Chapter 6

AMANDA P. O. V

Maaga akong nagising dahil hindi ako mapakali sa desisyon ko, actually parang hindi nga ako natulog dahil kahit ano mang pilit kong ipikit ang aking mga mata ay iyon pa rin ang pumapasok sa isip ko. Kong tama ba ang naging desisyon ko. Pero wala na akong mapagpipilian dahil kinakailangan na talaga ni tatay ang magamot. Ayaw ko naman na dumating na sa punto na pagsisihan ko kong ano ang mangyayari kay tatay, pero ano ang magagawa ko? Wala, dahil wala rin akong trabaho at kong magkakatrabaho man ako ay hindi pa rin 'yon sapat para mapagamot si tatay pero kong tatanggapin ko ang alok ni Mr. de Rossi, masasagot na ang matagal na naming pinoproblema.

Six thirty na ng umaga nang makarating ako sa address na ibinigay sa akin ni Mr. de Rossi kahapon at nandito ako ngayon sa harap ng malaking gate na may naka welding na bakal na ang nakalagay ay de Rossi Village.

Talaga ngang mayaman sila at ang angkan nila. May sarili silang village na ang tataas ng mga bahay na nakatayo. Napa isip ako. Bakit kailangan niyang alukin ang isang tulad ko kong sa tingin ko ay may girlfriend naman siya. Sa gwapo niyang iyon wala bang nagkamaling umamin na gusto siya? Dahil kong itsura lang ang paguusapan sigurado akong hindi siya mahuhuli lalo na at mayaman din siya. Nakakapagtaka naman yata kong wala siyang naging girlfriend. Pero sa tingin ko dahil na rin 'yon sa ugali niya kaya wala siyang naging nobya at kong magkakataon na maging persona na nga ako ng asawa niya. Hindi rin naman ako papayag na maging under niya lang kahit mayaman pa siya.

"Magandang umaga po, dito po ba nakatira si Raphael de Rossi?" Piho kong tanong sa guard na naka bantay sa gate. "Sino po sila? At bakit niyo po siya hinahanap?" Sagot naman nito sa akin. Hindi ko alam kong ano ang isasagot ko kay manong guard. Sasabihin ko ba ang totoo? Hindi puwede nakakahiya baka sabihin pa lang nito na baliw na'ko. "Ahm may mahalaga lang po akong sasabihin sa kaniya. Sabi po niya pumunta lang daw po ako sa nakalagay na address na 'to." At pinakita ko sa guard ang ibinigay na card ni Mr. De Rossi kahapon. "Ah sige sandali lang." Pumasok ito sa guard house at lumapit sa telepono at may tinawagan. Pagkatapos ay lumabas ulit ito at lumapit sa akin. "Sige pasok ka." Sabi nito sa akin at bumukas ang ang malaking gate ng village. "Nga po pala manong guard saan po 'yong bahay ni Mr. De Rossi?" Tanong ko ulit dito. Hindi ko alam kong tama ba iyong nakikita ko sa itsura ng guard. Tiningnan ako nito mula ulo hanggang talampakan at seryoso akong tinitigan sa mukha pagkatapos. Nahiya naman ako sa ginawa niya. "Hija ano ba ang ipinunta mo talaga rito? Dahil sa tingin ko hindi ka naman empleyado ni Mr. De Rossi. Ano ka ba niya?" Makahulugan nitong tanong sa huling pangungusap. Bigla naman akong kinabahan sa klase nang tanong nito. Baka iniisip nito na babaeng mababang lipad ako. "Ah, taga probinsiya po talaga ako isa po akong empleyado ni sir Raphael sa lupain niya. Sabi po ni sir Raphael na pumunta raw po ako sa address na ibinigay niya kong hindi raw po siya makakapunta sa factory. Kaya nandito po ako para ibigay itong mga papeles sa kaniya." At tumagilid ako ng kunti para kunin ang papeles daw sa bag ko. Mabuti na lang dahil na kumbinsi ko agad ito na isa akong empleyado. "Tsk! Ang dami ko ng kasalanan." Sabi ko sa sarili ko nang malayo-layo na ako sa guard.

