Chapter 30: The Reconciliation

When it rains, it pours. Iyon agad ang naisip ni Tiffany pagkatapos ng kanyang morning prayer pero naalala niya ang isang sikat na kasabihan “This, too, shall pass.” Masakit pero kailangan niyang tiisin. Ang kaibahan lang siguro ngayon ay ina-acknowledge niyang mahal na mahal niya si Leandro at nasasaktan siya hindi katulad noon na pilit niyang ibinaon ang kung anumang damdamin para dito. Marahil ay mas madali siyang makaka-move on kaya napangiti na siya.

Tahimik siyang naglalakad-lakad nang makitang palapit sa kanya si Sister Mary Ignatius. Ngumiti ito sa kanya at sinabing gusto raw siyang makausap ni Reverend Mother. Pagkarating sa opisina nito ay sinabi nitong abala ang lahat ng mga madre sa kanya-kanyang gawain. May problema raw dahil may isang adult na nakabukod ng kuwarto at nangangailangan ng espesyal na atensiyon.

“Is it fine with you, hija, to take care of him?” Puno ng pag-asam ang tono nito.

“Of course, Reverend Mother. Hindi niyo na po kailangang makiusap. I’ll gladly do it,” nakangiting sabi niya rito. Ngumiti lang din ito at sinabing nasa third floor ito ng building na nagsisilbing child orphanage. Bahagya pa siyang nagtaka kung bakit may adult na nakahalo doon. Isa pa, hanggang second floor lang ang ginagamit sa building dahil ang third floor ay ang mga kuwarto kung saan nakatago ang supplies para sa mga bata.

Pagdating sa building ay lalong napangiti siya. Bagong pintura na iyon at maayos na ang bubong. May nakatayo roong lalaki na nakangiti sa kanya. Parang bang excited na sinabihan pa siyang nandoon ang aalagaan niya. Hindi niya maintindihan kung bakit biglang kumabog ang kanyang dibdib. Pamilyar sa kanya ang hitsura nito kaya lang ay hindi niya gaanong maalala dahil marami siyang iniisip. Pilit na lang niyang inignora ang nararamdamang kaba pero habang umaakyat siya ay lalong bumibilis ang tibok ng kanyang puso na parang sasabog na. Pagdating sa third floor, inisa-isa niyang buksan ang mga kuwarto pero hindi pa bukas lahat ng ilaw at puro karton lang muna ang nandoon.

Nang makarating sa pinakadulong kuwarto ay may note pang nakasulat. “I’m here. Please take care of me.” Napaisip siya kung bakit may ganoong paandar pa kaya lalo siyang naguluhan. Nang buksan niya ang pinto ay gulat na gulat siya sa nakita. Punung-puno ng mga lobo ang kuwarto at nagkalat ang iba-ibang kulay ng rose petals sa sahig. Sa gitna noon ay nakaluhod si Leandro. Hindi nakangiti o nakangisi, hindi seryoso, hindi rin nakakunot ang noo. Para na naman itong batang may kasalanan na natatakot mapalo. Para tuloy siyang mag-de-debut na may escort sa gitna.

“Yes?” Hindi niya mapigilan ang pinaghalong saya at kaba. Miss na miss na kasi niya ito pero kinakabahan siya sa kung ano na namang plano nito. Wala na siyang makapa na pagdaramdam dito kaya lalo siyang kinabahan na baka bumigay na naman sa mga tingin at yakap nito.

“I’m sorry,” malumanay na sabi nito.

“Sorry saan? Nandito ako para magbakasyon hindi para makipag-usap na naman sa kung sinu-sino. Last time I checked, tahimik ang buhay ko kahit nagdesisyon na akong lumabas ng kumbento.”

“I knew you saw the news. Buong araw akong tumatawag sa iyo pero naka-off ang phone mo. Pinuntahan kita sa opisina pero wala ka. Pinuntahan kita sa bahay niyo pero nasampal lang ako ng mommy mo kasi niloko na naman daw kita. Your father punched me. Ayaw nilang sabihin kung saan ka pumunta.”

“And?” Kanina pa niya napansin ang pumutok na gilid ng mga labi nito. Iyon naman pala ang dahilan. Parang gusto tuloy niyang mag-thank you sa daddy niya pero gusto rin niyang gamutin at yakapin ito.

“Ito lang ang naisip kong pupuntahan mo eh. Wala namang ibang ibig sabihin iyon. Na-kidnap ako at tinulungan nina Isaac at Lucas pero maski sila hindi nila alam kung saan galing iyong mga reporter na iyon. Then Stacy kissed me, and the cameras flashed.”

“And you want me to believe you.”

“Yes, please. Alam ko namang sobrang pangit ng record ko sa iyo kaya hindi kita masisisi na umalis ka kaagad at hindi ako kinausap.”

“I would have talked to you, but you were too busy with her.”

“That’s not true. When you called me up, hinihingian ako ng report ng police kaya medyo nagmamadali ako. After that hindi na kita ma-contact. Parang gusto ko rin magtampo sa ‘yo kasi ang bilis mong mag-conclude,” malungkot na sabi nito.

“Can you blame me?”

“I can’t. That’s why I am here, asking for your forgiveness.”

“Pinapatawad na kita. Alam mo ngayong nakita kita, wala na akong makapang galit o sama ng loob. I’m letting you go.”

