Chapter 47: Chapter Forty Six

Dahil sa pagkahimatay ni Lacy ay kaagad na nataranta ang mga tao sa loob ng kanilang bahay. Lalo na ang kaniyang ama na si Lucian, alam na niyang parang may kakaiba sa anak kanina. Dahil sa putla ng kaniyang mukha at labi, ngunit akala niya ay namamalikmata lamang siya.

Si Luci naman ay kaagad na pinuntahan ang kaniyang pinsan upang daluhan at tignan ang kalagayan nito. Nandito pa rin si Pickett at nakikinig sa sinasabi ng manggagamot sa kanila.

"She has a high fever and, I think there's something that has been stressing her these days. She fainted beacuse of over fatigued, so once she wakes up, no more leisure activities that might stress her," saad ng manggagamot sa kaniyang ama at kay Pickett na nakatabi kay Lucian.

"It's the best for her to rest for three days and, refrain something or someone that'll cause her stress." Tumango naman si Lucian rito at nagbigay rin ang manggagamot ng reseta ng kaniyang mga iinumin.

Lumapit naman si Pickett sa kaliwang bahagi ng kama ni Lacy at tinignan ang nakakunot nitong noo. Si Luci naman ay naka-upo sa paanang bahagi ng kama habang nakatingin rin sa kaniyang pinsan.

Parang kanina lamang ay nakikipagkulitan pa siya sa kaniya, hindi niya alam na magkakaroon na pala ito ng sakit. Sana pala pinagpahinga na niya ito kung alam niyang ganito ang mangyayari sa kaniya.

Ganoon rin ang naiisip ni Pickett habang nakatingin sa dalaga, ngunit naputol ang kaniyang pagmumuni-muni nang tawagin siya ni Lucian.

"Your highness, thank you for accompanying my daughter earlier. The sun is already out and, I can take care of my daughter now," malamig ang boses ni Lucian nang sabihin niya ito.

Pickett looked at Lacy for the last time before nodding his head.

"Then, I must go now. I'll visit you next time for the meeting," Pickett said. Lucian just nod his head and bow down at him, before Pickett left Lacy's room.

Napahinga naman ng malalim si Luci at napatingin sa kaniyang uncle na umupo sa tabi ng kaniyang anak, sa ulunan.

"You also looked stressed, uncle Lucian. I think you should also need to take an early rest," ani Luci rito. Napatingin naman sa kaniya si Lucian at napailing.

"I'm okay, Luci. I'll take care of Lacy now, you go ahead and sleep early. Your father might beat me up if I failed to take care of you," he jokingly said. Luci just smirked, and nodded his head.

Nagpaalam na siya kay Lucian na pupuntan na siya ng kaniyang kwarto at kung may kailangan siya, katukin na lamang siya. Tumango lamang si Lucian sa kaniya at tinignan ang kaniyang anak nang makalabas na si Luci.

Hinaplos-haplos niya ang buhok ng kaniyang anak at ang noo nitong nakakunot. He gently caress Lacy's forehead and after a second, creases on her forehead disappeared.

Kaagad naman itong gumalaw at para bang hinahanap nito ang pwesto niya sa tulog at nabigla si Lucian nang biglang idinantay ng kaniyang anak ang braso nito sa may tiyan niya at kalaunan ay niyakap siya ni Lacy.

Tulog pa rin ang dalaga at mas lalo pa itong nagsumiksik sa kaniyang tatay. Nagulat man si Lucian pero hinayaan niya ang kaniyang anak na sa kung ano ang gusto nitong posisyon sa pagtulog.

Nang masiguro na niya na komportable na ito, dahan-dahan niyang idinantay ang kaniyang braso sa likod ni Lacy at bahagyang niyakap ito.

Inalis niya ang mga nakaharang na buhok sa mukha nito at bahagya siyang napangiti nang magsalubong ang dalawang kilay nito, pero kalaunan ay naging payapa at kumalma na ulit.

"You really resembles your mother..." Lucian mumbled, and smiled sadly.

"I wonder if your brother will look like you or your mother or it could be me..." bulong niya sa tulog niyang anak habang nakangiti ng malungkot.

"I'm sorry for all the lackness that I have. I may not be the best father to you and you might feel neglect before. But just remember always, I'm doing everything to keep you safe," bulong niya sa dalaga niyang anak na mahimbing na natutulog sa kaniyang mga bisig.

"Hmm..." Lacy groaned as her eyebrows met. Napatingin naman sa kaniya si Lucian at inobserbahan ang susunod nitong gagawin.

"I'll punch you..." mahinang saad nito na siyang nagpatawa nang mahina kay Lucian.

