Chapter 77: Fragile

" Saan tayo pupunta?" Tanong ko kay Trikj. Siya yung lalaking laging nasa tabi ni Lolo.

Isa siguro ito sa sinasabing powerful allies ni Lolo. Dahil mukhang mayroon siyang hawak na isang illegal group. At iyon ay nakokontrol ni Lolo.

Sinabi niya sa akin ang pangalan niya kahit hindi tinatanong. Kakaiba nga nung name eh. Parang may pagka-russian.

Minsan ay nakakausap ko siya at nakikita ko ang busilak nitong puso ang kaso lang ay malaki ang utang na loob nito kay Lolo kaya gagawin niya ang lahat para dito.

" Inutusan ako Miss na dalhin ka sa lugar na ito" Ewan ko pero napaghahambing ko sila ni Erick. Parehas na malaki ang katawan nila, body builder at halos magkaparehas sila ng pagsasalita.

Naglalakad kami ngaton sa isang underground facility at may makikita kang sunod sunod na rooms sa kaliwa at kanan.

Dalawang araw na akong nandito at laking pasasalamat ko na walang ginagawa sa akin si Lolo.

*thud*

Nanlaki ang mata ko nang makarinig na may pinapalo.

Maya maya ay napunta kami sa isang nakabukas na kwarto at may ibang tauhan doon na nilalatigo si... Keian?!

Napasinghap ako nang makita ang kalagayan nito.

Madami siyang sugat sa upper body.

Pang ibaba lang ang suot niya na halos natatakpan na ang kulay dahil sa dugo.

Nasa sahig lang siya, naka-kadena pa at buong lakas na nagpupumiglas.

Napansin niya ako at napatingin siya sa akin.

" Are you pitying me? YOU'RE THE ONE WHO BROUGHT ME HERE!!!" tumayo siya at akmang lalapit sa akin pero napigilan siya ng kadena na nasa dalawang kamay niya.

Parang wala siyang sugat sa katawan sa lakas ng paghila niya sa bakal.

Tinignan ko ang mukha niya bago iniwas ang tingin at napasandal sa pader.

" Anong ginagawa niyo?" Pabulong kong tanong kay Trikj. Nagtaas siya ng kamay at tumigil sa paglatigo yung mga tauhan.

" Sir Maximo will give you a condition later. If you refuse, he's going to be beaten till death" bumuntong hininga ako.

" Wait! Maximo?!" Sumenyas si Trikj at lumabas ang tauhan sa loob ng kwarto at isinara ang pinto.

" Buhay si Maximo?!" Hindi nila pinansin si Keian habang sinamahan nila ako papunta sa kwarto ni Lolo.

" Oh. Good morning Pat" tinignan ko siya nang masama pero hindi siya binati pabalik.

" You're making my heart ache Pat. Talk to me" tumungo ako.

" So, did you see Marques?" Nang hindi ko siya sinagot ay bumuntong hininga siya.

Nakatayo siya ngayon at wala sa kama niya.

Hindi ko alam ang sakit niya pero sigurado akong dahil dito ay paunti nang paunti ang panahon ni Lolo.

Good.

" Alam ko namang sinigurado ni Trikj na pinakita niya sa iyo ang kalagayan ni Keiranz"

Lumapit si Lolo sa akin at niyakap ako.

Nanlaki naman ang mata.

No...

" Pat. You brought him here... so I'm going to use his him against you. Before you even turned on us." Humigpit ang yakap niya sa akin.

" You will be my nurse since you knew about medicine" my eyes flickerd to the nurse inside the room.

Nanlaki ang mata nito at kaagad na lumuhod sa harap ni Lolo.

" Huwag niyo po akong tanggalan ng trabaho! May nagawa po ba ako?" Pagmamakaawa nito.

" So Pat? Ano? Pumapayag ka ba?" Tumingin ulit ako sa nurse na nakatingin sa akin at nagmakaawa.

" Oh. Are you worried about her? Don't be. Here" sumenyas si Lolo kay Trikj. Bumuka ang bibig ko nang matalsikan ako ng dugo sa pisngi.

Binaril ni Lolo sa ulo yung nurse!

