Chapter 5: Tears

"So, Ms. Kyle, here is my next question and I hope you'll answer this one." the host. "Because you and Mr. Castromayor are trending this following days. Are you somehow related to Mr. Castromayor! I mean, are you two in a relationship?" she asked, eyes hoping that I'll answered it.

"Hmm... no! We're not." I answered. But it seems like she's not satisfied of my answer.

"But, you two are spotted in a restaurant. Having dinner together." she followed up.

"Well, that time he is... umhmm." Shacks anong irarason ko! Pero kahit nag p-panic ako diko pinahalata. "Uhm! It's just an accident. Nong time kasi na 'yon, wala ng vacant na table kasi madaming tao e. So, yong table ko nalang ang may isang vacant seat kaya doon sya umupo."

Ahh! Grabe ng kasinungalingan to. Ayaw kona! Gusto ko ng umuwi!

Nasa isang TV network pala ako ngayon kasi ini interview nila about ako about don sa naging aberya sa resto. Na late panga ako kasi late na din akong natulog at nitong umaga ko lang nabasa ang text ng manager ko. Binungangaan panga ako nito pagkarating na pagkarating ko kasi sobrang late kona pero nagawan naman ng paraan ng mga director at ng host.

"Is that so?" I nodded. Punyeta naninigurado pa talaga ang gaga! Nagpatuloy ang interview at thanks God kasi di na naungkat pa 'yong topic na 'yon. Pampa good vibes nalang ang mga tinatanong na sa'kin.

Mabuti nalang pagkalabas ko walang mga reporter dahil kapag nagkataon, naku! Ang hirap pa namang lusutan.

Bago paman makapasok sa kotse ay may nahagip akong isang supermarket. Kaya pumasok ako dito, syempre naka disguise ako. Ayaw kong dumugin 'no!

Sana magustuhan nila to!

Lumabas na ako pagkatapos kong bumili. At pinasok sa compartment para di hassle.

Excited na ako!

Sinabi ko sa driver kung saan kami pupunta.

Pagkarating namin ay agad kong sinabihan si kuya na maghintay.

"Hello! How's everyone here?" I shouted that caught there attention. When the kids saw me they suddenly run towards me, not minding others.

"Ow! Be careful kids. Baka madapa kayo!" I told them, almost shouting so they will hear me.

"Slow down, okay? HAHA parang ang tagal nating nagkita a. HAHA!" I sermon them, laughing. Pagkarating nila sa'kin ay agad nila akong niyakap.

"Did you miss ate Elay?" I asked them as they answered YES in unison. Hay! This is the happiness I've been looking for.

"At dahil diyan, may pasalubong ako sa inyo!" then they shouted happily.

"YEHEY! MAKAKAKAIN NA UWIT AKO NG AYT KRIM!" They shouted in unison showing their white teeth. Pangag pa ang iba kaya natawa nalang ako. Bulol pa ang iba.

Favourite talaga nila ang ice cream especially chocolates.

"Ano po 'yon ate Elay?" the little girl named Ashley asked, showing her deep dimples. Ahh, how cute!

I smiled to them before pointing those paper bags at their back. Tiningnan naman nila 'yon. The next thing I knew the paper bags are plenty already. I also bought them dresses for girls and t-shirts and shorts for boys.

"Nagustuhan niyo ba ang pasalubong ko mga bata?" I asked as they finished their food.

I roomed my eyes around and then the mothers are smiling at me so I smiled back to them. A genuine smile that melts my heart.

Habang kumakain pa ang mga bata, pumunta muna ako sa mga madre. Nag usap kami. Pinasalamatan nila ako dahil kahit minsan lang daw akong dumalawa dito ay kahit papa'no napasaya ko ang mga bata.

Dahil hapon na din, 6 pm, ay pinapasok na ang mga bata sa loob dahil baka mahamogan pa sila. Pumasok na din ako.

Pagka 6:10 ng gabi ay liliguan na ang mga bata kaya nag volunteer din ako na tutulong. 48 lang naman sila tapos mga 8 years old below kaya madali lang liguan.

Pagkasapit ng ala siyete ay pinakain na sila. Nagpa deliver na ako para mabawasan naman ang pagod ng mga madre.

Pagka rinig nila na nagpa order ako ay dali-dali silang nag siupo sa isang mahabang mesa. It suits 50 chairs.

"YEHEY! MAKAKAKAIN NA UWIT AKO NG PRAYD TSIKIN AT ISPAGETI!" the bulol na bata said. Kaya natawa nalang ang mga madre including me.

Pagkarinig namin ng bell, simbolize that my order has arrive.

"Ayan na ang PAGKAIN!" sinadya ko talagang lakasan ang pagkain para mas lalong ma excite ang mga bata. May mga madre ang sumalubong sa delivery.

