Chapter 7

DAGLIAN na tumalikod si Hirana sa lalaki. Kahit huli na tinakpan niya ang mata sa kamay. Pero ang isip ay nasa nakita. Hindi siya makapaniwala sa nakita.”Bastos!” aniya

Ngiting-ngiti si Kiro, alam niya kung bakit ganon na lang ang inasta ng binibini. Well his gentleman between his legs like a hungry lion.

Nang mapagtanto ni Hirana na nakatalikod pala siya sa lalaki. Binaba na ang kamay na nakatakip sa mata.”Ganon ba iyon? Bakit ganon?” Napatingin pa siya sa palad para bang sinusukat ang nakita kung gaano kahaba.

“Napakagandang tanawin di ba, Binibini,” ang sinasabi ni Kiro ay ang likod ng babae.

Nanlaki muli ang mata ni Hirana, alam niyang bakat ang pang loob sa kamison.

“Alam mo ikaw bastos ka talaga, eh!”

“Ako? Hindi naman, kasi wala akong ginawa na masama sa iyo, Binibini.”

“Wa-wala, nangboboso ka kaya.”

“Naliligo kaya ako.”

“Ahhh! Diyan ka na nga lang,” mabilis siyang humakbang sa tubig.

Hindi hahayaan ni Kiro na makalayo, ang babae sa kanya pagkakataon na kaya niya ito.

Nakatatlong hakbang palang si Hirana ng maramdaman niyang yumapos ang lalaki mula sa kanyang likuran.

“Saan ka pupunta, Binibini?” bulong ni Kiro sa tenga ng dalaga.

Dumagungdong ang dibdib ni Hirana, doble-doble ang kakaibang nararamdaman. Una ang pagbulong nito sa kanya tenga kakaiba ang hatid nito sa kanya. Parang isang milyon paru-paro ang dumapo sa kanyang sikmura. Pangalawa. Ang nakita niya ngayon damang-dama niya sa kanyang likod na nakatusok. Pakiramdam niya tinamaan yata siya ng kidlat.”U-u-uuwi na ako bitawan mo ako!” Nautal pa siya kailangan niyang makaiwas sa lalaking ito. Engkanto yata ito bigla na lang lumilitaw sa harapan.

“Di ba may usapan tayo kanina, binibini?”

“Ha? Bi-bitawan mo muna ako, ano ba iyan ano mo, eh!”

“Inaano ka ba ng ano ko, binibini?” Bahagya pa niyang idiniin ang bewang sa likod nito.

Naningas naman ang katawan ni Hirana, para bang may mga butiki na gumagapang sa ugat niya. Nakakainganyo ang nararamdaman ito may excitement pa. Sa isip niya he’s seducing her.

Naputol ang nararamdaman iyon ng may mga taong papalapit sa talon.

“May tao,” aniya.

Mga mangangaso ang paparating, kabilugan nang buwan ngayon maamo ang mga hayup sa gubat kaya maraming mahuhuli.

Sa isang kumpas ng kamay ni Kiro naglaho na sila sa mismong silid niya dinala ang babae. Bumaksag ang damit nila sa sahig napatingin si Hirana.”Huh? Nasaan kami? Bakit may sahig na?” sa isip niya.

“Narito ka sa tahanan ko, binibini. Pero sa ngayon nasa akin silid ka.”

“Ha?” tumingin siya sa Ginoo. Siya ay napasigaw sa nakita.”Sino ka? At nasaan ang kasama ko sa talon?”

Bumalik sa totoong anyo niya si Kiro. Mas magandang lalaki naman siya kaysa anyong tao niya. May mahaba siyang buhok kulay asul ang kanyang mata, matangos na ilong, mapupulang labi.”Ako ito, binibini. Si prinsipe Kiro. Naalala mo ang kinuwento ko sa iyo.”

Napatango si Hirana kung ganon balatkayo lamang ang anyo nito. Pero sa nakikita mas magandang lalaki ito ngayon.

“Nakakagulat ba ang anyo ko, binibini?”

“O, at iba ang itsura mo at saka…”Itinuro ni Hirana ang tenga nitong matulis pa sa karayom ang dulo. Saka tumingin siya sa ibaba nito. Hindi naman niya magawang tumalikod sa lalaki. Ewan ba niya sa pakiramdam. Eh, gusto nang mata ang nakikita.