"You'll punch your daddy?" natatawang saad nito sakaniya. "I guess I deserve that punch," he mumbled.

"Hmm..." sagot naman ng natutulog na dalaga at mas lalo pang yumakap sa kaniya.

Natawa naman si Lucian sa kaniyang sarili, pakiramdam niya para siyang isang baliw na kumakausap ng tulog.

Napailing na lamang siya sa kaniyang sarili at nakangiting tinignan ang kaniyang anak. Kinintilan niya ito ng isang magaang halik sa noo nito.

"Love... you..."

"And I love you too, my darling."

***

The morning came and, Lacy woke up with an aching body and her head feels like it's going to tear apart.

Napatingin naman siya sa kaniyang paligid at mag-isa na lamang siya sa kwarto at ang liwanag na nanggagaling sa bintana ang nagpagising sa kaniya.

She licked her lips because of its dryness and she looked around for a water. May kumatok naman sa pintuan niya kaya naman kahit garagal ang kaniyang boses ay sinagot niya ito.

"Come in."

Pumasok si Aziz at kasama niya sina Glenna at Glenda. Nanghihinang tumingin si Lacy sa kaniya at nginitian si Aziz.

"G-Good morning, Aziz and twins," pagbati ni Lacy rito at kahit na nanghihina na siya ay nagawa niya pang ngitian ang tatlo.

Yumuko naman si Aziz sa kaniya at binati rin siya pabalik. "We already made your breakfast, my lady. You don't have to go to the dining hall. After you eat, you have to drink your medicine." Ngumiti naman si Lacy kay Glenna nang lumapit ito sa kaniya at alalayan siya.

Sa kama kasi siya kakain at hindi na siya pinatayo, na siyang gusto niya rin dahil wala siyang lakas na kumilos o kung ano mang galaw. Nanghihina siya at pakiramdam niya ang lamig-lamig, pero kapag nagkukumot naman siya, naiinitan siya.

Hinawakan naman si Glenda ang kaniyang noo at natawa siya nang biglang kumunot ang noo nito.

"Looks like your fever didn't go down, my lady," Glenda said. Lacy smiled at her and nodded her head once.

"Then call the doctor Glenna after you arrange everything and tell her to come over here." Napakunot naman ang noo ni Lacy nang marinig ito kay Aziz.

"Her? Isn't our family doctor is a male?" bulong na tanong niya kay Glenda na siyang malapit lamang sa kaniya.

"His highness send a female doctor just exclusively to you this morning, my lady. Duke Lucian also agreed with that, that's why she's going to take care of you until you recover." Tumango na lamang si Lacy roon at hindi nangreklamo pa.

Ilang sandali lamang ay bumalik na si Glenna kasa-kasama ng isang babaeng manggamot. Matamlay siyang ngumiti rito nang yumuko ito sa kaniya.

"I am Julia Terro and his highness Pickett send me here to take a good care of you, my lady." Lacy motioned her hands and nod her head at her.

"I'm Lacy Marquez, nice to meet you, Julia," bati niya sa babae, yumukod si Julia bago siya lapitan at hinawakan ang kaniyang noo at ang kaniyang pulso.

"I'll make a herbal medicine tea for you, my lady, and this will make your fever down after an hours of rest." Ngumiti si Lacy rito at nagpasalamat.

"You can eat now, my lady and I'll serve to you the tea after you eat," saad niya pa. Kaya naman kumain na siya habang nakaalalay si Aziz sa kaniyang tabi at si Glenna ay nakatayo sa gilid. Si Glenda naman ay tumutulong kay Julia sa paggawa ng tsaa.

Ilang subo pa lamang ang aking nakakain ay kaagad ko nang tinignan si Aziz at ngumiti sa kaniya.

"I'm full already, Aziz," I said. Napanganga naman siya sa akin at hindi makapaniwala sa aking sinabi.

"But my lady... you just ate an amount of four spoon of your food," nag-aalalang saad nito. Pero umiling na ako sa kaniya at sinabing wala talaga akong ganang kumain at nabusog na talaga ako roon sa aking kinain.

Wala na siyang nagawa pa at inilipit ang maliit na lamesa na inilagay niya sa kama, katulong niya si Glenna sa paglilipit. At nang matapos sila ay lumapit si Julia sa akin at ibinigay sa akin ang isang tasa ng tsaa.

Pagtanggap ko ay wala akong masyadong naamoy na aroma rito pero mainit pa dahil sa usok nito. Hinipan ko muna ito bago uminom nang kaunti.

Kaagad naman akong napa-ubo at muntik nang mailuwa ang aking ininom. Muntik ko na rin masuka ang aking kaunting kinain dahil sa sobrang pait ng tsaa.

