Chapter 2: Goodbye, Jerome

Sa dahon ng mga halaman, paisa-isang bumabagsak ang butil ng mga tubig na naipon dahil sa ulan. Ang mga ito'y tila mga purong diyamante sa tuwing natatamaan ng sinag ng araw. Maingay na naglalaro sa asul na kalangitan ng umaga, na napapalamutian ng iba't ibang hugis ng ulap, ang mga ibon. Maririnig sa buong paligid ang masaya nilang awitan. Ito ang gumising kay Jerome.

Sa kaniyang pagbangon, mariin niyang naipikit ang mga mata dahil sa nakasisilaw na sikat ng araw na pumapasok sa salamin niyang bintana. Sandali siyang sumandal sa headboard at sinanay ang paningin. Nagawi ang kaniyang mata sa maletang nasa tabi ng upuan ng study table niya. Muling binalot ng pagdadalawang-isip ang binata. Sa huli, napabuntonghininga na lamang siya, sabay sabing, "Bahala na!" Iwinaklit niya ang kumot at mabilis na nagtungo sa banyo.

...

Habang nagpupunas ng buhok, kinuha niya ang alarm clock sa bedside table at inalam ang oras. Saktong alas otso na ng umaga. Isinampay niya ang bimpo sa balikat. Dumiretso siya sa harap ng salamin na nakadikit sa pinto ng kabinet. Tinitigan niya ang sarili. Hanggang leeg na ang itim na itim niyang buhok dahil madalang lang kung makabisita siya sa barber shop, sa takot na baka makilala siya at ipagtabuyan ng mga tao. Medyo singkit ang mga mata niya na mas lalong sumingkit dahil sa namamaga, dala ng pag-iyak niya kagabi, hindi matangos ang ilong niya, tama lang. May makapal siyang labi na may natural na pulang kulay. Sumobra ang puti ng balat niya dahil sa halos hindi na siya naaarawan, 5'7 ang tangkad niya. Kamukhang-kamukha niya talaga ang kakambal. Nginitian niya ang sarili at lumabas ng silid—tahimik siyang bumaba. Sa sala, bumungad sa kaniya ang ilang maleta at malalaking bag.

Umusbong muli ang pagtutol sa puso ng binata, ngunit gaya kanina, isang buntonghininga at bahala na, saka nagpatuloy sa pagtalunton ng daan patungo sa kaniyang destinasyon.

"Magandang umaga, apo. Sabayan mo na kami," nakangiting sabi ng kaniyang lola nang magtama ang kanilang mga mata. Nilalagyan nito ng pagkain ang plato ng kaniyang lolo na abala sa binabasang dyaryo na hindi niya alam kung saan nito nakuha. Wala kasi sa kanilang mag-ina ang mahilig magbasa ng dyaryo. Wala na siyang ama, patay na. Sinuklian niya lamang ng matamis na ngiti ang lola at umupo sa kaniyang pwesto. Saglit siyang binalingan ng kaniyang lolo ngunit wala itong anumang sinabi.

Kabaliktaran ng kaniyang kakambal, malayo ang loob niya sa dalawang matanda. Siguro'y dahil hindi siya lumaki sa piling ng mga ito kagaya ng kaniyang kapatid, o dahil hindi niya sinusubukang maging malapit ulit sa kanila matapos mamatay ang kaniyang ama. Ang totoo'y hindi lamang sa kanila, idinistansiya niya ang sarili sa lahat ng kaanak nila dahil kahit hindi nila sabihin ramdam niyang siya ang sinisi ng mga ito sa pagkamatay ng ama, masakit man pero alam niyang ganoon din ang kaniyang ina at kapatid. Lalo pa ng madungisan ang kaniyang pangalan. Alin man sa mga iyon, ang halos dalawang linggong pananatili ng kaniyang lolo't lola sa kanilang tahanan, 'ni isang segundo'y hindi siya naging komportable. Masama, oo, subalit ito ang tunay niyang nararamdaman. Isa din ito sa mga rason ng kaniyang pagdadalawang-isip sa pasiya ng kaniyang ina.

Sa kanilang probinsiya, bago pa man ang insidenteng bumago sa kaniyang buhay, hindi na siya tanggap ng lahat maliban sa kakambal. Siya ang masamang bersyon ng kapatid. Kung ang kakambal ay masunurin, ayaw niyang inuutusan. Kung ang kakambal ay mabait, siya'y mahilig sa kalokohan at madalas masali sa basag-ulo, uuwing may pasa at putok ang labi. Kung ang kakambal niya'y madalas nasa bahay, ginugugol ang oras sa pag-aaral at pamilya, siya'y nasa labas, kasama ang barkada at nagpapakalango sa iba't ibang bisyo, liban syempre sa ipinagbabawal na gamot.

