Chapter 30

HAZEL ALERIYA

Nilock ko ang pintuan nang makapasok. Napatitig ako kay Anika na hanggang ngayon ay bakas pa rin sa mukha ang pagkagulat at pagkatakot.

I cannot blame her. Who wouldn't scared if someone's dare to threaten you?

I sit in the chair beside her bed. I intimately stared at her.

Unti-unting nag-angat ang dulo ng labi ko pero kaagad ko rin namang itinikom. I remember when Amanda called and told me what planned had she planning. I couldn't say no to her so I agreed to what she'd been planning.

"NAPATAWAG ka?"

"May ipapagawa ako sa iyo. Maganda itong plano na ito ng maputulan siya ng pakpak,"

"What is it?"

"I want that girl 'Anika' to make an accusation that she was shot by Arnold- The Major of that stupid General..."

"Ok,"

Napatingin ako kay Anika nang magising siya. Ngumiti ako sa kanya saka sinabi ang pakay ko.

"Sino ang bumaril sa iyo?"

"A-aksidente lang po Doktora..."

"Is that so?"

"Y-yes... why?"

"Well, I want you to declare that was intentionally,"

Napatahimik siya. Kumunot ang noo at naguguluhang nagtanong sa akin.

"D-doktora? A-ano po bang sinasabi niyo? Naguguluhan po ako..."

"I want you to blame Arnold for trying to kill you, for attemped murder,"

"H-hindi ko iyan magagawa!" Rumiin ang pagsasalita niya. "Oo magka-away kami ni Arnold, that just because we're exes. I choose his brother 'Rolly'- without him knowing. But it doesn't mean na may matindi kaming galit sa isat-isa. It just that Arnold doesn't want me to fool his youngest brother. Pero hindi ko naman sinasadya, mahal na mahal ko si Rolly. Pero hindi ko kaya ang sinasabi mo, malaki na ang kasalanan ko kay Arnold at hindi ko na kaya pang dagdagan ito!."

Nagsimula siyang humagulgol ng iyak. Oo naaawa ako pero ang awa na nararamdaman ko ay pansarili ko na lamang at hindi kayang ilabas ang pagkaawa ko sa kanya.

"Sundin mo ang gusto ko..." Nagtiim bagang ako sa kanya. Naiinis na ako.

"H-hindi kita susundin at isa pa may CCTV sa bahay namin,"

"The CCTV already tampered..." Walang emosyon na sagot ko.

"A-anong ibig mong sabihin?" I gave her a mocking face.

"You don't need to know, just fucking do what I say!"

"Hindi pa rin kita susundin. Napakasama mo naman! Bakit kita susundin!? Kaaway ka ba? Bakit mo sila tinatraydor!"

"Kapag hindi mo ginawa ang sinasabi ko..." I smirked. "Sasabihin ko kay Rolly ang nalalaman ko. Ayaw mo naman siguro na malaman niya na hindi niya anak si Kaito di ba? Gusto mo bang malaman niya na anak ni Arnold ang batang iyon?" Nahintatakutan siya sa sinabi ko.

Masama na kung masama pero wala akong pakialam. Buhay sa buhay ang labanan dito.

"Ikaw... bahala ka... Anong pipiliin mo? Ay mali pala, sinong pipiliin mo? Si Arnold? O si Rolly?" I smirked at her before sitting on my swivel chair again. "You should rest Ma'am, mamaya din ay dadating na sila..."

Walang magawa na pumikit si Anika. Kumikibot ang labi niya habang nakapikit ng mariin. I know by now, she was thinking what would she do. Muli akong tumayo at kinuha ang balang nakuha ko mula kay Anika. Napangisi ako dahil madali lang pala ang lahat.

Sinong mag-aakala na baril din pala ni Arnold ang ginamit.

MAHABANG katahimikan ang namayani sa amin ni Anika sa loob ng apat na sulok ng kanyang private room. Malat ang boses niyang nagsalita.