Sampung minuto ang nilakad ko bago ako makarating sa harap ng bahay ni Mr. De Rossi. "Grabe, ang yaman talaga nila." Mangha kong turan sa bahay na kulay dirty white na sabi ni manong guard, ito raw ang bahay ni sir Raphael. Bumukas ang malaking gate at may nakita na naman akong guard. Mas matangkad ito sa unang guard kanina at mas bata rin ito. Hindi pa ako nakakapasok sa gate ay naglakad na ito papalapit sa sakin. "Ikaw ba si Amanda?" Malamig na tanong nito sa akin at walang kang makikitang emosyon sa mukha nito. Gwapo sana kaso parang nakakatakot, iyong feeling na gusto mo na lang na kainin ka ng lupa dahil sa klase nang titig nito. Nakakatakot naman. Sabi ng isip ko."O-Opo," utal-utal kong sagot sa tanong nito. "Pumasok ka, pumasok ka na rin sa loob kanina pa naghihintay sa'yo si master." Hindi 'yon galit na pagkasabi ngunit sa tingin ko ay galit ito. "Si-Sige po, maraming salamat." At nagmamadali akong naglakad papunta sa mansyon. Dahil wala namang tao sa harap ng bahay maliban na lang sa dalawang guard na nakatayo sa gate na 'yong isa ay nasa loob ng guard house ay pumasok na ako ng diretso sa bahay na gawa sa porcelain ang sahig. "Grabe ang yaman niya talaga." Manghang-mangha kong sabi habang nakayuko. Tiles pa lang ang nakikita ko paano na lang itong nasa loob ng bahay. Itinaas ko ang aking ulo at inilibot ang aking pangin. Ngayon lang ako nakapasok sa ganito ka gandang bahay. Grabe ang ganda sobra. Ang mga gamit kumikinang sa sobrang kintab. Pagkatapos may malaking flat screen na tv at malaking sala, may mga flower base rin at may malaking book shelf na gawa sa salamin na ginawang subdivision ng bahay at may malaking chandelier rin sa gitna ng sala at sa baba nito ang gawa sa marble na lamesa na may nakapatong na mga lebro at magazine na pinapalibutan ng mga malalaking sofa na kulay itim. Ang linis nang bahay grabe nakaka wow lang talaga.

Hindi pa ako tapos sa pagkamangha sa aking nakita ay napabaling ako sa ibang direksiyon.

"Come in." Boses ng isang lalaki. Malamig din ang tinig nito kaya hindi na ako nagtaka kong sino ito. Alam na. Pumasok agad ako baka kasi magalit. Umupo ako sa isang sofa na mahaba na nakaharap sa malaking tv. Ilang sandali ay may nakita ako sa aking peripheral vision na nakatayo. Kinakabahan ako baka kasi galit ito dahil pinaghintay ko siya. "I'm sorry Mr. de Rossi if I'm la-late." Tama ba iyong sinabi ko? Tanong ko sa mismong sarili. Tsk! Wala naman kaming napagkasunduan na magkita kami. "It's okay. So why are you here? Did your decision change?" " Tanong nito habang na sa gilid ko pa rin na nananatiling nakatayo. "Ye-Yes Mr. Raphael de Rossi. My decision change." Huling sinabi ko bago ako nito bigyan ng papel na nakasaad do'n ang marriage contract namin na pinirmahan ko pagkatapos.

