Chapter 24

Eins Totcher Ling POV.

Kalayaan. Hindi lang ako, hindi lang sila. Kung hindi lahat tayong may kaisipan at may pakiramdam ay dapat makaranas nang salitang kalayaan. Gusto niya muna ng kalayaan. Gusto niya munang makapag-isip. Sagabal ba kami kung kaya’t itinataboy na niya ako? O talagang nasakal ko siya kung kaya’t umaalma ito at humihingi ng kaunting kalayaan.

Graduating na kami ni Juco. Gagraduate din ako, ano mang kondisyon mayroon ako. Nandito ako ngayon sa bahay namin kasama silang lahat. Gabing-gabi na, o mas tamang sabihing hating gabi na. Subalit nakarinig ako ng tunog nang tila nagsisibak ng kahoy. Medyo natakot ako kung kaya’t ginising ko si Zwei.

“Zwei, may naririnig kabang parang nagsisibak ng kahoy? Kanina pa kasi ako hindi makatulog dahil sa nakakainis na tunog na iyon.” I said to her.

“Wala ate. Baka guniguni mo lang iyon.” Sabi ni Zwei.

“Siguro nga. Sige tulog kana.” Sabi ko. At pumikit na akong muli. Ang pakiramdam ko naman ngayon ay may nakatingin sa amin.

“Zwei. Sarado mo bintana, pati yung kurtina.” Sabi ko sa kaniya. Sumunod naman siya. Iba talaga pakiramdam ko. Medyo kakaiba. Kinuha ko yung isang rosaryo na ginagamit before ni lola. At sinimulan kong manalangin. Biglang bumangon si Hessiah at nakapikit na lumapit sa akin.

“Ate anong ginagawa mo.” Tanong ni Zwei sa akin pero patuloy lang ako. Habang tulog si Hessiah sa tabi ko panatag ako. Kung kaya’t matapos kong mag-rosary nakatulog na ako nang katabi si Hessiah.

Siguro dahil isang anghel si Hessiah, kaya naging maayos na ang pakiramdam ko.

**

Francine Zwei POV.

Naging busy na ang lahat si Migs at Model lalo pang naging close sa isa’t-isa. Hindi ko alam kung ako lang ba ang nakakaramdam, pero bawat sandali na lumilipas pakiramdam ko ay paulit-ulit lamang nangyayare nang walang nakakaalam. Dumungaw ako sa bintana ng classroom namin, may namataan akong isang bulto. Subalit nawala rin agad.

“Model, nararamdaman mo ba yung nararamdaman ko?” sabi ko kay Model, bahagyang nanayo ang mga balahibo ko sa batok.

Lumingon si Model sa akin at sinabing, “Huwag kang gagalaw.” Sabi ni Model sa akin. Napansin kong may ahas sa balikat ko, nahilakbot ako pero tumalsik ito bigla.

“Weggehen!” (Go away) ang salitang binitiwan ni Hessiah, kung kaya’t napaalis ang ahas sa aking balikat. Napatakbo ako sa kanila at napayakap kay Model.

Yumakap din si Hessiah sa akin, “Takot na takot ako kanina Zwei, akala ko tutuklawin kana ng ahas. Mabuti nalang at napaalis kaagad ni Hessiah.” Sabi ni Model sa akin habang nira-rub niya ang likuran ko. Dumating yung mga boys, agad na lumapit sa akin si Eliason and he asked me.

“Anong nangyare sa Francy babe ko?” tanong ni Eliason.

“Kamuntik-muntikan na kasi siya kaninang makagat ng ahas, waka namang butas ang kisame o kung sa bintana, napaka-imposible na biglaan na lamang iyon lumitaw. Paanong mangyayare iyon, nasa top floor na tayo ng building na ito.” Sambit ni Model. Tumabi dito si Migs at inakbayan ito.

“Kalma kalang baby, galit na galit ka kaagad e.” sabi ni Migs kay Model.

“Iyang babe mo bantayan mo iyan, pakiramdam ko si Maziar at si Levine ang may pakana nito.” Pahayag ni Hessiah sa amin. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko, ni wala man lang akong kaide-ideya kung sino ba ang Levine na nabanggit ni Hessiah.