"I may die because of this tea, Julia," I half-jokingly said while coughing.

"But my lady, the bitter taste that you taste is the herbal medicine. So please bare with it, so you can relieved your health and immediately recover," nag-aalalang saad niya. Naiintindihan ko naman pero sobrang pait talaga.

"Can't I add a spoon of sugar?" I asked. "I already added 2 spoon of sugar and that's the only amount of sugar that should be in the tea."

Napahinga ako ng malalim bago tumango. "Okay, I understand, Julia. Thank you for this," saad ko sa kaniya.

Bago siya umalis ay sinabihan niya ako na dapat maubos ko ang herbal medicine tea na ginawa niya ngayong araw at gagawa ulit siya bukas upang tuluyan na akong gumaling.

Simula ngayon, ayoko nang magkasakit, grabe mahirap na nga magkasakit tapos pahirapan pang gumaling. Para bang mas lalo ka pang magkakasakit sa iinumin mong gamot.

Napailing na lamang ako at napabuntong hininga.

Matapos kong mainom lahat ng tsaa sa tasa ko, hindi na ako nakaramdam ng antok na nararamdaman ko lamang kanina. Mukhang nagising dahil sa pait ng tsaa na nainom ko.

May kumatok naman sa pinto kaya naman sinabihan ko itong pumasok. Sumilip ang ulo ni Luci at ngumiti siya sa akin nang makita niya akong gising na gising.

"What do you want?" I asked him. "Good morning to you too, my dear cousin," he greets.

Umirap naman ako at binati rin siya pabalik bago tanungin kung ano ang kailangan niya sa akin.

"Well, I want to tease you about what happened yesterday night." Ngumisi siya sa akin na para bang may masamang binabalak.

"What?" I asked. "Don't make that ugly face," pang-aasar ko rito, pero hindi niya pa rin ito tinigilan.

"Well, you look like a princess carried by her prince charming." Napakunot naman ang noo ni Lacy roon at naguguluhang tinignan si Luci.

"What?"

"Apparently, his highness carried you in a bridal style when you fainted yesterday," kwento niya na siyang nagpanganga sa akin at gulat na nakatingin sa kaniya.

"Wha-- come again?"

He frowned at sat at the edge of the bed. "Well, everyone was worried about you since you suddenly fainted and uncle Lucian stayed the night here and took care of you." Napa-'oh' naman ang kaniyang bibig at napatakip.

"Really?" hindi makapaniwalang saad ni Lacy rito. Tumango naman si Luci sa kaniya.

Kaya pala parang sobrang gulo ng kaniyang higaan, akala niya dahil sa magulo lamang siyang natulog.

"They were really worried about you," Luci said. Napasimangot naman si Lacy rito at kaagad na dumampot ng unan at ibinato sa kaniya.

Kaagad naman iyon nasalo ni Luci at nagtatakang tinanong ang kaniyang pinsan.

"What's with the pillow?" inis ns tanong niya sa kaniya.

"You jerk, you are not even worried about me and, you even teased me as soon as you saw me earlier," sabi ko sakaniya pero tinawanan niya lamang ako.

"Because I am a good cousin." Umirap na lamang ako sa kaniya at umiling.

"By the way, uncle Lucian told me already about the attack that might happen in Lucius Kingdom," pagbring-up nito. Napatingin naman si Lacy sa kaniya nang nag-aalala.

"Then what are you going to do? Are you going home now?" Lacy asked him.

"I already sent a warning to my father this morning and, I am just waiting for his reply. If he ask me to go home then I have to." Tumango-tango naman si Lacy sa kaniya.

"So I may not fulfilled what Erich asked me to do." I motioned my hand at him and shakes my head.

"There's always a next time," I assured him, and smiled.

"I know, I shouldn't tell you this since stress is forbidden to you," sabi niya sa akin at pinaliwanag ang sinabi ng manggagamot kahapon.

"Because I don't have someone to opened up with." I shrugged my shoulders and looked at him.

"It's okay, I know you are a pain in the ass, and always a head ache because of your troubles. But I can manage and bear it," ani ko rito. Bigla naman niya ako sinamaan ng tingin na siyang nagpatawa sa akin.

"I'm a good cousin, right?" balik na saad ko sa kaniya at itinaas-baba ang aking kilay.

Pero sumimangot lamang siya sa akin at umirap pa. Napailing na lang ako habang nakangiti sa kaniya.

Asar-asar pa siya, ayan bumalik tuloy sa kaniya. Well, na sa akin pa rin talaga ang huling halakhak.