Chapter 36

TRUST

Sa nakalipas na dalawang taon, oras ang naging kalaban niya.

Now it looked as if time were going to win the battle after all.

Across the room, nakita niya ang talim ng mga titig sa kanya ni Mati, at ang hindi maipaliwanag na nararamdaman nito. Kung pwede nga lang niya pawiin sa puso at isipan nito kung anuman ang mga dinaramdam nito sa mga oras na yon.

Back in Green Rose Motel, he'd believed anything was possible. For a little while, with the woman he'd loved and lost and lived to find her again, he'd let himself think about the future. Like building a home and family, a real family, that he'd never had.

All they needed was a lousy ten minutes more, six hundred seconds more, and he could have the happily-ever-after ending he'd never have believed possible in a thousand lifetimes. But it was over now. Dahil wala na yata silang kawala ngayon ni Arthur. Tulongan nyo po kami panginoon, piping dasal niya.

Isa pa itong mga sekreto na to. Too damned many secrets. And now those secrets were going to put an end to his life and Luis. Ang pinag-aalala lang niya ay si Mati. Paano nalang ito kung silang dalawa ni Luis ang masawi sa laban na to? Arthur had done his worst to her already. Pero may pag-asa pa naman dahil may isa pa naman siyang kaibigan na CIA operatives na naniniwala sa kanya. In ten minutes, CIA operatives would reach the shore and scale the cliffs to the castle, and she would be saved.

Sinabi na ni Luis kay Mati ang lahat nitong gustong sabihin sa anak. Eh siya hindi pa nga niya nasasabi sa dalaga kung gaano niya ito kamahal at kung gaano niya ito ka gusto na maging asawa at ina sa kanyang mga anak. Kung may milagro lang sanang mangyayari, hayan mabubuhay pa sila at matutupad pa ang sinasabi ni Mati na happy ending para sa kanilang dalawa.

Nag-iwas na siya ng tingin kay Mati at si Luis naman ngayon ang kanyang pinagtuonan ng pansin. Ang taong para na rin niyang ama, at ang nag-iisang tao sa mundo bukod kay Mati na naniniwala sa kakayahan niya.. Ano hahayaan nalang ba niya itong mamatay? Sobrang putla na ngayon ni Luis at wala pa siyang ginagawa.

It was now or never.

He laid his hands on Luis chest, fingers splayed over the breastbone. "Ngayon na," he murmured as he waited for the pain to come to him.

"Let it go, Luis.... let it all go."

"Wag!" daing ni Luis na parang namimilipit din ito sa sakit.

Nalulungkot man siya sa maaring resulta nito, but he let it wash over him and away. He needed to concentrate, to pour his entire being into the task at hand. Narinig niyang nagsasalita si Mati pero hindi na niya ito maintindihan. He knew they didn't have a chance in hell of getting out of this alive and together, pero sa ibang banda ayaw rin niyang magtagumpay si Arthur sa binabalak nito.

"Ma-ti." naghihingalong tawag ni Luis sa anak.

"Save your strength, Luis. Kailangan mo yan dahil susubokan nating makatakas mula rito." ika naman niya.

Ipinikit na niya ang mga mata, and he willed himself deeper into Luis pain, deeper and deeper, hanggang sa kinaibuturang sakit na nararamdaman nito.