Chapter 59: FINALE

NAPAKIBINI NG ARAW habang nakatunghay sa Reiti Paso, Italy. Tulad ng masasayang mga oras na dumaan sa munting bahay na ‘yon ay naririnig pa rin ang paghampas ng alon sa dalampasigan mula sa kinauupuan ng Don. Napakasarap sa pakiramdam ng hanging gumugulo sa kanyang buhok habang sumisimsim siya ng wine. Mabagal rin ang pagsasayaw ng mga kurtina sa bawat bintana. Sumasaliw iyon sa kanyang mahina paghuni— Alla Mia Amata s’yempre.

“Papa?”

Alejandro pretended not to see the tiny boy who approached his lap. Bagkus ay mas tinaas niya ang hawak na dyaryo para takpan ang kanyang mukha. Nagkunwaring siyang abala. Ganoon pa man ay pasimple niyang ibinaba ang kanyang tuhod para may makapitan ang makulit na paslit.

“Papa...”

“Nagbabasa ako, Romano,” he playfully dragged the boy’s name, copying how the child called his. “Ang daming mga balita na kailangan tingnan ni Papa kasi makakaapekto sa ating kartel—“ Napahinto ang kanyang bibig nang maulinigan ang sariling sinabi. Nang makabawi ay mabilis niyang tinama ang sarili, “Ang ibig kong sabihin ay ating negosyo, mio figlio.”

“Pero ang ganda ng araw ngayon! Hindi masyado mainit. Promise, hindi magagalit si Mama.” The tiny man finally made it on top of his lap. Pagkatapos ay sabik na hinatak nito ang dyaryong tinatakip niya sa kanyang mukha. “Laro tayo! Ang dami ko nakitang kabibe sa dalampasigan, Papa.”

“Romano,” Feigning his irritation, Alejandro raised an aristocratic eyebrow and looked at the child. Lihim na ngumiti ang kanyang puso nang makasalubong ang umaasang titig nito. It was Amber. A bit lighter than his, and yet very soft whenever the child sagged his cute face.

Tulad ngayon bago nito umaarteng tawagin ang kanyang pangalan. “Papa...”

“Romano...” he copied him again. Nakikipagkulitan.

“Pero, Papa.” Nagpatuloy ang bata at pilit na tumayo sa kanyang kandungan. Mabuway pa ito sa edad na apat na taon. Pinipigil na ni Alejandro ang matawa nang bigla nitong isampay ang maliit nitong katawan sa mismong dyaryong kanyang hawak— not giving him a chance to hide his smile anymore and at the same time completely crashing the poor paper.

Iimik pa sana ang Don kaso ay inunahan na siya ng bata sa paglalabas ng ‘secret weapon’ nito—an extremely cute smile that the kid knew would melt him. Malambing na ipinilig nito ang ulo bago nagsimulang kumanta. “Sige naaaa... Sige naaaa kasi, Papaaa... Ang gwapo kong Papaaa... Malakas, matalino, magaling mag-drawiiiiiing na Papaaaa... Magaling magpalit ng diaper ko si Papaaaaa... ”

Although he didn’t want to, Alejandro burst out laughing, shaking the child accidentally. Dumulas sa kanyang kamay ang bata nang pilitin niyang saluhin ito at sumpa man, huminto ang kanyang buong mundo sa takot.

“Il mio!”

“I got him.” Noon biglang may sumalo ritong isang pares ng mga kamay. Sakto ang kilos ng bagong dating at mabilis na nabuhat ang bata bago pa ito lamagapak sa sahig.

As always, that young man’s footsteps were as silent as a ghost. Kahit siya ay hindi napansin ang pagtakbo nito.

“Nakauwi ka na pala. Ang kulit ng supling mo.”

“Mabait naman ako noong bata pa ako,” Rome replied before kissing his son’s cheek. Nang hindi pa siya makuntento ay pinanggigilan niya ng halik ang maliit na bata. The kid giggled in his arms. Nakiliti ito at panay ang iwas sa kanya.

