Chapter 49 – Sweet Night Together
Nang matapos ang trabaho ni Jasmin ay agad siyang nagpunta sa opisina ni Kent.
Kumatok siya, ngunit hindi sumagot si Kent, kaya nagdesisyon siyang pumasok na sa loob.
"S-Sir?" Tawag ni Jasmin.
Natigilan siya nang makitang natutulog ang dalawa sa sofa. Natawa siya ng makita ang make-up ni Kent na may makapal at pulang kolorete!
"Hahaha." Tinakpan ni Jasmin ang kanyang bibig, kaya't hindi nila narinig ang kanyang pagtawa.
Naisip niyang kunan ng litrato si Kent, habang natutulog ito.
Ngunit naramdaman ito ni Kent sa paglapit niya.
Bigla niyang hinawakan ang kamay ni Jasmin na may hawak na cellphone. At matalim n'yang tiningnan si Jasmin nang masama.
Nagulat si Jasmin sa paggising ni Kent.
"Ahh, kukunin ko na lang si Shasha." Bulong ni Jasmin.
Ngunit hinila siya ni Kent at napasubsob ang mukha sa dibdib niya, sobrang lapit sa kanya at bigla siyang hinalikan sa labi.
Gulat na gulat si Jasmin nang halikan siya sa labi ni Kent.
Sinubukan niyang tumayo at pinunasan ang kanyang labi.
Ngumiti si Kent sa kanya.
"Bakit ka tumatawa? Tingnan mo muna ang sarili mo!" Sabi ni Jasmin.
Agad na inabot ni Kent ang salamin. Mukha syang nagulat sa itsura nya.
Ngumiti siya sa ginawa ni Charmaine sa mukha niya, nagmukha siyang clown.
Dahan-dahan siyang bumangon.
"Ihahatid na kita, maghuhugas lang ako ng mukha." Sabi ni Kent at nagtungo sa banyo upang hugasan ang mukha niya at maalis ang makeup.
Inihatid niya si Jasmin at Charmaine sa bahay nito.
Pagkarating nila sa loob ng bahay ay dahan-dahang inihiga ni Jasmin si Charmaine sa kama.
Habang si Kent naman ay naupo sa sofa.
"Ano ang gusto mong kainin?" Tanong sa kanya ni Jasmin.
"Kahit ano." Sabi ni Kent.
"Okay, sandali lang, magluluto lang ako!" Sabi ni Jasmin.
"Okay." Sabi ni Kent.
Pagkatapos ay agad na nagluto si Jasmin. Kinuha ni Kent ang kanyang cellphone at nagtext ito.
Hindi nagtagal ay natapos din si Jasmin sa pagluluto.
"Halika, kumain muna tayo." Yaya ni Jasmin kay Kent habang inihahanda ang lamesa.
Pagkatapos ay lumapit si Kent at umupo sa mesa.
"Alam mo pala kung paano magluto?" Tanong ni Kent habang kumakain.
"Syempre, kailangan naming mabuhay." Sabi ni Jasmin.
"Mabuti naman at napalaki mo nang maayos si Charmaine.” Dahan-dahan na hinawakan ni Kent ang kamay ni Jasmin at nagpatuloy, “Pasensya ka na… wala ako nang maraming taon sa tabi mo. Ngunit hayaan mo sanang alagaan kita, mabuo natin ang ating pamilya at magsimula ng isang bagong buhay." Sambit ni Kent habang hawak ang kamay ni Jasmin.
"Sige, pag-iisipan ko ito… Kapag napatunayan mong asawa mo nga ako." Sabi ni Jasmin.
"Sige." Malungkot na sagot ni Kent.
Pagkatapos nilang kumain ay umupo ulit siya sa sofa, hinintay niya si Jasmin, upang matapos na maghugas ng mga plato.
Nang malapit ng maghugas si Jasmin, ay tumayo si Kent at sinilip si Charmaine sa pintuan ng kwarto, tulog pa rin siya.
Dahan-dahan siyang lumapit sa likod ni Jasmin at nagulat si Jasmin ng yakapin siya ni Kent ang kanyang baywang mula sa likuran.
"Miss na kita..." Bulong ni Kent sa tainga ni Jasmin kasabay ang mainit na hininga nito na nagpatayo sa kanyang balahibo.
At dahan-dahan siyang hinalikan ni Kent sa kanyang leeg…
Napamulat ng mga mata si Jasmin nang maramdaman niya ang malambot na halik ni Kent sa kanyang leeg. May nararamdaman siyang kakaiba at halos mahulog ang plato sa kanyang kamay.
Ang mainit na labi ni Kent ay nakalapat sa leeg niya... nagbigay din ito nang ibang sensasyon kay Jasmin at nalanghap din niya ang mainit nitong hininga.
Pagkatapos ay pinahinto niya si Kent sa ginagawa nitong paghalik sa kanyang leeg at humarap sa kanya.
"Ano ba! Bakit mo ginagawa ito?" Pagalit na sabi ni Jasmin.
Ngunit mahigpit siyang niyakap ni Kent.
Nagpupumiglas si Jasmin, ngunit hindi siya makatakas mula sa mahigpit na yakap ni Kent.
Dahan-dahan siyang dinala ni Kent sa sofa at pinahiga dito.
Agad na inilapag siya ni Kent at pumatong sa ibabaw niya, hinawakan ang dalawa niyang braso upang mapigilan siyang umalis.
Nagpatuloy si Kent sa paghalik sa kanyang mga labi at papunta sa tenga at pababa muli sa kanyang leeg.
"Kent stop it!" Pakiusap ni Jasmin.
