Chapter 2: KABANATA 1

“Jamila!”

Nawala na tila usok ang paglalayag ng aking kaisipan nang marinig ko ang pagtawag sa aking pangalan. Nang matanawan si Bonita na sisiga-siga ang paglalakad patungo sa akin, nailing kaagad ako at ngumiti. Ang kaninang mga mata na tila ay umuubos sa aking lakas sa pagkakatitig nila sa akin habang ako ay naglalakad, kaagad na nawala sa isang iglap. Napabuga ako ng hangin. Sanay na ako roon, kaso minsan, hindi maiiwasan na indahin ko pa rin sa ilang taon nang pananatili ko sa lugar na ito.

“Magandang umaga, Bonita,” bati ko sa kaibigan kong kaagad na umakbay sa akin.

Inayos niya ang pagkasusukbit sa backpack niyang tila lalaki niya kung dalhin, malayo sa akin at sa iba rito na sling bag ang dala habang yakap ang aming mga libro. Ganiyan talaga si Bonita, boyish, pero aniya hindi raw siya lesbian. Mas trip lang daw niya ang mga panlalaki dahil daw astig. Nirerespeto ko naman iyon. Isa pa, sa lugar na ito, siya lang ang lubusang tumanggap sa akin ng ganito. Masasabi kong siya lang ang nag-iisa at natatanging kaibigan ko rito sa Esperanza.

“Magandang umaga rin, Jam,” maangas niyang usal. “Tsk, bilis ng panahon, ano? Third year na tayo sa college. Hindi na ako makapaghintay na g-r-um-aduate next year.”

Tama. Isang taon na lang. Malapit na. Pagkatapos noon, makalalaya na ako sa lahat ng ito.

“Tama ka,” pagsang-ayon ko sa kaniya. “Naalala ko ang graduation ni Kuya Eli, excited na rin akong ma-experience iyon.”

Taas-noo kong tinignan ang harap ng aming paaralan at yumakap nang mahigpit sa hawak kong mga libro. Tama si Nanay at hindi nagkulang sa amin si Tito Elton. Nakapag-aral ako ng mabuti sa maayos na paaralan kahit pa si Bonita lang ang naging kaibigan ko. Hindi naging maganda ang unang tuntong ko sa paaralan ng Esperanza, ngunit nang mapag-alaman na Aldivar ako at hindi na Gomez kagaya ng napagkasunduan nina Nanay at Tito, nakuntento sa pabulong-bulong at paninitig ang mga tao rito sa akin. Nang nakapagtapos ng highschool, hinayaan naman ako nina Tito na kunin ang kurso na nais ko at ngayon nga, nasa third year na ako sa kursong Education. I wanted to be a teacher.

Eighteen ako nang magpakita ulit sa amin dito si Kuya Jamile. Labis-labis akong natuwa noon at inakala na maninirahan na rin siya rito kasama namin, ngunit pareho kaming nanlumo ni Nanay nang ipaalam niya na buo pa rin ang pasya niya na bumukod at hindi sumunod rito sa Ezperanza. Nais niya lamang makita noon kung maayos kami, lalo na ako. Nakahinga siya nang maluwag na mabuti naman daw kami at ang pag-aaral ko. Sa ngayon, alam namin na may trabaho na rin naman siya at panaka-naka ay tumatawag siya sa amin o kami sa kaniya para magkumustahan. Nangako ako sa aking sarili simula noon na kapag makapagtapos ako at makapag-ipon sa sarili kong sikap, magpapatayo ako ng bahay malayo rito. Roon ako magtatrabaho at bubuo ng pamilya. May tsansa na rin na magkikita na kami ng madalas ni Kuya sa ganoon. Ayos na rin naman si Nanay at panatag kami ni Kuya na nasa ayos na siyang mga kamay.

Nakita ko ang paglukot ng mukha ni Bonita nang marinig ang sinabi ko. Lihim akong natawa dahil alam ko kung bakit.

“Iyong Kuya mong mayabang, naku! Buti na lang at graduate na iyon nang hindi ko na nakikita ang pagmumukha rito!”

Ang tinutukoy niya ay ang stepbrother ko na si Kuya Eli. Eleazar Beau Aldivar. Noong una ko siyang nakilala, inaamin kong natakot ako. But he warmly welcomed me at sa katunayan nga ay spoiled ako no’n. Close na close kami. Nakilala rin siya ni Kuya Jamile at binilin na umaasa raw siya na pakitutunguhan ako ng mabuti. Sa ngayon, si Kuya Eli na ang namamahala ng negosyo na tinaguyod ni Tito Elton. Matanda na rin naman kasi si Tito at ngayon ay nasa bahay na lamang sila ni Nanay at sinusulit ang mga araw na magkasama at masaya.

Almost perfect na nga sana… kung tanggap lang sana kami ng lubusan ng mga tao rito. Years passed and we’re still the outcast in their eyes.

