Chapter 89

Artemis’ POV

“The kids wanted to visit. If it’s fine with you, we’ll go…” ani ko na hindi alam kung paano ko siya titignan. At talagang ginamit mo pa ang mga bata, Artemis.

“Of course the kids can,” aniya kaya napanguso ako. Mga bata lang? Paano ako?

“And you can too if you don’t have any work that day,” casual niyang saad. Nagkibit pa siya ng balikat sa akin kaya hindi ko mapigilan ang mapanguso. Tumango na lang ako roon. Nanatili ang mga mata niya sa akin habang ako naman ay nagkunwari na lang tinutulungan ang anak naming panay ang bukas ng mga laruan at kanilang mga libro. Hindi ko siya matignan ngayon. Hayaan mo na, pagbibigyan ko lang ang sarili sa ngayon. Sa linggo’y tuluyan ko nang sasabihin ang tunay kong nararamdaman.

“You just gave them new books and toys last week, you don’t have to give them a lot…” sambit ko na nilingon siya. Kita ko ang pagsimangot mula sa kaniyang mukha. He sigh because of that.

“I just miss—Them… Let me just spoil them for a while,” he casually said tila ayaw makipagtalo sa akin habang narito kami sa harapan ng mga bata ngayon. Hindi ko mapigilan ang mapatango na lang doon. Alam ko rin naman kasing nangungulila rin talaga siya pagdating sa mga bata.

Akalain mo nga rin namang nakakapag-usap kami nang maayos na dalawa ngayon gayong halos hindi namin matignan ang isa’t isa sa mga nakaraang buwan at taon.

“Can I stay for the night? I’m too tired to go to the house in Manila,” paalam niya sa akin habang tinutulungan ko ang mga bata sa pagliligpit. Agad akong napatingin sa kaniya. Hindi ko alam kubg anong mayroon at bakit parang may iba sa amin ngayon. O baka masiyado ko lang binibigyan ng kahulugan ang lahat.

He never really stay here even if he was tired. Iniiwasan din talaga ako kaya nakakapagtaka na gusto niyang manatili rito ngayon.

“It’s completely fine. However, aren’t you needed at your home?” Kita ko ang pagsimangot niya roon.

“This is my home,” he said. Napanguso ako nang mapagtanto na tinutukoy niya ang mga bata. Napakibit na lang din ako ng balikat bago tumango.

“You still have clothes here. It’s on the kids room, feel at home. You can use the bathroom if you what too,” ani ko. Nilingon ko siya nang hindi siya magsalita. Napalabi lang ito. Hindi ko alam kung tama ang nakikita ko o talagang pinipigilan niya ang ngiti sa kaniyang labi. Napatikhim na lang ako bago binalik sa mga bata ang mata.

“Are you just going to let me go upstairs on my own?” tanong niya.

“The kids can come with you,” ani ko na nangungunot ang noo ngayon at hindi magawang tumingin sa kaniya.

“They are busy. It’s not comfortable to linger around someone’s house on my own, you know…” he said kaya napanguso ako. He can feel at home though… But maybe he doesn’t feel like it is.

“Alright.” Tumayo na ako at iginaya na siya patungo sa taas matapos kong bilinan ang mga bata na huwag masiyadong pagurin ang kanilang mata kapag nagbasa na.

Habang paakyat sa taas, ramdam na ramdam ko ang titig ni Zelo sa akin or maybe I was just assuming again.

Isinenyas ko lang ang kwarto ng mga bata.

“Wait for me before you go downstair,” aniya. He really have a lot of demand right now na hindi niya naman ginagawa noon. Siya pa nga ang unang umiiwas sa akin. Or maybe dahil na rin pinagbibigyan ko rin siya sa kaniyang mga gusto.

Sa kwarto siya ni Hades nagtungo, naroon ang kaniyang mga damit. Sa kabilang kwarto ang kay Athena habang nasa tapat niyon ang akin. The house is not that big but not that small too. Sakto lang.

Kumuha lang siya ng damit niya. Nag-ayos lang din ako sa kwarto ni Hades although organize naman talaga siya. Napapatitig lang din sa mga litrato rito sa loob kahit halos araw-araw ko namang nakikita.

“I’m done.” Halos mapatalon ako sa gulat nang magsalita sa gilid ko si Zelo. Agad akong napatikhim nang makita ko siyang nakatapis lang ng tuwalya. Pinangangalandakan ang abs mula sa kaniyang tiyan. Hindi ko mapigilan ang mapatikhim subalit tila may sariling utak ang mata at nagagawa pang bilangin ang abs nito. Walo na ngayon. Napatikhim si Zelo kaya ang mata ko’y napunta sa kaniya. Kita ko ang pagtataas niya ng kilay roon.

“Excuse me,” aniya kaya agad ko siyang pinadaan. He just went to Hades walk in closet. Napanguso ako dahil para akong nagbabalik na naman sa mga panahong nagkita kaming muli.

Nang lumabas siya’y may suot ng t-shirt na black jogger lang din na kulay gray. Napatitig lang ako habang sinusubukan kong pakiramdaman ang tibok ng puso. Should I say it now? Or not?

Palabas na siya nang agad kong hinawakan ang kaniyang palalulsuhan. Agad siyang napatingin doon. Hindi ko siya binitawan subalit tila ba napapaso ako.

“Sorry… I just want to have a talk with you… Are you seeing someone?” tanong ko kaya kita ko ang pagtaas ng kaniyang kilay.

“And if I am, what is it to you?”

Of course, Artemis… he’ll find someone else. What do you expect? For him to still love you despite what you have done. Despite all the pain that you cause him? You are just fuck up if that’s the case.

“Sorry…” ani ko na napabitaw sa kaniya.

“What are you sorry for? For leaving?” tanong niya sa akin na tinitigan ako sa mata.

“I wasn’t sorry for that,” I said dahil hindi naman talaga ako nagsisi roon. He smirk because of that as if he was hurt base sa kaniyang mga mata.

“You left me. With your own choice. I pleaded, Artemis. Nangako ka rin na hindi mo ako iiwan but you still left… You know what your problem is? You never really ask for my opinion. You do things like you want it to,” malamig niyang sambit. Tulala lang ako sa kaniya nang tuluyan na siyang umalis sa aking tapat. He still hate my decision. He just do what I want that time.

I really hurt him. A lot.