Galit akong tumingin kay Lolo.

" Bakit mo siya pinatay!?" Ngumisi siya sa akin.

" You finally speaks. Well, you did kill her. Naawa ka kasi sa kanya eh" napaatras ako sa sinabi niya.

" No"

Habang paatras ako ay umaabante sa akin si Lolo.

" Everytime you refuse on what I said, someone will die or Keiranz will be beaten. Come on, Pat. Choose" nandidiri ako sa kanya.

Kahit anong gawwin ko, may mangyayaring masama.

May choice ba ako?!

Kuyom ang kamao kong nagsalita.

" Fine"

Umatras ako pero nasa likod ko na si Trikj na diretso lang ang tingin.

Wala akong nagawa nang niyakap ako ni Lolo.

" Good. Now get me my medicine. I'm f---ing exhausted" lumunok ako ng laway bago lumapit sa isang table kung nasaan yung gamot niya.

I can see some medicine for stroke so I assume na baka nagka-mild stroke siya.

---

Nakaupo lang ako dito sa sulok ng kwarto habang may kausap sa telepono si Lolo.

Ayaw niya akong palabasin dito sa kwarto niya. At halos mabaliw na ako dahil araw araw ko siyang nakikita! Araw araw, either pinagsasabihan niya ako na dahil sa mga sinasabi ko, napapatay ko ang ibang tao. Minsan naman ay ikukwento niya ang mga gabi raw na napagsamahan namin at halos gusto kong masuka dahil sa matinding lungkot na nararamdaman.

Pang-apat na araw ko na dito.

Minsan lang ako kumakain dahil wala akong gana.

Alam kong makakaapekto sa katawan ko iyon lalo na't kakagaling ko lang sa muntikang pagkamatay pero masyadong malala yung nararamdaman ko.

Kahit anong gawin ni Lolo sa akin, parang wala na sa akin ngayon.

Halos isang linggo na akong hindi umiiyak. Nababaliw na ba ako???

" Trikj" napataas ang tingin ko nang lumapit sa akin si Trikj at hinila ako papunta sa may kama ni Lolo.

Nakatayo si Lolo sa gilid nito.

Nagulat nalang ako nang iposas ako ni Trikj sa headboard ng kama at pilit akong pinahiga dito.

" Huwag!" Lumayo si Trikj at lumabas ng kwarto.

Naiwan akong mag-isa dito kasama yung demonyo kong Lolo.

" Pat" hinawakan niya ang pisngi ko.

" It's been years since we have fun" nanlaki ang mata ko nang marealize kung anong gagawin niya.

Umakyat siya sa kama at pumatong sa akin.

Nagpumiglas ako at pilit siyang inaaalis sa taas ko.

" No!" Malakas niya akong sinampal.

" Everytime you moves, one person will die" natigilan ako sa sinabi niya.

Sa apat na araw na kasama ko siya, pinaintindi niya sa akin na sa tuwing tatanggi ako sa gusto niya, may papatayin siyang tao.

He made me feel like I'm the bad one. At minsan, nasisisi ko na din ang sarili ko.

" Good girl..." isinuksok niya ang ulo sa leeg ko at mistulang inamoy ako doon.

" Hmmm" naramdaman ko ang dila niya sa leeg ko at nagsimula akong manginig.

Ganito iyon...

Gantong-ganto iyong nangyari sa akin dati.

Ayoko na!

Gusto ko nang umalis dito!

Naramdaman ko ang kamay ni Lolo sa katawan ko.

Pinilit kong hindi mapasigaw sa takot.

Eto iyon.

Umuulit na naman ang mga pangyayari.

" Please... Lolo" nanghihina kong sabi.

Nakangisi siyang parang demonyong tumingin sa akin.

" Oh Pat..."

" Sir" biglang bumukas ang pinto at pumasok si Trikj.

" Sino nagsabing pwede kang pumasok?!" Bahagyang yumuko si Trikj.

" Pasensya na po. Pero he's here" kumunot ang noo ni Lolo.

" Tsk." Umalis siya sa itaas ko at iniayos ang sarili.