“No, please.” Tumayo ito at lumapit sa kanya bago muling lumuhod sa harap niya. “Don’t push me away, baby. Life will not work anymore without you. I can’t make it, so please don’t give up." Pagkatapos ay iniabot nito sa kanya ang isang pumpon ng ecuadorian roses at inilabas mula sa bulsa ang isang kahita na may singsing.

“Ano naman iyan?”

“A plea for your love.”

“B-bakit?”

“Mahal na mahal kita, Tiffany. Please give me a chance.”

“Hindi ito marriage proposal, right?”

“A-ayaw mo ba?”

“Hindi ko na alam kung tatanggapin pa kita.” Tinatakot niya lang ito dahil malinaw na ang lahat at naniniwala siya rito.

“Alright. Please just take it as my promise that I will not hurt you anymore, that you’re the only one for me. I cannot lose you.”

“Pag-iisipan ko muna. Pero sige isuot mo na iyan sa akin. Sayang din iyan.”

“F-fine.” Isinuot nga nito sa kanya ang singsing. “That means I’m forgiven, right?”

“Right.” Tinampal niya ang noo nito nang aktong hahalikan siya nito. “You’re forgiven pero kasasabi ko pa lang na pag-iisipan ko kung tatanggapin pa ulit kita. Lagi mo na lang akong pinapaiyak.”

“But can I hold your hand?” Hindi na siya nito hinintay na sumagot at hinawakan na lang nito ang kanyang kamay at pinisil bago halikan. Maya-maya’y namalayan na lang niyang nakakulong na siya sa matitipunong bisig nito. Muli siyang pinakawalan nito at pinakatitigan. “I’m sorry, baby, please believe me that you’re the only one I love. I love you so much,” paulit-ulit na sabi nito.

“Goodness,” hindi makapaniwalang sabi niya nang pumatak ang mga luha nito. Hindi tuloy niya napigilang maiyak habang pinapahiran ang mga luha nito. “Nakakainis ka talaga kahit kailan. Lalo lang tuloy akong na-i-in love sa ‘yo.” Nag-sorry na naman ito kaya hindi niya napigilang tumango pero natampal na naman niya ang buong mukha nito nang hahalikan na naman siya.

“Duma-da moves ka na naman eh. Iyan ang bagay sa ‘yo,” natatawang sabi niya.

“At least you’re laughing again. Let’s go,” anito at hinila na siya palabas. Tuluy-tuloy lang sila pababa kaya hindi agad siya nakapag-react nang makita ang mga bodyguard nitong naka-formation pa. Ang isa ay may bitbit pang gitara, ang iba ay puro maracas ang hawak. Binitiwan na siya ni Leandro at pumuwesto sa tabi ng mga ito. Kinuha nito ang mic na nakapatong sa isang de bateryang speaker. Maya-maya’y tumugtog na ang mga ito at nagsimula nang kumanta ang kanyang boyfriend. “Magaan na ba ang 'yong paghinga? Bumalik ka na sa 'kin. Klaro na ba ang isip sinta? Bumalik ka na sa 'kin. Hindi ka na nagparamdam. Buhat ng cool off ako'y nahibang. Sige na please 'wag nang mainis bumalik ka na sa 'kin. Sorry mahal ika'y nasaktan bumalik ka na sa 'kin. Bumalik ka na sa akin.”

Kahit kailan ay hindi niya na-imagine na kakanta ito. No, hinaharana siya nito. And Leandro could actually sing. Ngayon niya lang nalaman iyon. Ano pa ba ang kaya nitong gawin? Hindi tuloy niya mapigilang ngumiti habang lumuluha. Talagang Silent Sanctuary pa ang naisip nitong gamitin para palambutin siya. Nang matapos ang kanta ay lumapit ito sa kanya at pinunasan ang mga luha niyang tumulo na.

“Sorry na please. Mahal na mahal kita, Tiffany. Baby, life will be senseless without you.”

“Oo na nga, kanina pa kita pinapatawad,” humahagulgol na sabi niya. “Mahal na mahal din kita, Andoy. I never stopped loving you, you fool. Alam mo naman iyon. Sige na, huwag ka nang magdrama diyan, bati na tayo.”

“Yes!” Sigaw ito nang sigaw at nagtatalon bago siya siniil ng maalab na halik at niyakap nang mahigpit. “Bati na kami ng baby ko!”

“Para kang sira, Leandro. Nakakahiya kina Reverend Mother,” aniya nang makitang nagsilabasan ang ibang madre at nagtatakang nanonood sa kanila.

“I asked for her permission, baby. And she was more than willing to help me. I owe them a lot.”

“Ang lakas mo kay Reverend Mother, pansin ko lang. Hanggang sa kanila ay may epekto pa rin iyang charm mo.”

“She knows how much I love you.”

“She does?”

“Yes. Bago kita isama sa orphanage sa Estrella, I told her I was a fool to let you go. Ayun lang she did not tell me you have already signed the release papers kaya nga natataranta ako nang sabihin mong babalik ka sa kumbento pagkatapos may mangyari sa atin.”

“Mahal mo ba talaga ako ha, Leandro?”

“Mahal na mahal kita, Tiffany.”

“Bakit hindi mo agad iyon sinabi sa akin?”

“Nahihiya kasi talaga ako dati sa ‘yo saka ikaw kasi eh. Ayaw mo pa kunwari sa akin samantalang patay na patay ka naman sa kagwapuhan at kakisigan ko.”

“Napakayabang talaga ng baby ko,” natatawang sabi niya bago ito pinaliguan ng halik sa buong mukha.