Hinawakan ni Kiro ang tenga.”Ito ba?”

Tumango pero may kasamang iling.

“Teka ano pa ba ang isa, Binibini?”

“Magdamit ka nga!”

“Kailangan ko pa bang takpan. Eh, nakita mo na.” sumilay ang pilyong ngiti sa labi niya.

Napatalikod bigla si Hirana, namumula ang pisngi.

Nagdamit naman agad si Kiro.”Tapos na, binibini. Puwede ka nang humarap.”

“Baka niloloko mo lang ako, ang bilis mo naman magdamit!”

“Humarap ka ng makita mo, binibini.”

Dahan-dahan pa ang pagharap ni Hirana sa lalaki, nakahinga siya ng maluwag nakadamit na nga ito.

“Teka ang sabi mo nasa inyo ako?”

“Oo, binibini.”

Napatingin si Hirana sa balkunahe ng silid nito. Kay liwanag sa labas sa tingin niya may mga bituin nagkikislapan. Wala naman ganon sa kanila saka hindi pa madilim kaya wala pang mga bituin sa langit.

“Binibini, gusto mong makita ang labas?”

Tumango si Hirana, na-co-curious siya ano bang meron sa labas. Naglakad ang lalaki sinundan niya ito.

Paglabas nila sa balkunahe namangha si Hirana. Kay gandang pag masdan paligid. Tuwing pasko lang ang maraming kumikinang sa gabi sa kanila. Pero sa tingin niya mas maganda pa ang nakikita.

“Para akong nasa paraiso. O kaya nasa panaginip.”

“Paraiso Oo, binibini. Pero ang panaginip ay hindi nasa mundo kita.”

“Nasa mundo mo? Saan?”

“Sa mga mundo nang mga elf. Mga tao kami dito sa amin mundo pero sa inyo ang tawag ninyo sa amin ay engkanto.”

“E…engkanto?” Kinuha siya ng engkanto? Nataranta ang isip ni Hirana hindi na ba siya makakauwi sa kanila? Paano na ang Inang at Amang niya.

Nabasa ni Kiro ang nasa isip ng babae.”Huwag kang mag-alala, binibini makakauwi ka sa inyo pangako ko ito sa iyo.”

“Alam mo ang nasa isip ko?”

Tumango si Kiro.

“Siguraduhin mo lang namakakauwi ako, Ginoo. Kundi magagalit ako sa iyo.”

“Ayokong magalit ka sa akin, binibini may isang salita ako. Ang isang prinsipe ay marunong tumupad sa usapan.”

Sa tingin ni Hirana hindi naman ito nagsisinungaling. Kaya kahit papaano naging panatag ang kalooban.

Napatingin siya sa lalaki.”Iyan na ba ang totoo mong anyo?”

“Oo bakit, binibini. Mas gusto mo ba ang tenga ko ay kapareho ng sa iyo?”

Umiling siya mas bagay nga ito sa kanya. Parang sa mga nababasa niya ang itsura nito totoo pala sila. “Kamag-anak mo ba ang mga duwende?”

Kay lakas ng tawa ni Kiro.”Ang tingin mo ba sa akin ay duwende, binibini?”

Umiling siya.”Pero pareho kayo ng tenga di ba?”

“Hmmm, malayo. Meron din dito na mga duwende, pero nasa ibang lugar sila.”

“Sa ilalim rin ba ng lupa, Ginoo?”

Umiling si Kiro.”Namumuhay sila kagaya namin, bininini. Dito lahat ay pantay.”

Tatatango naman si Hirana.”Teka sandali, uuwi na ako baka abutin ako ng daang taon dito sa inyo pag nagtagal ako. Di matanda na ako paglabas ko rito!” mabanaag sa mukha niya ang takot.

Kuwento kasi ng mga lumang matatanda sa kanila, sa mundo ng mga nilalang na hindi nakikita ay ganon ang katumbas ang isang minuto isang taon na raw ito.

Muling tumawa si Kiro. Napatitig si Hirana sa lalaki napangiti siya.”Hay guwapo talaga ng taong ito. Huh? Tao ba?”

Nang huminto na sa pagtawa niya si Kiro.”Binibini, pareho lang tayo ng araw sa inyo. Pero kung sakali ba ayaw mo rito sa amin, hindi ka tatanda ng maaga.”

