Chapter 61: Kabanata 61

"Oh, saan ka pupunta?" Hindi na ako umimik, para bang nawalan na ako ng ganang makipag-usap sa kanya. Tinanggal ko ang pagkakatali ng kabayo sa puno ng aprikot at dali-daling sumakay rito. "Uuwi ka na? Makisabay na ako oh. Ako ang gagamit sa kabayo, at ikaw sa aking likuran." Nginitian niya ako.

"Maglakad ka." Seryoso kong saad at hinampas na ang siyahan ng kabayo. Nagsimula na itong tumakbo nang agad ko rin itong pinahinto. Napabuntong hininga muna ako bago lumingon sa kanya. "Halika na nga!"

"Sabi na, hindi mo ako matitis." Kumikislap kislap ang kanyang mga mata dahil sa aking alok. Napakalaki ng kanyang ngiti na animo'y mapupunit na ang kanyang pisngi dahi rito. Dali-dali siyang tumakbo patungo sa akin ngunit bumalik rin upang kunin ang isang sumbrero mula sa pagkakasabit nito sa isang sanga. "Ako nalang pala sa likuran," dagdag niya.

"Nagbago na ba ang iyong isipan?" Nagtataka ako dahil sa kanyang pagbawi, naghahanda pa naman na sana ako upang bumaba ng kabayo. Tumapak si Taniel sa pantulong na tela sa likuran ng kabayo upang sumakay sa aking likuran. Napakunot ako ng noo nang mapansin ko ang namamagang galos sa kanyang kaliwang binti.

"Anong nangyari sa iyong binti? Iyan ba ang dahilan kung bakit hindi ka gumamit ng kabayo ngayon?" Nagtaka ako nang dali-dali niyang tinakpan ang namamagang galos sa kanyang binti, para bang ayaw niyang ipakita ito sa akin. Mabilis siyang sumakay sa aking likuran at ako'y nginitian. Para bang isang bata na sa unang pagkakataon pa lamang nakasakay ng kabayo, sabik na sabik ang mga mata.

"Ah. Wala lang ito. Kaunting paso lang ito, malayo sa iyo." Nagtaka ako sa kanyang sinabi, para bang hindi ko ito nakuha. May isang bagay na naglalaro sa aking isipan, ngunit imposible naman itong mangyari.

"Anong ibig mong sabihin? Anong koneksyon ng sugat mo sa akin?"sunod-sunod kong tanong. May mga oras talaga na hindi ko nauunawan ang kanyang mga winiwika, para bang nais niyang siya lamang ang nakaiintindi nito. Napatawa nalang ako at hinihintay ang kanyang sagot bago patakbuhin ang kabayo.

"Ikaw ang laman nito," saad ni Taniel at itinuro ang kanyang kaliwang dibdib, pinipigilan ko ang aking pagtawa. Para bang isa siyang batang nagpapaliwag ng isang bagay. "Ikaw ang aking puso, kaya't malayo ang sugat na ito sa iyo."

"Ano daw?" Nagtataka ako sa kanyang sinasabi, wala akong maintindihan.

"Ano ang mga 'yan? May mga galos ka rin ba?" Itinuro niya ang aking tuhod at siko na nababalot ng puting tela, ramdam ko parin ang hapdi at kirot nito. Natamo ko ito noong nagmamadali akong nagtungo sa pagamutan, isang gabi na ang nakalilipas. Mabuti't nalunasan ito kaagad ni Inay pagkauwi namin mula sa paglilitis.

"Tayo na nga." Sinimulan ko nang patakbuhin ang kabayo, napapansin ko naman ang mukha niyang parang isang batang hindi napagbigyan sa kanyang tanong. Napuno tuloy ng pagtataka ang kanyang mga mata. Napatingin ako sa kanyang paa, baka hindi niya kayang gumamit ng kabayo ngayon dahil sa kanyang pagkakapaso.

"Hindi mo ba nagustuhan 'yun?" Kahit nakatalikod ako sa kanya ay para bang kitang-kita ko ang dismayado niyang mukha. Itinutuon ko lang ang aking paningin sa aking dinaraanan, hindi ko nais ang magpaistorbo. "Sayang naman, hinanda ko pa naman iyon."

"Alam mo, pakiramdam ko minsan ay mas matanda ako sa iyo. Para kang isip-bata," saad ko. Napailing iling pa ako at hindi naman siya umimik. "Pahero kayo ni Prinsipe Jobel." Hindi ko alam kung tama bang banggitin ko sa kanya ang pangalan ni Prinsipe Jobel.

"Oh..." Napatango tango pa si Taniel. "Si Prinsipe Aelino." Akmang hahampasin ko na ang siyahan ng kabayo nang marinig ko ang kanyang sinabi. "Siya ba?" Napahawak ako nang mahigpit sa kabayo, hindi ko alam ang aking sasabihin.

