Chapter 5: Come with Me

Unti-unti naramdaman ko nanamang muli ang pagbuhos ng aking mga luha. Nandito nanaman ako sa gitna ng kagubatan-nag-iisa. Walang kasama. Walang masasandalan. Minsan gusto ko na lang lamunin ako ng lupa at maglaho na parang bula.

"Ang isang magandang binibini na kasing rikit ng mga butuin ay hindi dapat nag-iisa at umiiyak sa ganitong lugar."

Iniangat ko ang aking ulo kasabay ng pagkunot ng aking noo. Nagmamadali kong pinunasan ang aking mga luha ng marining kong may nagsalita sa aking likuran.

"What do you need?" I said coldly.

"Nothing, just smile. I don't want anything from you other than that. But if you don't want to, then don't. Kaysa pilitin mo sarili mong ngumiti."

Ang unang dapat kong gawin sa mga oras na ito ay umalis pero bakit may kung ano sa utak kong nagsasabi na manatili ako?

Narinig ko siyang tumawa dahil siguro sa hindi ko pagsagot sa'kaniya. Tumawa siya? Close kami? Tsk.

"Paumanhin ngunit maari ko bang malaman kung bakit ka nag-iisa at umiiyak?" aniya.

"Sa tuwing wala akong matatakbuhan dito ako nagpupunta. Pakiramdam ko kasi sa tuwing wala akong masabihan o walang gustong makinig sa'kin. Pinapakinggan ako ng mga puno. Sila na rin naging sandalan ko sa tuwing wala akong malalapitan."

I sob quietly. Bakit ba ang iyakin ko? Tinatanong ka lang naman Mariz – but in the next scene I was frozen in place. He hugged me behind my back.

"Shhh, I'm here to comfort you. Maaring nag-iisa ka nang makita kita pero simula ngayon may kasama ka na," he said.

Ngayon lang kami nagkita pero napagaan na agad ang loob ko.

"A-anong p-pangalan mo?"

He smiled. "I'm Aster."

And everything went black.

As I open my eyes. I heard my mom crying beside me. Suddenly I realize that I'm in the hospital. But why? What happened? As I forced to remember what happened. I felt the pain because of headache.

"Mariz! You're finally awake," my mom yelled.

"What happened Mom?" I asked.

"Nagpaalam ka na lalabas ka muna. Pero no'ng magsisimula ng dumilim at wala ka pa ay nagdesisyon na akong humingi ng tulong para hanapin ka. Nang makita ka namin sa gitna ng kagubatan na walang malay. Natakot ako ng sobra, dahil parang patay ka na. Kaya tinakbo ka agad namin dito sa hospital. Mag-iisang linggo ka ng walang malay," paliwanag ni mama.

Naalala ko 'yong lalaking kasama ko sa gubat. Nasaan kaya siya? Bakit wala siya rito? Panaginip lang ba 'yon?

-

Simula no'ng maging ayos na ang pakiramdam ko lagi ko ng binabalikan 'yong lugar kung saan ko nakita 'yong lalaki na kasama ko no'ng araw na 'yon. Aster?

"May hinahanap ka binibini?"

Ang boses na 'yon. Hindi ako maaring magkamali. I turned my head to his direction.

At nakita ko nga siya ulit. Those beautiful eyes, his kissable lips, thick eyebrows and long eyelashes, together with his pointed nose.

"Come with me," he said

I was breathless and it sucks! But I remained silent.

He smiled, shrugged, and sighed a little. "Let's eat."

Do'n ko lang napansin ang dala niya. Isang basket na may lamang pagkain. Pero ang higit na nakakuha ng atensyon ko ay ang kulay itim na pagkain.

"I know that you're very confused. Let me explain and let me comfort you again," he added.

"N-no thanks. I-I'm n-not starving," I startled.

"I said eat!" he yelled.

Nagulat ako sa pagsigaw niya kaya naman nakaramdam ako ng takot dahil sa biglang pagtaas ng kaniyang boses. Nagsisimula na rin akong kabahan.

Paulit-ulit niya akong inaaya but I refused. And suddenly he got angry. He was furious, and from a sweet man, he transforms into a monstrous evil.

"Come with me Mariz," he said and smirk.

Genre: Supernatural; Kapre