Dalawang taon at anim na buwan ang itatagal ng kontrata ng kasal namin na pati na ang pagdadalang tao ko at ang pagiging imposter ko bilang asawa ni Raphael. Pagkatapos no'n puwede na akong umalis sa buhay nito. Nakakalungot mang isipin na panandalian lang ang pagiging ama nito sa magiging anak namin ay hindi ko pa rin maiwasan na hindi isipin kong ano ba siyang klaseng tao. Bakit gano'n lang sa kaniya ang magiging anak niya, balang araw. Kong itatakwil man ako ni Raphael pagkatapos ng kontrata namin ay okay lang sa akin pero bakit ang anak niya. Wala ba siyang puso at awa para gawin ang bagay na 'yon. Mas lalo yata akong dapat magingat sa kaniya. Kong gano'n lang sa kaniya ang pagtatakwil ng anak siguro nga dapat ko siyang katakutan at siguro iyon ang naging dahilan kaya wala siyang asawa, kaya iniwan siya nito dahil wala siyang awa at puso. Delikado man ay kailangan ko itong gawin, kong hindi baka si tatay ang mawawala at 'yon ang hindi ko kaya. Siya na lang ang natira sa magulang ko maliban sa tiyahin ko. Ang dapat ko lang gawin ay maging alerto palagi para sa kapakanan ko hanggang sa makilala ko ito ng lubusan.

After almost four months my face completely heal. I wonder what my face looks like now. After I take surgery I didn't try to look in the mirror at what I looked like. All I know is Agatha the real wife of Raphael was beautiful too so I don't doubt that I'm beautiful. But I'm afraid right now because in the past months I think Raphael see me as her real wife. He cares for me as his real wife even though I'm just an imposter of Agatha. We've known that we have a contract but why does he keep doing this thing. He is the one who decides that no feelings attach but why does he show and do this when he doesn't want. And I'm here falling of that kindness he shows of me. Is he love me or does he just loves me because she saw her wife in me? I don't think that he loves me, he loves her wife that's why he offered to me to be an impostor of her wife. And that's the reason gave me heartache. But I hope that I have a chance to his heart being Amanda not being an imposter of Agatha, I hope someday when I'm fully in love with him I will win his heart, but what if not? "Ahh, it's driving me crazy!" I said while seating on a soft long black sofa. Stop overthinking, about yourself. Just focus on the contract. Raphael knew what he said, he is a businessman that has a one-word so you don't have a right to fall in love with him while you are under the contract. Just focus on your goal.

"Hi! good morning." I greet him with a wide smile. While he is going down the staircase and seeing this view of him is make my heart melt. "Good morning too, by the way, are you done eating breakfast?" Raphael ask me when he was finally in front of me. "Ye-Yes." I stutter when he is straightly looking on me in the eyes and asking this thing. I feel nervous, every time he looks at me this way I'm the one the most beautiful in the world it gives me hope that there is a chance that he will love me. I hope you see me as Amanda Raphael and not your wife. "Ahm you will go now? It's already six-thirty in the morning and this is the first time I see you this early." I allusion to his job as the CEO of the Global Star, his own company. "Yes, I forgot to say to you last night that I come home early yesterday because of the dinner and I have got a paper that I didn't finish. So I will go now this early." He said while he adjusted his necktie. While Raphael busies adjusting his necktie in front of Amanda, Amanda was gazing at him. She wants to help Raphael but there is a thing that holds her to not doing it. And when she wants to ask him to help him it's already too late. Amanda sighing. "Are you okay?" Raphael asks in a cold voice but his face shows concern. "Ahm ye-yes I'm okay. So are you going now? Maybe you'll get late if you stay lasting." She said staring at his necktie. "Is it okay?" Raphael ask. "What?" "My necktie." He as in a straightforward while staring at Amanda's brunette face and Amanda didn't recognize it. "Ye-Yes?" "You're not sure, right? Can you tie it properly?" And Amanda raised her one eyebrow. "Huh?" "I said can you tie it properly? You keep staring at my necktie even if I'm done. Can you do it? I think it wasn't tied yet properly." "Of course not!" She said in a dazed tone. And when Raphael was confused about her reaction she said, "I don't have any experience doing that thing, so I can't." Consistently Amanda said to Raphael. "Oh! Okay, I see." Raphael said in a feeling of loss. "I'll have to go now. See you later." "See you later." She responds. When he turned away and walk on to the door Amanda breaths well but her eyes keep following him. It's almost four months of being along with him in this house but every time I see him my heart always pounded like there's no tomorrow that causes to me that I can think right on and I hate it. I hate it when he is the only can do that to me in my entire life.