“Daddy! Stop na!” Napuno ng tunog ng tawa nito ang buong living room ng kanilang bahay. Pasag ito nang pasag habang nakikipagharutan sa kanya.

Still smiling, Rome looked back at the old man who was wiping his sweaty face. “Makulit nga. Baka nagmana sa inyo, señor,”

“Tawagin mo akong ‘Papa’, Romano—”

“Pero ako si Romano!” sumabad ang maliit na batang buhat niya. Sumimangot pa ito nang magpalipat-lipat ang tingin sa ama nito at sa lalaking tinatawag ng lahat na ‘Papa’ sa bahay na ‘yon.

Mamaya pa ay gigil na tumigil sa kakalingon ang bata at nanatili na lang na nakatitig kay Rome. Sinalo nito ng maliliit na kamay ang kanyang mga pisngi bago dinikit ang kunot-noo nito sa kanya. “Alam mo? Oras na para palitan ang pangalan mo, Dad.”

“Hindi pwede.” Rome made a face while staring at his child. Then, keeping himself from laughing, he pointed at the old man sitting on his grandiose couch. “Lolo mo kulitin mo, siya nagpangalan sa kin.”

“Pero hindi ako ang may ideya na isunod ang pangalan mo sa pangalan ng tatay mo.” The Don shrugged. “Ang iyong ina ang kulitin mo— ”

“At bakit? May issue ka na naman ba sa pangalan mo, Dos?”

Sabay-sabay nawala ang mga ngiti nila nang bumukas ang pintuan at pumasok doon ang napakaganda, napakabait, ngunit naknakan naman ng sungit na ‘Reyna’ ng kanilang tahanan – si Margaux.

“Bumaba ka sa dad mo ngayon din, Dos. Kakausapin ko ang dad mo.” Pinagkrus nito ang mga braso sa ibabaw ng dibdib, bago iritableng sinandal ang balikat sa hamba ng pintuan.

“Dad, nasaan ka kasi kagabi?” bulong agad ni Dos kay Rome habang pasimpleng tinatakpan ng kamay ang maliit na bibig. Para itong sinapian ng kung-ano at biglang tumino. “Kanina pang umaga galit ang dragon—”

“Manahimik ka, Dos. Malalagot tayo sa nanay mo—”

“Romano! Romano II!”

“Umh... Maglaro kaya tayo sa labas, bambino?” It was the Don who broke the conversation between the three. Pagkatapos niyon ay uugod-ugod na tumayo ito bago buong respetong yumukod sa harap ni Rome. Akma itong aabutin ang kanyang kamay na may suot ng diyamanteng singsing nang ilayo ni Rome ang palad mula dito. Pasimple niyang ibinulsa ‘yon sa suot na slacks.

“Itigil ninyo 'yan, Papa.” He stopped the ‘retired’ Mafioso. “Ikaw ang ama ko. Hindi ka dapat yumuyukod ng ganyan.”

“Nararapat lamang na respetuhin ang natatanging Mafioso na nakatalo sa angkan ng mga Saavedra. Habang panahon na may utang sa’yo ang pamilya ng mga Montenegro, Romano.”

“Hindi ginagamit ang batas na 'yan sa loob ng bahay na ito,” replied Rome before handing ‘Romano II’ to the old man. “At mas lalong hindi dapat sumunod sa batas na 'yan ang mga taong minamahal ko. Kabilang ka roon, Papa.”

That old man smiled. Then straightening his back, he took little Romano II and guided the child out.

“Bawal ang masyadong magbilad. Pagagalitan tayo ng Mafiosa, bambino,” mapagbiro nitong sabi bago nakangiti at buong galang na yumukod sa direksyon ni Margaux. Ilang sandali pa ay inakay na nito ang apo palabas.

“Señor.”