" I'm going out. You can go wherever you want" narinig ko ang sinabi ni Lolo pero hindi pa rin tumitino ang isip ko.

Nagf-flashback lahat sa akin yung mga nangyari noon.

I feel... lifeless.

Nilingon ako sandali ni Trikj bago sumunod kay Lolo na lumabas ng kwarto.

" Nass?! Damn it" napansin kong pumasok sa kwarto si Diego habang nakatulala lang ako sa kisame.

Bakit...?

Bakit ako?

Narinig kong tinanggal niya ang posas sa headboard at tinulungan akong mapaupo.

" Nass? Are you okay?" Para akong walang narinig na nakatitig lang sa sahig.

Teka lang, saan niya nakuha yung susi nung posas?

Hinawakan ni Diego ang pisngi ko at napatingin na ako sa kanya.

" May ginawa bang kababuyan sa iyo iyang Maximo na iyan?!" Umiling ako dito at yumuko.

Bumuntong hininga siya at niyakap ako. Napasinghal naman ako sa ginawa niya kaya kaagad siyang lumayo.

" Oh. Sorry" lumungkot ang ekspresyon nito.

" Here" tinanggal nito ang suit at nilagay sa likod ko.

" Come on, I'll bring you to your room" umiling ulit ako dito at ibinalik sa kanya ang suit niya.

" May... pupuntahan lang ako" nagtaka si Diego pero hinayaan lang ako.

Dinala ako ng mga paa ko sa isang underground facilty. Ang lugar na pinuntahan ko 4 days ago.

Hanggang sa napunta ako sa tapat nung kwarto kung nasaan si Keian.

Malamig kong tinignan yung guard na nagbabantay.

" Open it"

" Pero ma'am---"

" Ang sabi ni Lolo, pwede akong pumunta kahit saan ko gustuhin" napalunok siya sa tingin ko at binuksan na ang kwarto.

Nakita ko naman si Keian na nakaupo sa sahig at nakasandal ang ulo sa pader. Wala na yung kadena sa kanya.

Sinara ko ang pinto.

Pinanlisikan niya ako ng mata.

" What are you doing here?"

Ahhh. Oo nga, gusto kong tanungin din yung sarili ko niyan.

Tahimik akong umupo sa isang sulok at tinignan lang si Keian.

Makita ko lang siya ay medyo gumaan ang nararamdaman ko pero hindi iyon sapat.

" Maximo is still alive?" Madiin nitong tanong.

Tumango ako dito at nagheads down sa braso ko na nasa nakataas kong paa.

" Nass" kaagad akong napataas nang tingin nang marinig ko ang malambing nitong boses.

Pero ang nakita kong ekspresyon niya ay galit at parang gusto nang lumatay.

" You brought me here!" Sigaw niya tsaka sinuntok ang pader.

" I thought you want to talk kaya pumunta ako dahil sa text. Pero..." napakagat ako ng labi.

Hindi ko alam kung bakit pero nagsimula akong mapaiyak. Madilim ang kwarto kaya mukhang hindi naman nakikita ni Keian ang mukha ko.

" Why Nass? May nagawa ba ako sa iyo?" Umiling ako at tumalikod dito.

Then suddenly bumalik yung lahat ng ginawa ni Lolo these past few days. Kasama na din yung mga ginawa niya dati...

" Stop whining. It's frustrating" tinakpan ko ang bibig ko gamit ang kamay ko.

Kailan ba matitigil nang lahat ng ito?! Gusto ko nalang mawala sa mundo dahil na nararamdaman ko.

Napakabigat. Dumagdag pa ang pagkalamig ni Keian.

I somehow stopped crying pero pagkatapos noon ay nanginig ako.

It's like I'm having a nightmare but I'm awake.

Natulala ako sa pader.

" Pat. Let's have fun"

" You killed them Pat."

" Apo. Mahal ka ni Lolo kaya hinding hindi ka niya sasaktan"

" No! Lolo please! Itigil niyo na po!"

" Mama! Papa!"

" You can't run away, Pat"

Napatakip ako sa tenga ko at napapakamot sa braso ko.

No... ayokong maalala!

" Pat."

