya pero hindi ko inaasahan ang makikita ko, gulat na gulat ddd siya ng makita ako.

“ kung wala ka ng kailangan dito, you may leave” tumango siya at tumalikod, nataglan pa nga siya bago buksan ung pintuan.

Lumabas na siya at naikuyom ko ang kamao ko, akala ko ba gagawa siya ng paraan para hindi na muli kami mag kita bakit ngayon ay nagkita parin kami, itinugga ko ang alak ko.

Nawalan na ako ng gana kaya nag desisyon akong umalis, paakong na ako ng bar ng makita kong may mga sumasayaw sa may harap. Giling pa lang ay kilala ko na kung sino, tsk!!! Ito ang gusto niya kaysa manatili sa tabi ko.

Nag lakad na ako palayo at sumakay sa sasakyan, hindi ko mapigilang mainis. You want this so you deserve this, akala ko mo pakikialam pa kita? Hindi na.

CINDY

Akala ko hindi ko na siya makikita pero paanong hindi mamagkikita? Nasa isang lugar lang naman kami, dalawang taon na uli ang lumipas pero sa ganun parin kami pinag tagpo.

“ mukhang kilala ka ni papa boy” si nora, kasamahan ko sa bar.

“ kilala ko noon pero ngayon hindi na” nnatawa siya sinabi ko.

“ ang puso hindi nakakalimot, andami mong alam. Kilala mo noon pero ngayon hindi na, drama mo uy” kakaiba talaga pagiging prangka niya.

“ kung ayaw mo sa tao sabihin mo hindi kung ano ano ginagawa mo sinasabi dahil mas napaghahalata ka lang na affected ka sakanya, kaya kung wala na siya sayo deadmahin na hindi ung ganyan” pangaral niya.

“oo na, wala naman na ako pakialam sakanya. Naka move on na ako sa kung ano man ang nangyari saamin” ngumiti siya.

“ ayon naman pala so pag nag kita kayo act normal hindi ung may pairap at para kang estatwa na hindi alam kung ano ang gagawin” iniwan na niya ako.

Tapos na trabaho ko kaya naghihintay na ako ng masakyan, madaling araw na kaya madami na din ang tao tsaka medyo maliwanag na. sumakay na ako at dumiretso na ng uwi

“ andito kana pala, kape? “tumango ako, sumandal ako at pumikit.

“ anak pinapaalis na pala tayo dito, may lilipatan na ba tayong bago??” napamulat ako ng mata, nilingon si mama.

“ meron na mama, mag balot na po kayo dahil alis tayo mamaya” ganito ngayon ang gawain namin, NPA kumbaga no permanent aadress

“ lilipat nanaman tayo ate? Nakakapagod ung ganito, kung kailan naka adjust kami doon naman tayo liliipat uli” reklamo ng kambal.

“ pasensya na, kailangan nating makahanap pa ng mas mababa na matitirhan” naaawa na din ako dahil nanakakapah na ding lumipat pero anong magagawa ko kulang ako pera ngayon, alangan namang mag nakaw ako.

“ wag na kayong mag rreklAmo mag si empake na kayo” singit ni mama, ngumiti ako ng tipid.

“ sorry mama, makakabawi uli ako sainyo” tumango lang siya, matapos kong mag kape ay nag empAke na din ako.

Konti lang gamit namin, hindi na kami bumibili ng gamit dahil mahihirapan kami sa pag lipat kaya gamit lang meron saamin at mga kawali tsaka kontiing gamit pang kusina.

“ ate dito na ba ang huling tirahan natin?”

“ sana, sige na pasok na kayo at kakausapin ko ung landlord” nauna na sila at kinausap ko na ung landlord.

“ naku itago mo na lang yang bayad mo dahil ipapagiba na ito sa susunod na bbuwAn, nagulat nga ako pero ganun talaga pag hindi saakin kaya pasensya na. itabi mo yang pera habang nag hahanap ng bagong matitirhan, ganun din kami”

“ okay po, salamat” ngumiti siya, tumalikod na ako at napa buntong hininga.

Akala ko sa pag alis kong iyon ay matatahimik na ako pero mali ako dahil ayaw ako patahimikin ng mga problema sa buhay. Pumasok na ako at nasasayangan ako dahil okay pa naman itong lugar para saamin

“ gigibain daw ito sa susunod na buwan” umiyak na ung kambal, alam kong hirap na sila lalo na din si mama.

“ sorry talaga, promise gagawa ako ng paraan para makahanap na ng permane teng tirahan”