Chapter 11

"BREAKING NEWS: YAN GROUP OF COMPANIES AND XHEN GROUP OF COMPANIES ARE OFFICIALLY MERGING. THIS COMPANIES RANKED FIRST AND SECOND IN GROUP OF COMPANIES IN ASIA. THE MERGING OF BOTH COMPANIES WAS THE RESULT OF THE MARRIAGE OF DEVON LORENZO YAN AND SERENA XHEN."

"The heir and heiress of both biggest group of companies in asia are married. It is said that the wedding happened last week."

"One of the hottest bachelor is now officially married to the heiress of Xhen Group of Companies."

"Niyanig ang ekonomiya ng magsanib ang dalawang malalaking korporasyon."

Napakagat na lang ako sa labi habang isa-isang binasa ni Rezzy sa akin ang mga dala niyang newspaper ngayon sa harapan ko. Who the heck still reads news papers? At saan niya ba nakuha ang mga dyaryo na iyan?

"S have you seen the news? Wow, you and your husband is in every channel in tv, social media and front pages of every newspaper." Pinatanong niya sa harap ko ang iba't-ibang dyaryo na kami ni Renzo ang front page. Kinuha ko ito at binasa, ngayon alam ko na ang dahilan kaya pala iyong mga tingin sa akin ng mga babae kanina pagpasok ko sa campus ay nakakamatay.

"Nilabas na pala nila." Bumuntong hininga na lang ako at binaba nag dyaryo sa lamesa.

"Oh bakit ganyan ang mukha mo? Mabuti nga ngayon alam na ng lahat na asawa ka ni Devon at may karapatan ka sa kanya kaya wala ng lalapit sa kanya." Napatingin ako sa kanya na parang di makapaniwala sa sinasabi niya.

"That's not it Rez." Tumingin na lang ako sa labas ng cafeteria at nag-iisip sa mga susunod na mangyayari.

"Then what is it? Tell me." Napabalik ang tingin ko sa kanya. I can't tell her that our relationship is not like other newlywed couples and we will never be.

"Nothing." Biglang tumunog ang bell ibig sabihin ay tapos na ang break at may klase na kami pareho. "Gotta go Rez, may class na ako." Nakatingin lang siya sa akin na poara ayaw niya akong paalisin kaso wala siyang magagwa kasi may klase na rin siya at sa kabilang building pa iyon. Hinalikan na lang niya ako sa pisngi at sinabihan na mag-ingat daw ako.

"Hindi ako makapaniwalang siya iyon."

"Yeah, she looks soo normal while Devon is so perfect."

"Look how she dress. Jologs."

"Hindi sila bagay, mukha siyang basura."

Naririnig kong pag-uusap ng mga babae sa katabi kong table. Alam kong kanina pa sila nakatingin sa akin. Actually lahat sila nakatingin sa akin ngayon at ramdam na ramdam ko iyon kahit hindi ako nakatingin sa kanila. Rinig na rinig ko iyong bulungan nila. Ay mali hindi nga pala bulungan since konting-konti na lang pwedeng sigaw na, rinig na rinig kasi ng lahat.

I hate how they treat me like a trash but I'm already used to it. Minabuti ko na lang maglagay ng earphone sa tenga ko para wala na akong marinig pa. Inayos ko ang eyeglass ko at taas noong naglakad papunta sa classroom ko.

Still every eyes landed on me. Well, what can I do? Maging asawa mo nga naman ang isang Lorenzo Devon Yan talagang ganito ang mangyayari.

Nang makarating na ako ng classroom ay mag-isa lang ako. Wala pa ang mga kaklase ko at pati si Renzo at iyong mga kasama niya. Napatingin ako sa unread message ko, isa sa mga naging goupmate nag inform sa akin na malalate daw ang professor namin ng 30 minutes. Kaya pala walang katao-tao dito, dapat talaga tinitignan ko maya't-maya ang cellphone ko.

"So you're the famous Serena Xhen Yan."

Inaayos ko ang bag ko ng may marinig ako nagsalita sa tabi ko. Narinig kong magsalita iyong lalaki kasi tinanggal ko na iyong earphones na nasa tenga ko.

Napatingin ako sa lalaking nagsalita. May kasama pa itong dalawang lalaki, kaklase ko ata ang mga ito sa subject ko ngayon. Namumukhaan ko siya pero hindi niya kilala, siya iyong nakaaway ni Renzo ng isang beses sa di ko alam na kadahilanan.

"Paano mo siya naging asawa?" Tanong ng isang lalaki na nasa kanan ng unang nagsalita kanina. Sinipat ako ng tingin ng mga ito na para bang isa akong paninda.

"Hindi na rin masama, siguro inalay mo ang katawan mo sa kanya kaya siya pumayag." Ngumisi na parang demonyo ang isang lalaki sa akin at sumipol naman ang nasa kaliwang lalaki.

"Layuan niyo nga ako," di ko mapigilang sambit sa kanila.

"Pare layuan daw!" Nagsitawanan ang mga ito at tumigil ng magsalita iyong lalaking umupo na sa tabi ko.

"So Serena! Pwede bang kami din? Ayos lang samin kahit natikman ka na ni Renzo." Naglandas ang kamay niya sa aking pisngi papunta sa leeg ko ng bigla kong winaksi ang kamay niya.

"Ano ba?!" Gusto kong maiyak ngayon, napatingin ako sa paligid. Wala paring mga studyante dito sa classroom, asan sila?

"Anton, palaban! Diba iyan ang mga type mo." Sabi ng lalaking nakatayo sa gilid na hindi naman kalayuan sa amin ng nagngangalang Anton.

