Chapter 37: Sweet Valentine’s Day
Dumating ang Araw ng mga Puso.
Sa paaralan...
Habang naghihintay sa kanilang Guro, nilapitan ni Joice si Ada habang nagsusulat.
"Ada, binigyan ka ba ni Kent ng bulaklak o regalo?" tanong ni Joice kay Ada.
"Ha, wala... bakit?" tanong ni Ada.
"Hindi ba't araw ng mga puso ngayon, hindi ka man lang niya binigyan ng mga bulaklak?" tanong ni Joice.
"Ah, wala siyang ibinibigay sa akin, eh." sabi ni Ada.
"Ganun, pero napakagandang magkaroon ng ilang bulaklak." sabi ni Joice.
"Hayaan mo na." sabi naman ni Ada. Naisip naman ni Ada na baka hindi lang talaga showy or hindi siya yun guy na mahilig magbigay ng mga bulaklak or gift tuwing Valentine’s day.
Samantala, sa locker ni Kent, ay puno ng tsokolate, kard at marami pang iba, nang buksan niya ito.
Tinapon lang naman iyon ni Kent! Sa halos taon-taon ay nakakatanggap siya ng mga regalo sa mga admirers niya.
"What the..." Sabi ni Kent habang bumabagsak ang lahat ng ito sa harapan niya.
Naiinis na dinampot niya ito at itinapon sa basurahan.
"Oh, itatapon mo na lang ba yan? Sayang naman!" sabi ni Alfred.
"Oh, kunin mo!" Sinabi ni Kent at iniabot ang mga tsokolate at card kay Alfred.
"Hehehe... Salamat! Wow! Napakasarap nito!" Sabi ni Alfred nang buksan niya ang tsokolate at kinagat nito.
"Bakit, binibigyan pa rin nila ako ng mga regalo? Alam na nila, na may girlfriend na ako! Tsk!" Naiinis na sabi ni Kent habang kinukuha ang kanyang gamit sa loob ng locker.
"Dahil, napakagwapo mo, para i-let go!” Sabi ni Alfred habang kumakain ng tsokolate.
"Tsk! Mayroong ding mga gwapo pa dito sa kampus, hindi lang ako.” sabi ni Kent.
"Eh, ikaw si Mr. Campus! Remember? Tikman mo, napakasarap nito, mukhang imported ata ito ah.” Sabi ni Alfred at iniabot kay Kent ang tsokolate.
Ngunit tumalikod si Kent at tumanggi.
"Hindi na, salamat!" sabi ni Kent.
“Bahala ka nga, mukhang mamahalin pa ang mga binibigay sayong mga chocolates oh.” Sabi ni Alfred.
“Ayokong tanggapin yan, baka magselos pa si Ada, yari pa ako dyan!” Sagot naman ni Kent.
“Ah, sabagay, may point ka naman dun! Kaya ako na lang kakain ng mga chocolates mo. Tamang-tama hindi ako nagbreakfast eh.” Masayang sabi ni Alfred.
“Tara na nga, bilisan mo, baka malate pa tayo.” Yaya ni Kent.
“Okay sige.” Pagkatapos ay mabilis na itinago ni Alfred ang mga chocolate sa loob ng locker niya at kumuha lang siya ng lima para ilagay sa loob ng bag niya.
Pagkatapos ay sinundan na niya si Kent na nauna ng maglakad papunta sa room nila.
Sa oras ng kanilang break time, nagpunta sila Kent at Ada sa canteen nang sabay. Habang naglalakad, binibigyan si Ada ng ilang bulaklak mula sa ilang estudyanteng humahanga sa kanyang kagandahan.
"Happy Valentine's Ada!” Sabi ng ilang estudyante kasabay ang pagbigay sa kanya ng bulaklak.
"Ah, salamat!" Sabi ni Ada habang nakangiti siya.
Sa kabilang banda, naiinis naman si Kent, dahil tinatanggap ni Ada ang mga bulaklak mula sa iba't-ibang lalaki. Habang ibinabasura niya ang lahat ng kanyang natanggap mula sa kanyang admirers.
"Ah, ang bigat, tulungan mo naman ako Kent, pakihawak ng iba.” Sabi ni Ada sa kanya.