"Oo."

"Akala ko kung tatanghaliin nanaman kayo sa kagubatan, ano bang ginawa niyo doon?!" sermon ni Inay. " Hindi niyo alam kung mayroong mga mababangis na hayop roon, maaari kayong mapahamak!" Ang sermon nanaman ni Inay ang bukod-tanging naririnig sa loob ng bahay.

Nagkatinginan kami ni Taniel, ngunit agad rin naming binawi. Abala si Inay sa paglilinis ng balahibo ng mga tupa na kinuha niya mula sa sabsaban kanina lamang. Agad namang dumating si Ate Jesa bitbit ang palanggana ng tubig na kulay pula.

"Anong gustong kulay ng tela ang nais niyo sa susunod?" tanong ni Inay. Kinuha niya ang mga naayos na balahibo at ipinalibot sa isang kahoy. Pagkatapos, ay inilagay niya ito sa palanggana dahilan upang lumipat ang kulay ng tubig sa balahibo ng tupa.

"Kulay bughaw, Inay," saad ni Taniel. Tumango-tango naman si Inay bilang pagsang-ayon. "Ikaw, Elersa? Anong kulay ang iyong naiibigan?"

Napaisip ako saglit, at sumagot, "Puti." Napansin ko namang napakunot ang noo ni Inay dahil sa aking sagot. Masama bang kaibigan ko ang puti?

"Puti?" Tiningnan ako ni Inay at napailing-iling habang tumatawa. "Hindi na kailangang ibahin ang kulay ng tela kung gayon, natural na puti na ang kulay nito."

"Kung gayon, nais ko po ng kulay lila (violet)," pag-iiba ko ng sagot.

"Mahirap ngayon ang makahanap ng ganyang kulay, sisisirin mo pa ang kailalaliman ng karagatan upang makakuha ng kulay na ganiyan." Hindi ko alam kung totoo ba ang sinasabi ni Inay, wala na yatang tatamang sagot ko sa kanya. Itinaas ni Inay ang kahoy kung saan nakapalibot ang balahibo ng tela, at naging kulay pula nga ito. "Si Taniel dapat ang magkaroon ng magandang damit! Siya ang nag-aalaga sa mga tupa."

"Kahit huwag na po, Inay. Ibigay niyo nalang kay Elersa," saad ni Taniel sabay lingon sa akin. Agad akong tumayo at naglakad papasok sa aming tahanan. "Oh, Elersa? Saan ka pupunta?"

"Ah, dito lang po kuya." Itinuro ko pa ang loob ng bahay at sabay ngiti. Agad ko siyang inirapan nang matanggal ang tingin ni Inay sa akin.

Dali-dali akong pumasok sa aming silid at agad na tumungo sa harap ng malaking salamin. Naririnig ko pa ang mga tawanan nina Taniel at Inay sa labas. Dahan-dahan kong inabot ang paynetang ibinigay ni Taniel na itinago ko sa mataas na lokasyon ng aming bahay. Para bang gumuho ang aking mundo nang mapagtanto kong nawala ito.

"Sayo ba ito?" Napatalon ako nang agad na may nagsalita sa aking likuran. Nanginginig pa akong lumingon sa kanya. "Saan mo ito nakuha? Ang ganda."

Akmang sisiyasatin na niya ang payneta ngunit agad ko siyang pinigilan, "Ate!" Napatingin siya sa akin. Nangangamba akong makita niya ang pangalan ni Taniel na nakaukit sa sulok nito

"Akin na iyan." Dahan-dahan akong naglakad papalapit sa kanya nang may malaking ngiti. Nagtataka siya sa aking inaasta, dali-dali kong kinuha ang payneta sa kanyang kamay at isinilid sa aking bulsa.

"Jesa!" Tinatawag siya ni Inay mula sa labas.

"Nais mo bang sumama sa akin sa pamilihan mamaya?!"

"Ako nalang po! Tapusin niyo nalang po ang ginagawa niyo ngayon!" pabalik naman niyang sigaw. Muling tiningnan ni Ate Jesa ang paynetang nakasilid sa aking bulsa, napataas pa ang kanyang kilay. Ang nakaukit na pangalan lamang ni Taniel ang nagbibigay ng malisya sa paynetang ito, dapat ko itong tanggalin.

Ngunit ito'y hindi katuwa-tuwa, huwag nalang.

"Bilhan kita ng payneta, Ate. Nais mo ba?" alok ko sa aking kapatid, biglang sumilay ang kanyang ngiti. "Sasamahan kita sa pamilihan."

Kinikilig na lumapit si Ate Jesa sa akin at hinawakan ang aking balikat, para bang isang batang sinalubong ang kanyang magulang.

"Totoo ba? Kung gayon, may ipakikilala ako sa iyo." Nagtaka ako sa kanyang sinabi. "Ipapakilala kita sa lalakeng aking naiibigan."