Chapter 26: KABANATA 25

Days passed. Wala akong naririnig na kahit anong tungkol kay Damian mula kay Kiel at kay Dad. He's too busy that we can barely see each other. I know something's not right. Imposibleng walang ganap sa araw araw dahil paniguradong kating kati si Damian na laslasin ang lalamunan ng buong pamilya ko.

I was busy wiyth catching up kaya hindi ko na din nagawang usisain si Kiel na mas mailap pa sa isang ibon. Hindi ko siya nakikita o naabutan sa bahay kagaya ni Dad. Sa oras na matapos ko ang lahat ng dapat kong tapusin ay ako mismo ang kakalkal sa mga pinag gagagawa nilang dalawa.

I am eating alone and at peace. May nag kagulo na naman sa cafeteria at ano pa nga ba? Yung nerd na naman at yung kapatid niyang mukhang kikiam. Nasa likuran ko naman sila ngayon. Walang gana akong nagpatuloy s apagkain kahit na ilang lagabog na ang naririnig ko sa likuran ko. Doon din nakatuon ang tingin ng lahat ng estudyanteng kumakain sa cafeteria. walang takot ang mga ito kahit na nag warning na yung matandang babae ng napaka daming beses.

Wala akong balak maki usyoso sa gulo ng pamilya nila kaya nag patuloy lang ako sa pagkain.

"Bro, tama na yan. He'll learn his lesson now. Tara na." Narinig kong nag salita yung malamng ay isa s amga kasama niya kahit di ko nililingon.

"No. Kailangan niyang madala. I won't tolerate this bastard's actions." Saad ng lalaki.

I sigh, okay na din. Mas magulo pa din sa Oxemburge. I was interrupted when a body suddenly crashed on my back. Napa subsob ako sa lamesa pero hindi sa pagkain ko. There! My temper ! Umakyat sa ulo ko ang dugo ko sa inis.

"I'm Sorry." Saad nung nerd ng malamig.

Wow! i am surprised hindi na siya teary eyed, bagkus ay blanko ang expression niya. ang cute niya. Pero hindi ako natutuwa. Ipinikit ko ang mga mata ko saka hinagod ang buhok palikod. Wala na akong gana. Tumayo ako ng upuan ko at tumingin ng cold sa lalaking mukhang Kikiam na naka ngisi lang na naka tingin s akapatid niyang inaayos na ang tayo.

"You're being a Rebel now lil' bro. Kailan mo pa natutunan yan?" Puno ng kayabangan niyang saad.

Tinignan niya din ako ng parang sinasabihang 'umalis ka na lang para hindi ka madamay'. Tinitigan ko lang din siya. Ikina kalma ko lang ang sarili ko dahil sadyang maliit ang pasensya ko sa katawan. I sigh before I started to take a step forward. Aalis na lang ako kesa naman mapatay ko ang isang ito.

"Sorry I'm not sorry for interrupting your meal, miss." Proud niyang wika na ikinatigil ko sa pag lalakad.

Ang kayabangan niya ang nagpa awas ng inis ko kaya bumalik ako at tumigil sa harapan niya. I gave him a sweet smile before I stroke his troath using my fist. He choked.

"Sorry, not sorry." Saad ko ng malamig saka umalis.

Putang inang mga hambog! Sadyang hindi ako nilulubayan ng mga peste kahit saan ako mag punta. Nakaka baliw! The more i tried to live normally the more trouble approach me. Bullshit!

I head straight to my next class kahit wala pang tao doon. Ginawa ko ang mga dapat kong gawin para mawala ang iritasyon sa sistema ko. Hindi nga siguro ako bagay mabuhay bilang normal dahil mamamatay tao ako. Ito yata ang karma ko sa dami ng ulong nilagas ko.

Hindi ko na namalayan kung paano natapos ang araw dahil lutang ako buong mag hapon. Agad din naman akong umuwi dahil sinusundo ako ni Kiel pati na ang kapatid ko.

Nandito kami ni Alex sa passenger's seat. Napanssin nilang dalawa ang pannahimik ko kaya pinuna ako ni Kiel.

"Sheii, may problema ba?" Tanong niya sa akin.

Huminga ako ng malalimm saka umiling.

"Namomroblema lang ako sa pag habol ng namiss kong first sem." Pagsisinungaling ko.

Hindi na siya muling nag tanoang kaya tumingin na ako sa labas ng bintana. Si Alex naman ang bumasag sa katahimikan.