Hindi sinagot ni Hirana ito tumingin muli siya sa paligid.”Ang ganda rito sa inyo, Ginoo. Para bang walang problema na kakaharapin. Siguro kay sarap mamuhay dito?”

“Lahat ng bagay na mahirap may katapat na suliranin, Binibini.”

“Paano ako napunta rito sa inyo, Ginoo?”

“Kahit sino puwedeng pumunta rito binibini, kung gustuhin namin gamit ang salamangka. Pero walang nakakapasok na tao rito maliban sa iyo,” tinitigang niya ng mariing ito.

“Ba-bakit?”

Lumapit ng husto si Kiro rito. Kumabog ang dibdib ni Hirana. Naramdaman na lang niya ang mainit nitong palad sa kanyang pisngi humahaplos. Napasinghap siya nakakarelax ang ginawa nito at nakakaantok pa para bang pinapatulog siya nito.

“Bakit, binibini? Siguro naman nararamdaman mo ang pagnanais ko sa iyo.”

“Pa-pagnanais na ano?”

“Maging akin ka, pasukin ang dalisay mong mundo!”

“Magkaiba tayo ng kinatatayuan mundo, Ginoo. Hindi pader na puwede mong gibain ito.”

“Kahit ano pa ito, kaya kung tawirin para sa iyo. Binihag mo ang puso ko ng makita kita. At alam kung ikaw ay para sa akin ng hawakan mo ang palad ko. Dahil tayo ay naging isa.”

“Mahal mo ako, Ginoo?”

“Ikaw ang ninanais kung makasama, Bininini. Ang salitang mahal dito sa amin ay walang silbi dahil dito pag gusto mo ang isang babae, pag-iisang dibdib agad ang inaalok namin. Pero kung iyan ang tawag mo Oo mahal kita. Ang tanong pareho ba tayo ng nararamdaman, binibini?”

Ngumiti si Hirana, ngiting may kasamang kilig sa kanyang puso. Ewan ba niya hindi niya maipaliwanag ang damdamin sa sandaling iyon. Ginayuma ba siya nito na engkanto ba siya. O kaya naman nadadala siya sa matamis nitong salita.

Ang ngiti niya ang hudyat para kay Kiro, hinapit niya ang baywang ng babae. Walang pagtutol kay Hirana. May pananabik pa nga sa kanyang puso na muling matikman ang halik nito.

“Puwede bang maging akin ka ngayon, binibini?” anas ni Kiro sa tenga nito.

Napatingin si Hirana rito. Nakikita niya sa mata nito na ang matinding pagnanais na maangkin siya. Hindi niya mawari parang may sariling isip ang ulo napatango siya.

Hindi na nag aksaya pa ng sandali si Kiro, siniil niya agad ng halik ang labi nito.

Damang-dama ni Hirana ang pagmamahal sa bawat kibot ng labi nito. Banayad pero may kasamang gigil na nakakapanglambot ng katawan.

Nararamdaman ni Hirana na tumataas ang suot nakamison, alam niyang ginagamitan siya nito ng salamangka.

Kusa naman tumaas ang kamay para matangal ang kamison.

Napaatras muna si Kiro tinignan ang hubad na katawan ng binibini.

Pakiramdam ni Hirana nawala na ang kanyang hiya sa lalaki lumiyad siya para bang pinagmamalaki pa ang hinaharap dito.

Pinagapang ni Kiro ang isang daliri sa balikat patungo sa dibdib ng babae.

Napasinghap si Hirana, parang apoy ang gumagapang sa balat niya ang paald nito. Lalo pa siyang napapasinghap ng nasa ibabaw na ang daliri nito sa dibdib.

Kaigaigaya ang pinamamalas nito sa kanya isang daliri naging lahat na magkabilaan pa. Para bang tinatakam siya ng lalaki sa ginawa.

Hindi nagtagal ang mainit na labi na ng lalaki ang nasa kanyang dibdib napaungol ng kay lakas si Hirana. Nang mapagtanto niyang nasa balkunahe pala siya.

“Teka, Ginoo!” Awat niya.

“Hmmm, bakit, binibini? Ginagambala mo ako!”

“May makakakita sa atin nasa labas tayo!”

Tinignan ni Kiro ito.”Walang sino man ang makakakita sa ating, dahil ang gabing ito para lamang atin dalawa.

“Ang ibig mong sabihin, nababalutan tayo ng salamangka mo.”

Ngumiti na tumango si Kiro.