“Oh? Hindi ba ‘Papa’ ang dapat na tawag mo sa akin, aming napakagandang Mafiosa?” Alejandro grinned, making the wrinkles on his face grow deeper. Then lovingly, he added, “Hindi ba at ‘yon naman lagi ang tawag mo sa ‘kin noon pa, anak?”

Margaux smiled back, remembering those times she was calling the old man that wrongly. Namula siya sa hiya bago bumuntong-hininga.“S-Syempre naman, aming Papa.”

Ilang taon na rin ang nakakaraan mula nang manahin ni Rome ang trono ng pinakamalakas na Mafioso sa bansa. Isang taon matapos ang opisyal na Omerta nito ay lumipat na sila lumang bahay na kinalakihan nito sa Reiti, Paso.

Iyon kasi ang pangalawang bagay na binanggit ng kanyang caro nang magising ito sa ospital isang buwan matapos ang madugong labanan sa villa. The first thing that slipped his lips was her name. Well, actually, it didn't just slip. Parang nawawala sa sariling ibinulyaw nito ang kanyang pangalan sa pag-aakalang hindi siya nito naligtas bago pinatulog sa suntok ang kaawa-awang nurse na sumubok pakalmahin ito. Let’s just say that dozen of nurses in that hospital came home with bruised faces after failing to calm him. Nagulat pa si Margaux nang biglang sumulpot ang kanyang caro sa OB ward ng hospital, saktong check-up naman ng kanyang pinagbubuntis na anak.

Rome agreed to change his last name, following the Don’s. And as per Margaux, a few little legal tricks, and here she was, using Alberta’s last name as her middle and Rome’s as her last. Siya na ngayon si Margaux “Salve” Montenegro, ang pinakamamahal na esposa ng Mafioso.

“Ano ang iniisip mo, cara mia?”

Margaux jerked when a soft pair of lips tenderly kissed her forehead. Still baffled, she blinked her eyes, realizing how close Rome's face was.

Medyo nag-mature na ang mukha ng kanyang caro. Pero kahit saang anggulo tingnan ay perpekto pa rin.

'And he is still your man after all these years, Margaux.’

“Wala. Hindi ko lang naisip noon na ganito ang kalalabasan ng lahat, Panginoon—ump!”

It was his lips that shut her up, kissing her hard while leveraging his arms on both sides of the wall. He hated being called that, and it made her laugh every time he scrunched his nose. Nagiging kamukhang-kamukha kasi ito ng kanilang munting si ‘Dos’.

“That freaking title doesn’t apply to me when I’m with you. Alam mo 'yan...” he murmured in her ear before tenderly running his nose on her cheek.

“Na-miss mo ‘ko, sir?”

“Sobra. Simula pa nang lumabas ako ng bahay noong isang araw. You got no clue.” His lips traveled further, drawing circles on her sensitive skin before lingering on her neck.

Just like how it was hundreds of times before, she closed her eyes slowly, feeling the warmth that was beginning to hurt inside her core. "Kinailangan ko kasing ayusin ang mga papeles ni Lucille. Nahanap na ng mga kawal kung saan siya nagtago ng ilang taon. Pinalitan ko ang pangalan niya. Habang si Tats naman... sabi ng imbestigador nabuhay daw siya. Hindi ko pa lang siya nakikita."

"Everything will be fine." Hinaplos niya ang nag-aalalang mukha ng kanyang caro."They will be fine—Oh!"

She choked on her words when his strong hands found the back of her legs, and without any ado, lifted her up to his hips. Sabik na yumakap ang mahuhubog niyang binti sa baywang nito nang igiya siya nito pataas sa pader

His mouth was hungry when he caught her sweet lips. Sinamantala agad ng kanyang caro ang pagbuka ng kanyang bibig. Sa maikling panahon ay lumalaban na siya ng mainit na paghalik dito.