Bakit? Dahil simula ng mamatay ang ama, wala ng nakitang tama sa kaniya ang buong angkan nila at dahil sa isa pang mas malalim na rason. Sinikap niyang maging kagaya ng kakambal, nagpakalunod siya sa mga libro at pinilit na baguhin ang sabi nilang mali sa kaniyang pagkatao, subalit lahat ng kaniyang pagpupursigi'y binalewala lamang ng mga taong rason kung bakit niya binaon sa limot ang tunay na siya. Sa bandang huli'y mas pinili niyang panindigan na lamang ang masama nilang tingin sa kaniya.

Ngunit, sinong mag-aakalang dahil dito'y madadawit siya sa isang kasalanang hindi niya ginawa at panghabang panahon na madudungisan ang kaniyang pangalan? Wala. Isa lamang siya sa maraming biktima ng sitwasyon at pagkakataon.

"Hindi ka ba kakain, anak? Dalian mo na, baka maiwan na tayo ng bus."

Nagising ang naglalakbay na diwa ni Jerome ng marinig ang boses ng ina. Nakita niya itong naka-upo na sa kaniyang tabi, sa pwesto ng kakambal at nilalagyan ng pagkain ang kaniyang plato.

"Opo," tipid niyang sabi.

Mabilis na natapos ang agahan na iyon, 'ni kahit isa sa pinag-usapan, wala siyang matandaan. Dumiretso siya sa kanilang maliit na hardin upang manigarilyo. Sisindihan pa lang sana niya ang yosi nang siya'y matigilan dahil sa lakas ng tunog ng paparating na motorsiklo, na tila ba nagmamadali. Tumigil ito sa labas ng kanilang gate at dali-daling bumaba ang kanilang kapitbahay na si Kanoy.

"Jerome!" aligaga nitong tawag. Agad na lumapit ang binata sa humahangos na kapitbahay. Inabot nito sa kanya ang brown envelope.

"Pakibigay nito sa mama mo. Nagmamadali na ako kasi nasa ospital ang asawa ko! Manganganak na!"

"Congrats po!"

Tatalikod na sana si Jerome, subalit mabilis na nahuli ni Kanoy ang kaniyang braso.

"Kahit na anong mangyari, huwag na huwag mo iyang bubuksan."

Ang kuryosidad na kanina pa kumakain sa buong sistema ni Jerome ay mas lalong tumindi. Kilala si Kanoy sa kanilang buong lugar bilang magaling na doktor, doktor ng kahit na anong uri ng papeles. Isang tawag mo lang sa kaniya'y, solve lahat ng problema mo pagdating sa mga ito.

Mahigpit man ang bilin ng lalaki, pagkaalis na pagkaalis nito'y walang pag-aalinlangan niyang binuksan ang envelope.

"Certificate of death," basa niya sa pinaka-unang mga salitang lumitaw sa papel.

Ilang sandali pa'y nagimbal ang buong pagkatao ni Jerome ng mabasa ang sariling pangalan.

"Deceased Name: Carl Jerome Fuenteblanca."

Ilang beses niyang inulit, paulit-ulit, pabalik-balik ang kaniyang mga mata sa mga salitang pinapatay na ang buhay na buhay pang siya.

Sumiklab ang galit sa kaniyang puso, ang mga dating sama ng loob, galit, pagsisisi at pagdurusa na naipo'y tuluyan ng kinain ang kaniyang katinuan. Nilamukos niya ang papel at nag-martsa papasok ng bahay. Galit na galit.

Malakas niyang itinulak ang pintuan dahilan para lumikha ng nakagugulat na tunog. Dali-daling bumaba ang kaniyang ina mula sa ikalawang palapag.

"Anak? May problema ba?" Mahinahon man, halata ang pagpipigil sa mukha nito.

"Alam kong ayaw niyo sa akin, ma! Kayo at kayo!" Turo niya sa ina at dalawang matanda, habang walang tigil na bumubuhos ang luha sa kaniyang mga mata. Makailang ulit ding pumiyok ang binata dahil sa pagragasa ng mga emosyon sa kaniyang puso.

"Pero, kailangan bang umabot sa ganito?" Itinapon niya ang nilamukos na papel sa direksyon ng ina. "Buhay na buhay pa ako, pero pinapatay niyo na! At ano? Gusto niyo akong mabuhay dala-dala ang pangalan ni Jerson, magpanggap na siya? Para ano? Para kasabay ng pagkamatay ng kapatid ko, maibaon na rin sa limot lahat ng kahihiyang dinala ko sa pamilya natin, ganoon ba, ma?"

Matapos mabasa ng ina ang laman ng papel, lahat ng emosyon sa kaniyang mukha ay naglaho at naging blangko.

"Oo," sambit nito habang nakatitig sa luhaang mga mata ng anak.