"No way!" Sabi ni Kent at inalis ang damit niya.
"Hindi mo ba naaalala ang mga halik ko, Ada?" Sambit ni Kent at lalo niya itong hinalikan.
Her heart was beating so wildly, she could only take little sips of breath.
Slowly she was drawn to Kent's kiss... There was only one feeling and wanting...
Kent grabbed her breast and squeezed it. His lips suddenly went down to her neck and slowly reached her breast and lick it. That velvet licks of Kent make her body tenses.
Pinikit niya ang kanyang mga mata at naramdaman ang init ng kanyang katawan. Hinawakan niya ang buhok ni Kent nang maramdaman ang init ng pakiramdam ng kanyang katawan ...
Gusto niya na mas lalong diniinan ni Kent habang sinisipsip niya ito. Medyo napaungol pa siya sa ginagawa sa kanya ni Kent.
Ito ang kauna-unahang pagkakataon na ganito ang nararamdaman niya. Mainit na halik at pananabik... Hindi niya maipaliwanag kung ano ito, hindi niya lang alam kung siya talaga si Ada o hindi, dahil ang alam niya lang ay gusto niya si Kent...
At nais niyang makasama si Kent at manatili sa mga bisig nito.
Biglang tumigil si Kent at tinitigan ang mga mata niya.
“I want you to remember me Ada…
I want you to remember my kisses and this..." bulong ni Kent.
After what he said, he did what he wanted to convey to Jasmin. He wanted Jasmin to remember all the night that they shared...
Sa oras na iyon, nagkaroon sila ng isang matamis na gabi... Ang pagkakataong iyon ay ang pinakahihintay ni Kent, na mahalikan at makakasama ulit si Ada.
Gagawin niya ang lahat, upang maibalik ang kanyang mga alaala at maramdaman muli ang pagmamahal ng bawat isa...
She stroked his cheek and kissed every inch of it and his neck until he moaned again. Or maybe she'd made the sound; they seemed to share each breath… each heartbeat.
Her pulse tapped a fast beat and her breath quickened with it. He released a pent-up breath, the sound like music...
"You're looking kinda lonely girl
Would you like someone new to talk to
Ah-yeh, alright
I'm feeling kinda lonely too
If you don't mind
Can I sit down here beside you
Ah-yeah, alright
If I seem to come on too strong
I hope that you will understand
I say these things 'cause I'd like to know
If you're as lonely as I am and if you mind
Sharing the night together
Oh-yeah, sharing the night together
Oh-yeah, sharing the night...
We could bring in the morning girl
If you want to go that far
And if tomorrow find us together
Right here the way we are,
Would you mind...
Sharing the night together
Oh-yeah, sharing the night together
Oh-yeah, sharing the night...
Would you like to dance with me and hold me
You know I want to be holding you...
Ah-yeah, alright
'Cause I like feeling like I do
And I see in your eyes that you're liking it too...
Ah yeah, alright...
Like to get to know you better
Is there a place where we can go
Where we can be alone together
And turn the lights down low...
And start sharing the night together
Oh-yeah, sharing the night together
Oh-yeah, sharing the night together
Oh-yeah, sharing the night..."
Yung pakiramdam na parang natunaw yung universe at ang naiwan nalang ay kaming dalawa na magkalapit sa isa't isa.
His hand smoothed the length of her hair as he gazed into her eyes, his expression tender and full of longing.
His fingers trailed down her cheek to her lips, outlining the shape of her mouth. He bent down, his lips against her cheek, brushing it lightly.
Shivers ran through her whole body, making her tremble. He brushed his mouth against the hollow of her temple then traced the line of her jawbone.
"Miss na miss na kita… Ada!" Bulong ni Kent sa tenga niya.
The aching anticipation for his kiss was suddenly too much and she reached up and pulled his mouth to hers.
He kissed her gently, carefully, but it wasn't gentleness she wanted, not when time was fleeting. She pulled him closer.
He groaned softly, low in his throat, and then his arms circled her, gathering her against him. He moved deeper and deeper inside her.
"I forgot it was like this," Sagot ni Ada.
When pulled back and looked down at her. It seemed as if the stars hurtled down around her head like a rain of silver tinsel.
"It wasn't." he kissed her nose, then traced the line of her cheek with his fingertip, a dreamlike intensity in his gaze.
"This is better." Kent whispered and kissing her shoulder.
She put her arms around his shoulder and she never wanted it to end.
"I wish we could stay like this forever." Sabi ni Jasmin.
When he toyed with her earlobe, she tried, unsuccessfully, to settle her heart back in her body.
"We will." Marahan niyang bulong sa kanyang tenga.
He captured her lips in a kiss so fierce and full of longing that it felt like a love song.
He ran his fingers in the back of her. Sinusubaybayan niya ang isang peklat at nararamdaman niya ito.
It was an imperfection that made her seem even more perfect.
Dahan-dahang bumagsak ang luha ni Kent at hinalikan niya si Jasmin sa noo.
"Mahal kita... mahal na mahal kita Ada!" Sabi ni Kent habang umiiyak.
Naramdaman niya ulit ang kaba kung ano ang mayroon siya noong gabing iyon, ang lubos na takot na nararamdaman niya… ang peklat sa likuran ni Jasmin ang kanilang alaala ng madilim na gabing iyon...
Nanginginig siya at natatakot kaya niyakap niya ito ng mahigpit.
Bawat segundo, bawat minuto, hindi na niya hahayaang mawala ulit si Ada.
Ngayon, sigurado na siya na ito si Ada.
Hindi na niya ito bibitiwan pa ulit sa kanyang mga bisig...