Chapter 30
TRUST
He was halfway to the door when someone knocked. Napahinto siya at naalarma, pero naisip naman niya na kung ito nga ang mga taong naghahanap sa kanya ay hindi na ito kakatok at sa halip ay pwersahan siyang pasukin sa loob.
"Ano ba, bubuksan mo ba itong pinto o hindi?" sabi ng pamilyar na boses.
Ibinaba niya agad ang dalang bag at binuksan ang pinto. Mati stood there on his doorstep, looking angrier and more dangerous than she had a few hours ago.
"What the hell are you doing here?" he asked in lieu of greeting.
"Hindi mo ba itatanong sakin kung bakit ako nandito at nakatutok sayo ng baril?"
Damn. Hindi man lang niya namalayan na tinutokan na pala siya ng baril ni Mati, at ang mismong armas pa niya ang itinutok nito. He had no doubt Luis daughter would be a good shot.
"Wala naman yang bala." aniya pa.
"Don't insult my intelligence, Mister."
"Okay."
"Gusto mo bang subukan kong kalabitin ito?" she countered.
Hindi siya nakaimik sa sinabi nito at mas idiniin pa nga nito ang pagtutok sa baril sa ulo niya.
"I need your help, Mister."
Napahalakhak naman siya ng tawa. "Talaga bang hindi ka nagkamali sa taong kinausap mo?"
"Hindi, and I don't want to ask you for anything, but you're my last chance." napalunok ito. "Damn it, hindi ko alam kung bakit, but I trust you."
"Ganon?" he said dryly. "Kaya ba tinutokan mo ako ngayon ng baril?"
"I don't give a damn." angil nito. Her hand was shaking. "Ang gusto ko lang ay makita ang ama ko."
Napaatras naman siya patungo sa gitna ng silid. "Akala ko ba ako lang ang naghahanap sa ama mo."
"Wala ako ngayon sa mood sa mga patutsyada mo. Nung huli tayong nagkita, marami kang sinasabi sakin. Na nanganganib ang ama ko at kailangan mo siyang mahanap bago mahuli ang lahat. Anong ibig mong sabihin non? Ano bang klaseng panganib ang sinasabi mo? Tell me?" she demanded, her voice rising. "Tell me!"
"Ibaba mo muna yang baril saka tayo mag-usap."
Dahan-dahan namang ibinaba ng dalaga ang baril.
"Okay," he said, moving closer to her. "Let's talk."
MATI
Hindi naman siya makapaniwala sa sarili na sinugod niyang mag-isa ang lalaking ito. Mukha pa naman itong mapanganib. Kaya nga bigla nalang siyang nakaramdam ng takot sa lalaking kaharap.
"You talk tough for a girl. Eh wala ka naman palang guts para kalabitin ang gatilyo." pahayag nito.
"Don't push me," banta niya. "I can protect my own. But if you're not going to tell me what's going on, I'll blast your back to wherever you came from."
"Kakampi mo ako mahal na prinsesa."
Sinungaling siya Mati, at magnanakaw siya. Wag mong hahayaan ang sarili na maniwala sa kanya.
Pero parang gusto na niyang maniwala sa lalaki at isuko ang sarili nito. Napansin naman niya sa mga mata nito na animo'y nagpapahiwatid ito ng kalungkotan. And she also saw something else, something familiar just beyond her reach...
Hinubad naman niya ang kanyang suot na blazer at ipinakita sa lalaki ang pasa sa kanyang balikat.
"What the hell is that?" he gestured toward the purple bruises on her left shoulder.
"Ito lang naman ang salubong sakin ng ama ko, bukod nalang sa hindi ako naniniwala na siya nga ang ama ko."
TRUST
Hindi rin siya makapaniwala na magagawang saktan ni Luis Aragon ang anak - ang kanyang paboritong anak.
"Pwede ko bang mahawakan ang pasa mo sa balikat?" tanong pa rin niya kahit alam niyang imposibleng papayag si Mati.
"No. Go to hell."
"I can help you."
May namumuo ng luha sa mga mata nito. "Kung gusto mo akong tulongan, help me find my father and tell me he isn't--"
"I can't."
"Damn you!" sigaw nito sa kanya.
She was vulnerable, and he used that vulnerability to his advantage, taking the gun from her with only a brief struggle.
"Wag," hagulgol nito. "Ibalik mo sakin yang baril."
"Trust me, Mati. Just one more time..."
MATI
One more time. The words echoed inside her head. What did he mean, one more time? She'd only met him twenty-four hours ago. It wasn't like they shared a history of any kind.
Lumapit naman ang lalaki sa kanya at hinawakan ang may pasa niyang balikat.
"Relax," he said, in that rough-honey voice. "Magtiwala ka lang sakin."
"Hindi," she said, starting to pull away. "Ayokong magtiwala sayo."
"A minute ago you said you trusted me."
"Oo, sinabi ko lang yon para makuha ko ang sagot mo."
"I can help you."
"Paano?" she asked on a nervous laugh. "You're hurting me."
"Hindi naman ito magtatagal."
"Bitiwan mo nga ako."
Pero sa halip ay mas humigpit ang pagkakahawak ng lalaki sa balikat niya at pakiramdam nga niya parang hinigop ang lahat ng enerhiya niya sa katawan.
TRUST
Nagawa na niya ito before. He knew how it should feel. Something was wrong. Nang pagmulat niya sa kanyang mga mata, nakita niya ang pamumutla ng dalaga at ang panghihina nito.
Oh no. He was hurting her. Damn it, the pain was supposed to be his. He welcomed her pain, but it wasn't working. Sa halip na ilipat sana sa katawan niya ang naramdamang sakit ng dalaga ay mas dumoble pa nga yata ang naramdaman nito. Her breathing was shallow, her pulse rapid.
Malapit na kaya ang mga kalaban at na i-reverse na nila ang proseso para matupad na ang kanilang mga plano? At a touch of a button, his healing gift could be transformed into something deadly.
The perfect murder, they called it. Without the evidence. And it was going to happen right here, right now, unless he could find a way to stop it before the only woman he'd ever loved became the first person he killed.