Pagbalik nila ay nahirapan pa sila sa pagbitbit nito dahilan para magsitakbuhan ang ibang madre para tumulong.

Excited na ang mga bata. They even clapped their hands sabay sabing...

"PAGKAIN!" they clap their hands again.

Sinerve na ang mga pagkain sa mga bata. Sobrang saya nila ng makatikim uli ng mga favourite food nila. Veggies at karne lang kasi ang kinakain nila. Kaya ganon nalang ang tuwa nila ng makatikim sila nito.

As I stared at them na realize kong sobrang swerte ko pala na kinupkop ako ng mag-asawang Haisquin. Dahil kong hindi, siguro diko sila napasaya ng ganito ngayon. Di ko sila nabilhan ng ganitong mga pagkain at mga damit na gusto nila.

Sobrang swerte ko na nagkatrabaho ako. Nagka pangalan ako sa larangan ng industrya.

Sobrang swerte ko na nabigyan ako ng pagkakataon na maging ganito.

Sobrang swerte ko na nakapag aral ako.

Sobrang swerte ko na nakapagtapos ako ng pag-aaral.

Naaawa ako sa mga batang ito. Kasi ang tatag nila sa ganito ka murang edad. Dapat sa ganitong edad nila nasa maayos sana sila na puder kasama ang kanilang pamilya.

Dapat sa ganitong edad, nag-aaral sila.

Dapat sa ganitong edad, malaya silang namuhay ng payapa. Pero lahat 'yon pinagkait ng kanilang mga magulang. Pero nagpasalamat padin ako dahil hindi sila ina-bort ng kanilang mga magulang. Nagpasalamat ako dahil isinilang nila sila ng maayos kahit sa bahay ampunan sila pinalaki.

"Hija, umiiyak kaba?" nabalik ako sa aking katinuan ng tapikin ako ni mother Ally.

Pero umiyak? Kinapa ko ang aking pisngi at ganon nalang ang naging reaksyon ko ng tama ang sinabi ni mother. Tama nga sya umiyak ako. Kaya dali-dali ko itong pinahid at nahihiyang ngumisi kay mother Ally.

"HAHA, natutuwa lang po ako dahil nagustuhan ng mga bata ang aking pasalubong." pagrarason ko.

"Parang hindi naman, hija. Ang lalim ng iniisip mo e." puna ni mother. "Bakit ka malungkot hija?" tanong nito.

"Nakakalungkot lang po kasing isipin na iniwan sila ng mga magulang nila." pagpapaliwanag ko.

"Isinilang nga nila pero inabandona naman."

"Alam mo anak, dimo sila masisisi. May bawat rason ang mga magulang nila kung bakit sila iniwan dito. Tulad ng sa'yo may rason din kong bakit ka ibinilin dito ng mga magulang mo." rason? Ano yon?

"Rason? Sa pagkakaalala ko ayaw nila sa'kin." nagsimula na namang umagos ang mga luha ko ng maalala ko ang mga nangyari 4 years ago.

"Inabandona nila ako dahil hindi pa sila handa na magka anak!" paliwanag ko habang patuloy na umaagos ang luha ko.

"Kyle, anak. Malalaman mo din ang tunay na rason kong bukas na ang isip mo. Sa ngayon, pag-aralan mo muna kung paano tumanggap ng paliwanag ng iba. Paghandaan mo ang araw na iyon anak." Pagkasabi ni mother Ally non ay tumayo na siya at bumalik sa pwesto niya kanina. She smiled at me weakly.

'Di na din ako nagtagal pa doon dahil malapit ng mag 8. Pagkalabas ko ay umulan ng malakas. Mukhang nakikiramay din ang ulan sa'kin.

Kaya dali-dali akong pumasok sa sasakyan. At ang akala ko'y makapag beauty rest na ako, but someone's calling. Unknown number!

Kahit nag aalangan, sinagot ko!

"Hello?"

"Nice. Ang galing mong magpalusot kanina , a!" the other line said.

"Xander? Is that you?" well, sa sandaling panahon nakikilala ko na ang boses niya.

"Wow! Recognized me, huh!"

"Chih! Tigilan mo'ko!" I said then drop the call.

Walang hiya talaga ang lalaking 'yon. Kahit kailan! I signal my driver na agad naman niyang nakuha. I rest peacefully.

Finally! Makakapagpahinga na ako! Yuho!

As I enter my condo. I immediately sat on the sofa then close my very cute and beautiful eye.

Sa kalagitnaan ng pagpapahinga ko, my phone vibrated, signal that I had a message. So I took my phone and read it. In the middle of reading my cute and beautiful eyes widen.

8:50 pm. At my condo.

— X. C

Shacks! Alam ko 'tong initial na'to!