" You can't refuse, Pat. Or someone will die"

" You're just a whore!"

" You're a traitor!"

" Baby, please don't be like my Lolo"

" Aedin!"

Nanginginig akong humarap kay Keian dahil naririnig ko ang boses niya kahit na hindi bumubukas ang bibig niya.

Natawa ako.

Nababaliw na nga ako.

Tumingin ako diretso sa mata niya at unti unting nabalot ng gulat ang mukha niya.

Keian's POV

Nang marinig ko ang paghikbi niya ay kaagad akong nainis.

What the hell is she crying for?!

For seeing me in this condition?!

She's the reason why I'm here in the first place.

I don't understand...

All those times, na magkasama kami. I know that her expression are genuine. I can't even wrap my head with me being in one of the safehouses of Il Massimo Impero.

Nassandra started shivering. Yung parang nasa lugar siya na nasa may snow.

I admit that I made a mistake for what I've done to her. Not even talking to her while I take care of Aedin.

She even saw us kiss.

That's bull. It's not intentional.

I don't even have the courage to explain to her.

Hindi ko na alam ang mararamdaman ko.

I'm angry, at the same time, confused. I'm hurt and sad.

So I ended up distancing myself to Nass.

Napansin kong humarap si Nass sa akin.

Napatawa pa nga siya na parang baliw.

But then what I saw is what surprises me.

My eyes widen and my mouth opened.

Napasinghap ako sa nakikita kong ekspresyon ni Nass.

Her cheeks are wet with tears, her mouth is curled up into a smile while her eyes is filled with... fear.

Puno ng takot ang mata niya.

An intense fear of something... or someone.

This is the first time I saw her eyes like that.

She's scared, whenever she woke up from a nightmare but this is more...

Hindi mo masasabing umaarte lang siya dahil nakakasigurado ako na walang makakatulad sa ekspresyon niya ngayon.

I care for her, a lot. I want to hold her, but I didn't.

She's trembling and slightly twitching on the ground.

I want to hold her so badly.

Her expression, it shows great fear. And I want to comfort her.

" Nass" I softly said.

Napansin kong nagsimula siyang mahirapang huminga. Like she's choking....

Sh8t.

Tumayo ako at lalapit na sana but then I hesitated.

What if I'm the one she's scraed about?

I took a step backwards.

I feel like any minute, she will break, like a glass.

And I want to prevent it.

Arghhh!

Anong gagawin ko?!

Her feelings might worsen if I come near her. But that can be also a possibilty if I don't go near her.

Damn.

Mabilis akong lumapit sa kanya at mahigpit siyang niyakap.

I don't care if I'm the one she's scared about. As long as she's in my arms.

I held the back of her head and leaned it in my bare chest.

" Nass. It's okay. I'm here" her breathing stopped kaya tinignan ko ang mukha niya.

It's like she's purposelly holding her breath it but she intended it not to.

It might be a reaction of what's on her mind right now.

Hinawakan ko ang pisngi niya.

The I started to kiss her eyes.

" Come on baby, count with me. One" I kissed her left eye.

" Two" then the right one. Her breathing's not improving...

I held her waist and gently pressed it for her to give her attention to me.

Nahihirapan parin siyang huminga.

Sinunod ko yung tenga niya.

" 3. Nass" I whispered in her ear and she finally looked at me.

I continued counting while her gaze is on me.

Good.

" Ten" sabay naming sabi.

I looked straight through her eyes.

Hinalikan ko siya sa labi.

Nakakabakla mang sabihin pero my hearts beats fast when our lips touched.

I missed her so much...

" Keian" her voice breaks.

I immediately wiped the tears that escaped her eyes.

She looked fragile...

Like something bad happened to her.

" What did they do to you Nass?" Natigilan siya sa sinabi ko.

Hinawakan ko ang baba nito at inangat ang tingin sa akin.

" Baby" her expression suddenly changed,  becoming completely cold.

Umiling siya sabay tayo.

She then reached something from her pocket and handed me a no-touchscreen phone?

Wow. Ang tagal ko nang hindi nakakita nito ah.

She looked at me before leaving without saying any word.

...

Huh?