CHAPTER 37

"Sama ka"

Umiling ako. Humawak ito sa balikat ko at niyugyog pa ako.

"Why??"

"Nandun si Sandro"

Kalee rolled her eyes. "So what? Hindi naman sya ang sadya mo doon!" Pag pupumilit pa nito.

"Akong bahala sayo" singit ni Steven

Kanina pa nila ako kinukulit na sumama sa outing nila sa Zambales at kasama ang mga pinsan nila Steven.

"Ayoko"

"Reese naman eh!" Himutok pa nito.

"Hanggang kailan mo sya iiwasan?" Seryosong tanong ni Steven.

Nagkibit balikat ako. Ayoko na nasa isang lugar ako kasama si Sandro dahil alam kong bibigay ako.

"We can pretend na we're dating" Suggestion pa nya

I stared at him. When will you stop being pathetic steven?

"Sa tingin mo ba maniniwala sya?"

He shrugged his shoulder. "Hindi natin malalaman kung hindi natin susubukan"

"He's right. So please come with us na okay?"

I sigh. "Okay whatever" Kahit ilang beses pa ako tumanggi, I'll end up coming with them din naman.

"I don't even know why im doing this, Steven"

Nasa department store kami ngayon para bumili ng mga gamit na dadalhin sa outing na sinasabe nila.

Pag gising ko kanina nagulat ako dahil nasa tapat na ng bahay si Steven. Sinundo nya ako para bumili ng gamit nya.

"Take a break, okay? You need to enjoy your life. We only live once, Reese"

I force a smile. "Fine"

I don't think Sandro will believe us but I'm giving it a try.

"Want this?"

Itinaas ni Steven ang isang kulay brown na sunglasses.

I just nod my head.

"Nakaka boring naman to kasama"

Can't help but to laugh. I'm always like this, though.

"Nandito na ba lahat ng gamit mo?" Tanong nito habang inaayos ang mga gamit namin sa likod ng sasakyan ni Steven.

"Yes"

"Alam mo ba kung naka mamatay lang ang tingin kanina pa ako bumulagta dito. Sandro is glaring at me right now."

Pa simple akong tumingin sa gilid at tama si Steven. Ang sama ng tingin ni Sandro saamin. I know that look.

"I'm getting excited" Kalee whispher in my ear.

Excited of what?

Nagulat ako dahil bigla nalang hinawakan ni Steven ang kamay ko. Hindi ako maka palag dahil alam kong naka tingin saamin ni Sandro ngayon.

"Its soft" Steven whispher.

He's smiling like a retard. He's teasing his brother

"You know Sandro. Magugulat ka nalang bigla ka nalang bubulagta dyan"

He laugh so hard kaya napalingon lahat sila saamin. I don't even know sino ang mga kasama namin tanging si Kalee at ang mga kambal lang ang kilala ko.

"Look at him. Grabe, he's glaring at you right now, Reese"

Napa iling na lamang ako.

"Pwede mo na akong bitawan" inis na bulong ko kay Steven. Ngumisi lang ito at hinigpitan ang pagkakahawak saaking kamay.

"You're digging your own grave, Steven"

"Steven!" Sandro yelled at him.

Napa pikit ako ng mariin. Sinubukan kong alisin ang pagkakahawak nya saaking kamay ngunit napaka higpit ng hawak nya.

"Yes?" Pilyong sagot ni Steven at hinatak pa talaga ako papalapit sakanya.

"Organize the food in the van"

"Okay, want to come with me, babe?" He's smiling while asking me.

I can see Sandro's reaction. He's ready to beat us.

"Yes, babe" my heart almost sink.

Grabe. I can't even imagine na I'm going to do this. I'm so pathetic.

"Allison"

Sandro grabbed right my hand, while Steven was holding my left hand.

"Can we talk?"

"Stop bothering my girlfriend, bro"

"Is that true, Allison? He's your boyfriend?"

I looked straight in his eyes. I'm sorry for doing this to you, Sandro. I really want to hold you in my arms and whispher how much I love you but I can't do that. I'm still guilty about what happend in the past.