Every caress of his lips ignited her womanhood. Lalo pa nang kumilos ito at sabik na saluhin ang kanyang dibdib. He pinched one of her nipples and her whole body trembled with need. ‘Damn! Bakit ganito pa rin kasarap? It's not like we didn't do it just two days ago—’

“Tres?”

Gulat na napadilat si Margaux nang ihinto ni Rome ang lahat ng ginagawa sa kanya. Confused, she forced her eyes to stare at the flustered man looking back at her.

Ilang segundong tulala lang si Rome kaya naubusan ng pasensya si Margaux. She was starving for him when she moved her hips, rubbing her womanhood against his hardness and letting him know that she wanted more.

“Cara...”

She didn’t falter against that warning at all. She could see his breathing getting uneasy and she knew what it meant. Isang hibla na lang ng pagpipigil ang pinanghahawakan ng kanyang caro bago ito bumigay sa nakakatupok na init.

Feeling his hard body tensing under her touch, she boldly grabbed his cheeks and locked him in a wild kiss again. He groaned in her mouth when she lightly bit him. More so, when her soft palm crawled down, passing through every taunt muscles inside his suit.

"S-Sandali lang—umph!" She ignored him when he tried to pull away. Her fingers found what she was looking for and teasingly feel him there, moving up and down his weak spot.

"Cazzata! Sinabi nang sandali lang. Ugh... "

That was the sound she wanted. Him, failing to talk and missing some letters. Hindi niya malaman bakit parang gutom na gutom siya sa kanyang esposo. Her appetite for his man had been increasing lately, and she was beginning to hate how busy he was as a Mafioso.

“Just fuck me here. Ngayon na. Wall bang,” she seductively purred while grinding her body. Her hands were excited as it moved to unbuckle his belt.“I want it rough, caro. Dito na sa dingding—”

“Hindi pwede.”

Her hand stopped fidgeting on his belt. Wala na halos boses ang kanyang caro nang magsalita. Hingal na hingal na ito sa pinaggagawa niya at punong-puno ng pagnanasa ang mga mata at... saya?

Kung sa bagay, sino ba naman ang hindi sasaya kung ‘offer-an’ ng Wall Bang ng kanyang esposa?

“’Wag mo ‘kong tingnan nang ganyan, caro. Anong pinagsasasabi mong hindi pwede? Nakalabas na si Dos at Papa. Pwede.”

Rome smiled without saying a word for a while. Tila pinakakalma lang muna nito ang sarili. It took him full six seconds of just flashing his dimples before he lovingly whispered, “Lumabas nga si Dos, dumating naman si Tres.”

“Niloloko mo ba ‘ko?”

“Your body felt different again.” Mabagal na dumulas ang mainit na palad ni Rome mula sa kanyang dibdib, pababa sa kanyang tiyan. Then still smiling, his eyes softened as if he had confirmed something just by feeling her. "Oo nga. Nandito na siya."

She tilted her head. Ganito na ba kakabisado ni Rome pati ang mga parte ng kanyang katawan? That was insane! "Nagbibiro ka."

“Nope." He chuckled, lifting his gaze to her."Tandang-tanda ko pa ang pakiramdam ng katawan mo nang dumating si Dos. Paano ko makakalimutan? Iyon ang pinakamasayang araw ng buhay ko," he said proudly then reminded her by groping her plump breast. Mas maingat na ito kaysa kanina."Fragile. Hindi ako pwedeng magkamali. Nandiyan na talaga si Tres."

"So, naging human-pregnancy-test-kit ka habang nagtatrabaho?"

"Bahala ka, Margaux. Basta. Hindi ko gagawin ‘yang hinihingi mo ngayon. Saka na kapag nayayakap na natin si Tres.” He leaned his forehead on hers, cornering her in his amber gaze. Then teasingly, he kissed her ear and said, "I'm hungry from the long flight though. Gusto mo kainin na lang kita hanggang himatayin ka... aking pinakamamahal?"

*** WAKAS ***