"Ate, Mom will be home in two days." Saad ng kapatid ko.

Nilingon ko siya at nakita ang isang ngiti sa mukha niyang abala sa paglalaro sa cellphone niya.

"Is that so? That's good. Meron nang makaka-saway sa katigasan ng ulo mo." Saad ko ng pabiro saka ginulo ang buhok nia.

"Nah, Pustahan tayo walang magagawa si Mom?" Saad niya ng may kumpyansa saka sandali akong siunulyapan. Natawa na lang ako.

Wala akong ganang makipag usap kaya tumulala na lang ako sa labas. Nang maka uwi naman kami ay nag kulong lalng ako sa kuwarto ko para gawin ang mga dapat kong gawin.

Kinabukasan ay napag desisyunan kong bumangon ng maaga. Iw ant to take a jog kahit ilang ikot lang. Hinahanap ng katawan ko ang pagod na nakasanayan kong maramdaman. Pakiramdam ko ay nanghihina ang katawan ko dahil palagi na lang akong naka upo.

I wore a sport shorts and a sports bra. Itibali ko lang ng ponytail ang buhok ko. I brought a bottled water. Naka siksik sa braso ko ang cellphone ko habang naka saksak naman sa tainga ko ang earphones ko.

pababa na ako nang makasalubong ko si Kiel.

"Mag jog lang ako. I'll be back later, pakisabi na lang kay manang Fe gisingin si Alex bago mag 6." Saad ko kay Kiel s aisang casual na tono. Umiling siya dahil sa informality ng pakikipag usap ko sa kaniya kagaya ng palagi. What? Nasanay ako ten years kong ginagawa diko agad ma aalis yon!

"Fine. Just be careful Sheii." Saad niya lang sa akin.

Tumango ako saka nilagpasan siya. Nag simula akong mag hanap ng magandang kanta habang nag lalakad palabas ng bahay. I picked Do it now, remember it later by Sleeping with Sirens. I turn the volume to max so I won't hear anything. Ganito ako makinig ng music, gusto kong napupuno ng tugtog ang buong sistema at utak ko.

I started to run the moment I reached the gate of our house. Medyo maliwanag na dahil 5 n din naman ng umaga. I ran slowly as I am only doing warm ups. Inikot ikot ko ang balikat ko habang marahang tumatakbo. Mahirap na dahil ilang linggo ko na din itong hindi nagagawa.

Matapos kong mag warm up ay nag simula na akong mag jog ng mas mabilis.

My sweat started to rinse my whole body. My heart beat was now racing. That's it! I want that! Hindi ako tumigil o uminom manlang hanggat hindi ako nakakabuo ng isang lap. I need to stay phisically conditioned. Hindi pa tapos ang pagiging assassin ko dahil may huli pa akong tatlong target.

Nahugot ang earphone ko sa tainga ko na naging dahilan ng pagtigil ko. Hinihingal kong itinuon ang mga kamay ko sa dalawang tuhod ko para bumuwelo ng paghabol ng hininga. Uminom ako ng tubig at naubos ko agad ang dala ko. Itinapon ko iyon sa basurahan sa malapit.

Nang naramdaman ko nang hindi na ako ganoon ka hinihingal ay muli akong tumakbo habang ibinabalik sa tainga ko ang earphone para makinig muli sa musika.

Alas sais nang maka balik ako sa bahay. Gising na si Alex at pababa na ng hagdanan para kumain bago siya maligo. Naliligo ako sa sarili kong pawis na tumutulo sa sahig na nilalakaran ko. Agad akong lumapit sa lamesa para uminom ng tubig.

"Bakit hindi mo ako isinama ate? i always wanted to do that but Dad always says i can work out indoors." Saad ni Alex sa akin habang umuupo siya sa harap ng lamesa.

"Sorry, I didn't know. aybe tomorrow we can jog together." Saad ko saka ngumiti sa kaniya.

"Nice!" Masaya siyang ngumiti sa akin.

Ngumiti lang ako saka iniwan siya doon para kumain. Maliligo na mun ako dahil wala din naman akong gana kumain. ewan ko ba. Hindi ako gutom.

Umakyat ako sa kuwarto ko at naligo. nag handa na din ako para sa pag pasok. Matapos kong mag handa ay bumaba na ako para hintayin si Alex.

Kagaya ng palagi ay inihatid kami ni Kiel pareho. Napa buntong hininga ako nang makatapak ako sa school grounds. Isang eksena pa ng mukhang kikiam na iyon sa lunch time ko ay talagang hindi na ako makakapag timpi sa kaniya.

