Aurora and the Heart of Magic [Filipino Version]

Aurora’s POV

Isang malalim at mahabang buntong-hininga ang aking pinakawalan bago ko itulak ang pintuang gawa sa salamin.

“Miss Aurora, maupo po kayo. Mga ilang minuto ay nandito na po si Dr. Dixon upang samahan kayo,’’ sabi ng matangkad, at payat na assistant at saka ako iniwanan na nag-iisa.

Tumibok ang puso ko na halos tila lalabas na sa aking dibdib. Mahigpit kong hinawakan ang kamay ng upuan, habang pinag-aaralan ang mga nasa paligid ko, para libangin ang aking sarili.

Ang lugar ay sadyang mala-gynecologist’s cabin na siya namang dapat talaga; jet white walls na may mga tsart mula sa iba’t ibang stages ng mga sanggol at fetus. Isang partikular na imahe ng isang sanggol ang nakakuha ng aking atensyon.

Noon pa man ay gustong-gusto ko na ang mga sanggol ngunit pagkatapos ng pagtataksil ni Leonard, lumayo ako sa anumang seryosong mga relasyon.

“Ah, Ms. Aurora…. sakto lamang ang pagdating mo, nakita din kita. Andito na po ang inyong mga reports,’’ isang malambing ngunit matigas na boses sa kwarto ang pumukaw ng aking atensyon.

Inikot ko ang aking ulo sa direksyon ng boses upang makita ang nakatayo at nakangiting kaakit-akit at masigla na doktor.

Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko at nanginginig ang boses kong itinanong, “At…”

Bumuo ng isang manipis na linya ang labi niya at sinabi sa isang mabait na tono, “You are indeed pregnant.’’

Pakiramdam ko ay tinamaan ako ng kidlat. Ang boses ko ay nanghina nang sabihin kong, “Paano… paano to naging posible? I’m on my pills!’’

“Ang pills ay hindi fail-proof, Aurora.’’

“Sigurado po ba kayong walang naging pagkakamali?’’

“Nasa akin lahat ng mga reports. Maari mong tignan para sa kapakanan mo,’’ sabi ng doctor at iniabot sa akin ang isang kulay asul na file.

Binuklat ko lahat ng pahina ng file at binasa ito nang mabilisan hangga’t kaya ko. Ang aking puso ay parang mahuhulog na nang makita ko ang salitang, ‘POSITIVE’ na nakalimbag sa resulta. Matagal ko itong tinitigan na para bang magbabago ito na parang isang mahika.

“You are still in the early stage of pregnancy. May panahon ka pa para pumili. Inumumungkahi ko na pag-isipan mo ito nang maigi at bumalik ka dito sa susunod na Biyernes,’’ wika ni Ms. Dixon nang may paninigurado.

Tumango ako at tumakbo palabas ng lugar, nang walang masabi. Kinuha ko ang cellphone ko at tatawagan ko na sana si Micheal nang biglang may kung anong nagwisik sa mukha ko.

“What the hell!’’ ani ko sabay harang ng mukha ko gamit ‘yong file na hawak ko. Isang masangsang na amoy ang sumusugod sa aking ilong at nagsimula akong makaramdam ng pagkahilo.

Pinunasan ang kahalumigmigan sa aking mukha, dahan-dahan kong binuksan ang aking mga mata ngunit naging malabo ang aking paningin. Ang file sa aking kamay ay dumulas sa lupa at umindayog ang aking katawan. Hinawakan ko ang kalapit na upuan para sa suportahan ang sarili ko sa pagkatumba ngunit mas tumindi ang aking pagkahilo, at bago ko pa malaman, ay nahimatay na ako.

Nang magising ako natagpuan ko ang aking sarili sa isang marangyang silid-tulugan; malambot na kutson, napakagandang kuwadro, dressing table. Mukha itong isang suite sa isang five-star hotel kumpara sa isang ordinaryong silid-tulugan.

Lumaktaw ang aking puso nang maalala ko ang nangyari. Paano ako napunta dito? Hindi ba’t nahimatay ako?

Tumalon ako mula sa aking kinaroroonan, at maiging tumingin sa paligid. Bumilis ang pintig ng puso ko habang ibinabaling ko ang aking paningin sa doorknob. Napabuntong-hininga ako nang maluwag nang bumukas ito.

Natagpuan ko ang aking sarili na nakatayo sa isang medyo mahaba-habang koridor. Mayroong maraming mga silid sa kaliwang bahagi ng pasilyo habang ang kanang bahagi ay naharangan ng kahoy. Aking tinatanaw ang mahabang koridor, ay mayroong isang malaking bulwagan. Plush couches, makapal na mga alpombra, mga antigong likhang sining, at kahanga-hangang mga chandelier.