“Crush mo lang talaga si Kuya, eh,” tukso ko kay Bonita at halos diri niya akong tinignan.

“Ang bantot ng mga biro, Jamila! Tara na nga at tignan na lang schedule natin,” aniya sabay halos sakalin ako sa paghila.

Nagtungo kami sa tapat ng bulletin board ng paaralan para tignan ang schedule namin para sa semester na iyon. Marami ang bumabati kay Bonita, as expected with the Ezperanza’s social butterfly. Ewan ko ba, napakalaki naman ng circle of friends niya pero mas pinili niyang mag-stick sa akin. Minsan nga nangangamba ako na makasira pa ako sa reputasiyon niya lalo pa’t kapag nakikita nila na kasama na naman ako ni Bonita ay napapawi ang ngiti nila tapos titignan ako ng naiiba. But Bonita would tell me it doesn’t matter. Karapatan niya ang kaibiganin kung sino ang gusto niya at sakanila na raw iyon kung kakaibiganin pa nila siya o hindi dahil lang sa akin.

“E ‘di, good riddance,” ang linyang sinabi niya noon.

That’s what made me admire her more kaya madali lang din gumaan ang loob ko sa kaniya noon. Ewan ko lang ba at si Kuya Eli lang yata ang hindi niya makasundo sa lahat. May pagka-snob rin kasi ang isang iyon.

“Yown, ganda ng schedule natin. Dalawang subject lang kada-Sabado tapos walang pasok kada-Linggo!” masayang sambit ni Bonita sa tabi ko.

Napangiti naman ako. Salamat naman at makatutulong ako sa bahay kada-Linggo.

“Tamang-tama at hindi masisira ang family bonding namin tuwing Linggo,” ani ko at narinig ko ang simpleng singhal ni Bon.

“Shuta, daming Math! Sana maka-survive ulit ako ngayong school year!”

Natawa ako sa narinig. Parang kalaban niya talaga kung ituring ang Math. Well, kahit ako rin naman medyo hindi maalam riyan. Si Kuya Jamile ang hustler diyan, eh. Tsaka magaling din diyan si Kuya Eli kaya siya talaga lagi ang takbuhan ko kapag Math ang usapan.

“Isang lapit mo lang iyan kay Kuya Eli, Bon,” tukso ko sa kaniya na kinasimangot niya sa akin.

“No thanks. Pipiliin ko na lang bumagsak sa Math –”

“Kaysa ang bumagsak kay Kuya?” nangingiti kong tukso ulit.

“Putcha!” Natawa ako sa bigla niyang pagmura. “Dadalhin kita mamaya sa simbahan, Jamila. Kailangan nang mabasbasan ‘yang bunganga mo.”

Natawa ulit ako. Dahil nakuha na namin ang schedule namin ay kaagad na kaming umalis para pumunta sa unang subject namin sa araw na iyon. Nakarinig pa ako ng tilian, ngunit hindi ko na binigyang pansin. Kung hindi lang ako bumunggo nang malakas sa pagpihit ko paharap ay ayos na sana ang first day ko. Nanuot kaagad sa ilong ko ang bango mula sa dibdib ng taong nabungguan ko. Napahawak ako sa ilong ko at tiningala kung sino ang lalaki sa harap ko. Bumagsak ang mga balikat ko nang sinalubong ako ng pares ng mga matang animo’y parating nakangiti at may nakaiimbyernang mapaglarong pahiwatig.

Si Ferrer!

“Ang aga mo naman akong saktan, Mila,” aniya sa tinig na tila palaging may malisya.

Umikot ang mga mata ko at hinila na sa braso si Bon para makaalis na roon. Mag-so-sorry sana ako, eh. Kaso huwag na lang. Ayaw kong sayangan ng laway ang lalaking iyon. Wala naman siyang atraso sa akin, ngunit naaasiwa lang ako sa presensiya niya. Hindi ko gusto ang reputasiyon niya lalo na sa mga babae kaya ayaw kong makalapit o kahit madikit sa lalaking iyon. Wala siyang magandang maidudulot.

“Gusto mo tuksuin din kita ro’n kay Bal?” Nahimigan ko kaagad ang tukso sa boses ni Bonita.

Sinimangutan ko siya kaya natawa siya sa akin. Ang babaeng ‘to, nakabawi kaagad sa akin.

“Kung sa kaniya lang din, huwag na lang,” matapang kong sambit.

“Tibay talaga! Kaya ganadong magpapansin sa iyo ‘yun, eh. Ikaw lang kasi ang hindi bumibigay roon.” Umiling si Bon sa sinabi niya. “Tama naman. Huwag ka talagang magkakamali sa playboy na ‘yun, naku. Iiyak ka lang do’n, Jamila. Sinasabi ko sa iyo.”

Tama. Ang mga kagaya ni Bellisimo Alexis Ferrer ay walang magandang maidudulot sa akin.