**

Levine POV.

Nag-uumpisa palang ako, marami pa akong gustong gawin. Marami pa akong gustong gawin sa kaniya. Gusto ko siyang mapasa-akin, wala naman akong planong gamitin si Maziar. Pero siya lang kasi ang makakatulong sa akin, para maisakatuparan ko yung matagal ko nang pinapangarap. Matagal na mula nang pagnasahan ko si Francine Zwei Ling.

“Saan ka galing?” Ani ni Maziar, bitbit pa nito ang lagayan ng tubig para sa didiligang mga halaman. Tumingin ako sa kaniya at tumingin, napansin kong nakakapang-akit ang suot nitong damit. Kaya naman imbes na sawayin ko ito, ay nilait at saka sinungitan ko ito.

“Hoy, akala mo ang sexy mo sa suot mo? Nakakadiri kang tingnan, tingnan yung kuyukot mo! Kitang-kita kapag nakatuwad ka, para kang nang-aakit ng mga taong dadaan.” Bulyaw ko kay Maziar.

Napamulagat ito sa inasta ko at biglang bawe, “Eh ano naman? Hindi mo naman ako gusto diba? Natatakot kaba, na baka magustuhan ako ng mga tagarito?” She teased me.

“Baka nawawala ka sa iyong sarili, sapagkat iyang mga binibitawang salita ay pawang pabor lamang ukol sa iyong pagpapantasya sa akin.” Pahayag ko kay Maziar. Nilapitan niya ako at binuhusan ng tubig.

“Oops! I’m sorry, hindi ko sinasadya Levine.” Sambit ni Maziar at lalo pa ako nitong binasa, kong kaya’t humakab na ang aking sikmura. Hinawakan niya ito na may halong pang-aakit. ‘Nakalimutan yata niya kung sino ako, ano ba sa akala niya ang ginagawa niya.’ Sa sobrang inis ko isinandal ko siya sa pader. Isang palagatik lamang nang aking mga daliri, naging invisible kaming dalawa ni Maziar sa aming kinaroroonan.

Hinahalikan ko siya, mapusok, maalab at parusa para kay Maziar. “Ito ba ang iyong ninanais Maziar, ito ba ang gustong-gusto mong gawin ko saiyo? Sa araw-araw na lang na lumipas? Ang panggigilan ang iyong likuran na ubot nang usbong. At ito ba ang iyong gusto na ang iyong hinaharap na ubod nang lusog ay palagi kong sisimsimin at lalaru-laruin? Ito ba ang iyong nais, na angkinin kita sa araw-araw? Pwes, matutupad ang iyong ninanais.” Inangat ko ang kaniyang kaliwang binti at iginilid ang kaniyang pang-ibaba na kasuotan. Nakapalda lamang siya, kung kaya’t mabilis kong naigilid ang tabing sa kaniyang ibaba.

Naglalaway ang kaniyang pagkababae. At halos hindi na makahinga si Maziar, dahil sakop ko ang kaniyang mga labi. “Ugh. Hmmmm. Ahhhhh.” Ipinasok ko na ang aking alaga, muling nagtama ang aming mga mata. Sandali? Sandali lamang. Biglang nagbago nang itsura si..

“Hessiah? Ano ang iyong ginagawa?” Naramdaman kong tila may pumipigil sa aking utak na gumawa ng mali o kasamaan. Lumabas ng bahay si Maziar at inabutan kami ni Hessiah, sa ganitong posisyon.

“Ano ang iyong ginawa, Hessiah? Tila’y hindi na siya gumagalaw.” Sambit ni Maziar, hindi ko na maigalaw ng mabilis ang aking kamay. Biglang naglaho si Hessiah, naglaho ang shield na ginawa ko. Mabilis akong naipasok ni Maziar sa loob, kung hindi? Makikita lang naman ako ng mga tao na hubo’t hubad. At mabibilad ako kahit hindi tirik ang araw.

--Kalayaan—