May pilyang sumilay sa labi ni Hirana, wala siyang alam tungkol sa pagpapaligaya sa isang lalaki. Pero sa kanyang isip may idea na pumasok.

“Nakahubad na ako Ginoo, ikaw ay hindi. Hindi patas di ba?”

“Hindi ka pa tuluyan hubad, Binibini. May nakatago pa.”

“Bakit hindi mo tangalin, Ginoo?”

Kay pilyo ng ngiti ni Kiro.

Napatawa si Hirana dahil gamit ang salamangka parang nagunting ang tagiliran ng kanyang saplot pang-ibaba pero ng bumagsak ito sa sahig buo naman.

“Patas na tayo, Bibinibi,” nang tignan niya ang kabuuan nito napalunok siya nakakatakam ang nasa kanyang harapan.

“Ahhh, binibini, kay ganda mo!”

Nakangiti lang si Hirana. Umangat ang kanyang kamay pinasayad ito sa dibdib ng Ginoo. Pababa ng pababa huminto ang palad niya sa may puson nito.

“Ahhh! Bi-binibini, ituloy mo!” parang namamaos na ang boses niya.

Dahan-dahan pinadausdos ni Hirana ang palad. Pinapaatat niya ito. Napapikit si Kiro, ramdam niya ang init ng palad ng babae.

“Gawin mo binibini!” utos niya.

Hirana quickly moved down napaluhod siya. Inamoy-amoy ang nasa kanyang harapan. Walang kakaibang amoy mabango pa ito.

Paano ba nang maalala ang nakita nong pangalawa niyang hulaan. Nakatayo ang lalaki siya ay naluhod naman. Kagaya ngayon.

Suddenly she suck it .”Ahhh! Oh, Akin inibini, nakakagulat ka!” wika ni Kiro pero nakapikit siya ninamanman ang kiliting dulot ng ginagawa ng babae sa kanya. Until he breathing in gasps and reached the climax.”Ah, magaling ka, saan ka totoo, binibini?”

“Sa iyo nang maging isa tayo sa atin isipan.”

“Hmmm, good. Ngayon ako naman ngayon.”

Kiro, started kissing her, all over her body. Nagtagal siya sa malarosas nitong dibdib nagpakasawa nang iwan ito it is already swollen. Bumalik siya sa labi nito para siyang bubuyog na gustong simutin ang nektar nito. Then he moved down. Kiro put her one legs to his shoulder to have an access to her cave.

Alam na ni Hirana ang gagawin nito hindi pa man nagagawa nangangatal ang buo niyang katawan. When she feels his tongue inside her cave.

“Gi-ginoo!” Her body was shaking.

Iniwan muna ni Kiro ito sandali.”Ipinatag mo ang iyong sarili, binibini, damhin mo ako!” aniya.

Pakiramdam ni Hirana mapuputol ang kanyang paghinga. Nang muling naramdaman ang nakapasarap bagay na binigay nito sa kanya, hindi napigilan ni Hirana ang sarili she gasps so loud and she hold his head so tight.

Nang ang pakiramdam ni Hirana ng maabot ang climax niya nagulat na lang siya ng ipahiga siya ng Ginoo sa kama.

Kiro hold her two hands, and kiss her lips before he move inside her.

Mariing napapikit si Hirana sa hapding nadarama. Napahigpit ang pagkahawak niya sa kamay nito.

Pinakawalan ni Kiro ang isang kamay para haplusin ang pisngi nito para bang pinapawi niya ang sakit na naramdaman ng babae.

Minulat ni Hirana ang mata tamang sa mata ng lalaki ito nakatuon. Ngumiti ito sa kanya, saka idinikit ang noo sa noo.”Pasensiya ka na kung nasaktan kita akin mahal” sabi niya saka niya hinalikan ang labi nito. They body joined together, like they are dancing too the music that only two of them can heard.

They both tired when the music finish.

“Lubos mo akong pinasaya, binibini!”

“Bakit binibini ang tawag mo sa akin alam mo naman siguro ang pangalan ko.”

“Oo naman akin Hirana.”

Napangiti si Hirana. Kay sarap sa pandinig niya ang pagbigkas nito sa kanyang pangalan. Pumikit siya tuluyan siyang nakatulog na.

Nakangiti si Kiro, habang hinahaplos ang buhok nito. Hinalikan muna niya ang noo ng binibini bago siya natulog.