"A-anong kailangan mo? Sinunod naman kita di ba? Pakiusap lubayan mo na kami,"

"Wala naman akong balak na guluhin ka o guluhin kayo..."

Pinilit niyang umupo ng maayos pero napaigik siya ng sumirit ang sakit sa tagiliran niya. Nang makabawi ay muling itinuon ang atensyon sa akin.

"Eh? Ano pala ang sadya mo sa akin?"

"Isa lang naman ang gusto ko..." Matalim ko siyang tinitigan kaya napakapit siya ng mahigpit sa bedsheet. "Huwag na huwag kang magkakamali na isabit ang pangalan ko kapag nagkabukuhan na. I don't care kung anong klaseng pagpapaliwanag ang gagawin mo sa kanila kapag nahuli ka, wala akong pakialam. Ang ayoko lang ay ang idamay mo ako. You don't know me, I can do anything without you noticing. One wrong move and you'll face your own grave,"

Halos mawalan ng kulay ang mukha niya sa pamumutla. Labis na takot ang mababakas sa pagmumukha niya. I don't want to do this but I had no choice but to scare her.

"B-bakit mo ba ito ginagawa?"

"You don't need to know,"

Mahabang katahimikan ang namayani sa amin hanggang sa magulat kami nang may malakas na kumalampag ng pintuan hanggang sa may pilit na pumipihit sa seradura.

"May inaasahan ka bang bisita?" I confusely asked her.

"W-wala naman? B-baka si Rolly at Kaito na iyan. May binili lang sila saglit,"

Tumango ako sa kanya bago tumayo. "I need to go. Just a reminder, huwag mo akong subakan,"

Napapalunok na tumango siya sa akin. Napangunot ako ng noo nang lalo pang lumakas ang kalampag sa pintuan. Napabuntong-hininga ako bago buksan ang pintuan. Natuod ako sa kinatatayuan nang bumungad sa akin ang walang emosyon na mukha ni Ryker. Hindi ako kaagad nakabawi sa pagkawala ng ulirat dahil hindi ko inaasahan na siya ang bubungad sa akin. Matagal kaming nagkatitigan. Hindi ako makahinuha ng sasabihin dahil sa pagkakatitig sa mukha niyang hindi makikitaan ng emosyon.

Hindi ko maintindihan, ganyan din naman minsan ang tingin niya sa akin pero bakit parang may iba ngayon?

Napatikhim ako para makakuha ng sasabihin. Sa nanunuyot na lalamunan, nagawa kong makapagsalita.

"Excuse me..."

Nilagpasan ko siya at laking tuwa ko naman nang malaya niya akong padaanin at walang sinabi na kahit ano.

Sa bawat paglalakad ko ay siya ring pagbilis ng mga yapak ko. Ngunit, napatigil nang mapagtanto kung sino ang makakasalubong ko.

Damn this fate! Bakit ngayon pa?!

Nakangiti si Mrs. Monterealez sa akin habang si Mr. Monterealez ay seryuso pa rin ang mukha. Bahagya akong ngumiti bilang paggalang.

Hindi ko alam kung paanong bati ang sasabihin ko sa kanila. Mabuti na lang at naunang magsalita si Mrs. Monterealez.

"Uuwi ka na ba hija?"

"O-opo." Bahagya pa akong sumulyap kay Mr. Monterealez na seryuso pa rin ang bakas ng mukha.

Manang-mana talaga si Ryker sa Ama niya.

"Huwag ka munang umuwi, di ba sabi mo babalikan mo si Zseto?"

"O-opo, k-kaso-" Hindi ko na nagawang kumontra nang hawakan niya ang kamay ko at hilain ako papunta sa room ni Zseto.

"Mamaya ka na umuwi hija..."

Napabuntong-hininga na lang ako habang nagpaubaya sa kanya sa paghila sa akin.

Wala rin naman akong magagawa sa kahit anong pilit ko na hindi ako pwedeng sumama.

I just wish na hindi ito makasama sa sitwasyon ko. I hope so!