I smiled and push his hand away. "Yes. I'm dating Steven"

"I'm not going to believe you"

I sarcastically laugh "I know you'll say that. Believe it or not, I don't even care."

"Steven is all that matters to me" I added.

I can see pain in his eyes. I hate myself for doing this but what can I do? This is the best thing to do.

"You can take a look, aayusin lang namin sa loob yung mga pagkain" Steven said.

I think we're staying at a house with 7 rooms. May kasama kaming mga pinsan nila at kung hindi ako nagkakamali, lima sila. 3 girls and 2 boys. They look kind but I don't have the guts to talk to them.

Mukha kasi silang spoiled brat.

"Kuya Sandro can I borrow your charger?"

Kanina pa wala sa mood si Sandro. Dahil ba sa nangyari kanina? Kung ganito din naman sya bakit pa sya sumama?

"Are you happy?"

I looked at the blue sea, infront of me. Sandro's uncle own this Resort in Zambales and I'm telling you, its so peaceful here.

I want to live here, forever. No worries

"I am happy, Kalee"

She sigh and lean her head on my shoulder.

"I hate to see you doing this but I trust you. I know you'll make the right decision"

"I've been trying so hard, to figure it out." I answered.

"Don't you think its time for you to forgive yourself? Ate Addison will not be happy to see you torturing yourself like this. I know, you don't like to talk about it, Allison. But please. Forgive yourself. Its not your fault."

There was a time when the act of just waking up was so heavy. When my mom and dad talked to me, I would often hide my face so they will remain oblivious about my sadness.

"You want this?" Itinaas ni Steven ang bbq na inihaw nya. Sobrang daming pagkain ang dala nila. I don't think mauubos to.

"I want it too" singit ni Sandra kung hindi ako nagkakamali.

"Then cook it yourself" pang aasar sakanya ni Steven.

She rolled her eyes.

"You're so mean. Yung sauce ng pasta, can you taste it for me?" Tanong ni sandra kay Steven.

"I'll leave you here, for awhile. Check ko lang"

I nod my head. Nasa labas kasi kami ng villa. They put some tables and chairs sa labas at napaka lamig. Buti nalang ay nag dala ako ng panjama. Mukha na nga akong matutulog.

The guy na hawig nila Steven offer me a drink. I think he's Martin.

"Thanks" I said. Ayoko naman na mag mukhang snob dito. Iniwan din kasi ako ni Kalee because she's busy roaming around the resort with Symon. Bakit ba kasi sumama pa ako?

"She's not drinking alcohol" singit ni Sandro at kinuha ang baso na nasa kamay ko.

"Possessive huh?" I heard martin whispher.

"Ang kj naman" asar pa ng isa sa mga pinsan nila.

"Sino ba talaga ang boyfriend mo? Si Sandro or Steven?" Deretsahang tanong ng isa sakanila. Hindi ko matandaan kung ano ang pangalan nya.

"Shut up" galit na sambit ni Sandro.

I secretly rolled my eyes. Napaka pabibo ni Sandro kahit kailan.

Pagkatapos nyang ininom ang alak na nasa baso, hinatak nya ako palayo sakanila.

"Hey, let me go"

Para syang walang naririnig, patuloy lang sya sa pag lalakad habang hawak hawak ang aking kamay.

See? This was the reason kung bakit ayoko sumama. Kahit ilang beses ko sabihin na boyfriend ko si Steven hindi sya maniniwala.

"Sandro!" I scream. Medyo malayo na kasi kami sa villa.

"When will you step doing this?" He asked while glaring at me.

"I'm not doing anything, Sandro. Ikaw tong ayaw tumigil!"

He looks frustrated. "Damn please baby, stop this okay? I know you're doing this to avoid me."

I was just looking at him, the whole time.

"Can we just pretend that nothing happend?"

"Was it easy for you to forgive me after what I've done?"

He hold my hand. "You don't owe me a apology, Allison. No one even want for that thing to happend. So why are you blaming yourself?'

I didn't answer. I just looked at him.

"Allison"

"Stop being pathetic, Sandro."