Napatingin ako sa nag ngangalang Anton na nakatingin sa akin, iyong tingin na parang isa akong pagkain na titikman niya. Napatingin ako salamin ng pintuan at nagbabakasakaling may mga estudyanteng papasok or dadaan.

"Walang tutulong sayo dito. Wala ang asawa mo para tulungan ka at nandoon sa kandungan ng ibang babae." Napatingin ulit ako sa nag-ngangalang Anton.

"What? Hindi ka naniniwala sa akin? Nakita namin siya kanina kasama si Heidi at may ginagawa silang kakaiba. Alam mo na iyon kaya ikaw wag ka ng lumaban dahil walang pakialam sayo si Devon." Nanigas ako habang napakuyom ang kamay habang nakaupo pa rin sa kinakaupuan ko.

Hindi ako naniniwala sa sinasabi niya, si Renzo at Heidi kanina magkasama? Hindi iyong gagawin ni Renzo lalo na at kakalabas lang sa balita tungkol sa amin. Alam kong ayaw masira ni Renzo ang pangalan niya kaya hindi niya iyon magagawa.

"Liar," sambit ko.

"Don't try to fight me Serena." Tinanggal ng nagngangalang Anton ang eyeglass sa aking mga mata at nilapat ang kamay niya sa aking leeg. Tinampal ko ang kamay niya at tumayo ako. Napatingin ulit ako sa pintuan na hinaharangan ng dalawang lalaki at ibig sabihin walang makakapasok at wala ding makakakita sa amin dahil ang maliit lang na salamin sa dalawang pintuan ang pwedeng silipan pero dahil naharangan na ito ng dalawang lalaki ay wala na akong malalabasan pa.

Kalahating oras pa ang makakalipas bago magsiratingan ang mga kaklase ko at alam kong wala rin namang naliligaw na mga studyante dito kasi nasa gilid ang classroom na ito.

"Wag ka ng lumayo pa dahil wala kang matatakbuhan at walang tutulong sayo Serena." Tumawa ng malademonyo ang isang lalaki na nasa harapan ko at hinawakan ako ang magkabilang braso ko. Nagpupumiglas ako para makawala sa pagkakahawak niya.

"Ano ba bitawan mo nga ako!" Sinampal ko siya pero hindi parin natinag at mas lalong humigpit ang hawak nito sa dalawa kong balikat at pinunit ang damit ko at konti na lang hubad na hubad na ako.

"Palabanan ka talagang babae ka! Kung hindi ka na sana magpumiglas dadahandahanin natin pero dahil walang hiya ka. I'll use the rough method." Nanlalaki ang mga mata ko ng hinawakan niya ang dibdib ko at ibang parte ng katawan ko. Walang kwenta ang pagpupumiglas ko ng hawakan nito ang dalawang kamay ko.

Napaluha na ako sa mga ginagawa ng lalaking ito sa akin. Iyong mga mukha nilang malademonyo habang nakatitig sa akin. I wanted to shout more pero naubos na ang lakas ko pakiramdam ko wala ng makakatulong sa akin.

Renzo nasaan ka? Please save me.

Please save me. Can someone save me?

"Mga walang hiya kayo! Gago!"

Narinig ko na lang na may nagsalita at wala ng pumapasok na matino sa utak ko. Hindi ko na din maaninag ang nangyayari sa paligid ko dahil hindi na tumigil sa pagtulo ang luha ko. Naririnig ko na lang ang mga ingay ng mga upuang nagtutumbahan.

I cried cause he's not here. He is not here to save, siguro kung kasama ko siya ngayon hindi ito mangyayari sa akin. Kung nandito siya sa tabi ko, hindi nila ako tratratuhin na ganito.

Nasaan nga ba siya? Nasa kandungan ng ibang babae.

"Hush! Now don't cry. You are now safe Serena. Hush." Wala sa sariling napatingin ako sa nagsalita, si Tyron. Dahan-dahan na sinuot nito sa akin ang polong suot-suot nito.

Tyron saved me.

"Nasaan na sila? Ang mga demonyong iyon?" Hindi ko mapigilang mapaiyak ulit. Kahit nagsitakbuhan na ang mga lalaking bumababoy sa akin ay pakiramdam ko andito pa rin sila. Sumuksik ako sa gilid ng mga upuan, nararamdaman ko parin ang mga paghawak niya sa katawan ko. Nararamdaman ko parin ang mga malalaswang tingin ng mga demonyong lalaking iyon, ang paghawak nila sa katawan ko.

"Please relax and take a breathe. Wala na ang mga gagong iyon and I'll make sure na hindi na sila makakapasok dito at hindi makakalapit sayo kaya pakiusap huminahon ka na." He hugged me tight. I can feel the sincerity in his voice. Huminahon na ako ng kaunti sa mga narinig mula sa kanya

Inalalayan na niya akong tumayo dahil wala na akong enerhiyang natitira. Nararamdaman ko ang sakit ng katawan ko dahil sa pagpupumiglas ko kanina.

"Oh god! Gusto kong patayin sila sa ginawa nila sayo!" Nakita nito ang pasa sa legs ko at kamay kong lumilitaw na. Minabuti niyang buhatin ako , hindi na din ako nagreklamo dahil nararamdaman ko ang pagkahilo. Dinantay ko ang ulo sa balikat niya.

Unti-unti ng nagdilim ang aking paningin ng marinig kong may nag-uusap.

"Wag kang magsalita na parang alam mo ang nangyari. Asawa ka nga niya pero nasaan ka kung kailanganin ka niya." Narinig kong sabi nito.