Nang matapos ang klase ko dumeretso na din ako ng Cafeteria pero wala namang kikiam at nerd na nag aaway. Mabuti naman at natauhan na yata yung isang iyon. Ayokong mabugnot ngayong araw. Kumain ako ng tahimik saka lumabas ng cafeteria pero nang duman ako sa hallway na katapat ng feild ay natigilan ako.

It's them again. Nag papasikat na naman iyong mukhang kikiam sa mga estudyanteng naka tingin sa kanila habang hinahmpas niya ng makapal na libro ang ulo ng kapatid niyang nerd. Napa iling na lang ako. Walang pag asa ang isang ito. Kahambugan niya ang magpapahamak sa kaniya. paalis na sana ako nang biglang umangat ang tingin ng kapatid niya na ikinatigil niya s aginagawa.

Nakita kong nag hiyawan ang lahat dahil sa pag angat niya ng mapanganib na tingin sa kapatid niya. Napahiya iyong mukhang kikiam kaya muli sana niyang hahampasin yung nerd pero nasalag niya iyon. Kinuha niya ang libro saka ihinampas sa mukha ng kapatid niya.

Nakita ko siyang nag salita pero hindi ko naman rinig dahil sa layo ko. Napa ngiti ako. Walang superior kung walang nagpapa api. Nag lakad na ako palayo. Mabuti naman at pinakinggan niya yung payo ko.

Naka upo kami ni Alex sa couch dito sa sala. Hinihintay ang pag dating ng Mommy niya. Kita ko ang saya sa mukha ng kapatid kong kanina pa sinusulyapan ang relo niya.

Maya maya pa ay may narinig kaming pag busina. Tanda na nandito na ang mommy niya. Agad siyang tumayo at sinalubong ang taong kakapasok lang sa pintuan.

"Alex!" Masiglang hiyaw ng Mommy niya nang makita ang anak. Niyakap niya ito ng mahigpit kagaya ng pag yakap sa akin ni Dad noong makabalik ako.

"Mom!" tawag ni Alex saka lumingon sa akin. " Mom, si Ate." Pag papakilala sa akin ni Alex.

Tumingin sa akin ang mommy niya. Ngumiti ako dahil natigilan siya sa pagaka kita sa akin. Lumapit ako s akaniya at yumakap.

"Wellcome home, Tita Ara." Saad ko ng naka ngiti.

Niyakap niya din naman ako pabalik saka ako tinignan sa mukha.

"You look exactly like your Mom, Sheii." Saad niya sa akin saka ngumiti.

"Yeah right Mom. I told you." Singit ni Alex sa amin.

Tumawa lang si tita Ara nang tumingin sa kaniya.

"I'm glad to see you guys getting along." Komento naman ni Dad na kakapasok lang ng Bahay.

"Art." Bati ni Tita kay Dad.

Awkward siyang ngumiti nang ngitian siya ni Dad. Alam kong walang namamagitan sa kanila kung hindi si Alex kaya ganoon ang tagpo. I can tell with Tita Ara's look that she love my Dad.

Iniwanan namin silang dalawa para mag usap. Umakyat si Alex sa kuwarto niya habang ako naman ay pumunta sa pool area kung nasaan ang tiyuhin kong si Kiel.

"You look so down." Komento ko.

"You know why Sheii." Saad niya sa akin ng malamig.

Yeah, bilang kaptid ng Mommy ko at walang koneksyon sa kapatid ko at sa ina niya ay masakit kay Kiel na makita ang Daddy ko na may ibang pamilya. I know what he feel and think.

"Are you Mad?" tanong ko sa kaniya.

"No. Yes. Both. But i have no right to stop your Dad from living his life. I don't hate his new family. I just feel bad about my sister Sheii." Saad niya sa akin ng may Lungkot.

"They're not married and Tita Ara respect the fact na si Mom ang mahal ni Dad. This is just something civil. For Alex. We love Mom and that'll never change Kiel." Saad ko sa kaniiya saka hinawakan ang kamay niya.

Huminga siya ng malalim saka ako tinignan.

"I know." Sagot niya saka pilit na ngumiti.

Mom will always be my Mom. Pero hindi deserve ni Alex na hindi maranasan ang isang basag na pamilya. kahit hindi sila ikasal ni Dad ay malaking bagay nang pareho silang nakikita ng kapatid ko.