"Bakit mo tinanggap yan? Nahihirapan ka tuloy." Sabi ni Kent habang nagagalit siya.
"Bakit? Valentine’s day ngayon. It’s fine, kung bigyan man nila ako ng flowers, buti nga sila binibigyan nila ako ng flowers... Hindi tulad ng iba dyan!" sabi ni Ada.
Napahinto naman si Kent sa paglalakad at tumingin sa kanya ng masama.
"Nagpaparinig ka ba?" Sabi ni Kent at nagtama ang kanyang mga mata.
"Bakit, tinamaan ka ba?" Tanong ni Ada habang nakanuot ang noo niya.
"Tsk!" Inis na sabi ni Kent.
Pagkatapos ay agad niyang kinuha ang mga bulaklak ni Ada at itinapon ang mga ito sa labas ng gusali. Lahat ng ito ay bumagsak sa damuhan sa baba.
Nagulat naman si Ada sa ginawang iyon ni Kent.
"Wait, bakit mo ginawa iyon?" Sumigaw si Ada habang nakatingin sa baba.
"Mula ngayon, hindi ka na tatanggap ng anumang bulaklak, maliban kung ito ay mula sa akin! Tsk!" Galit na galit si Kent at naglakad ito papalayo.
Sumunod naman si Ada. "What's wrong with you?” Tanong ni Ada at nainis din siya.
"Tsk! Alam mo ba, itinapon ko lahat ng ibinigay nila sa akin, dahil akala ko baka magalit ka at magselos ka, tapos ikaw… tsk!” Sagot naman ni Kent.
"Ano ang mali sa pagsisikap ng mga taong iyon na bigyan ka ng regalo? Bakit hindi mo ito tanggapin?" Tanong ni Ada.
"Ah basta! Gawin mo lang ang sinasabi ko! Huwag mong tanggapin.” Mariin na sabi ni Kent at hinila niya si Ada sa canteen. Huminga na lamang si Ada ng malalim, habang naglalakad.
Pumasok sila sa loob at sabay silang kumain.
Late at night at the Mansion...
Pagkatapos maligo ni Ada, sinabi sa kanya ni Kent na aalis sila.
"Magbihis ka, maypupuntahan tayo." Matapos siyang magsalita ay pumasok siya sa bathroom at naligo.
"Hmm... Ano kaya ang magandang isusuot?" Sabi ni Ada habang pumipili ng damit. Naisip na niyang idadate siya ni Kent, akala niya ay wala itong pakiramdam at matutulog na lang siya ng mahimbing ngayong valentine’s day.
Nakita niya ang isang puting dress na may palamuting mga bulaklak sa damit na may malambot na tela. Isinukat niya ito at tamang-tama sakanya at off-shoulder ang design nito.
Inayos niya ang kanyang buhok at nagmake-up ng kaunti. Habang inilalagay niya ang kanyang make-up, lumabas si Kent sa banyo.
Tiningnan niya si Ada, at nagsuot din siya ng damit na pang-alis. Nagsusuot siya ng mahabang manggas ng puti at itupi ito hanggang sa siko.
"Tapos ka na ba?" tanong ni Kent.
Pagkatapos ay nagsuklay siya ng kanyang buhok at nag-spray ng pabango. Niyakap niya ang baywang ni Ada at bumulong, "Napakaganda mo talaga, gusto ko ang damit mo." Pagkatapos ay hinagkan niya ang kanyang balikat.
"Hmm, gusto mo ito dahil gusto mo laging humalik sa balikat ko, eh.” Sabi ni Ada habang ngumiti.
"Hehe, hindi naman ah!" Sabi ni Kent at pagkatapos ay pinisil niya ang ilong ni Ada.
"Ouch!" sabi ni Ada.
"Halika na nga! Umalis na tayo!" Yaya ni Kent.
Pagkatapos ay nagpunta sila sa kotse.
Nagulat si Ada ng buksan ang pinto ng kotse nang makita niya ang isang malaking bouquet sa upuan na may pulang rosas.
"Wow! Napakalaki nito ah!" sabi ni Ada.
"Salamat!" Sabi ni Ada at hinalikan niya si Kent sa mga labi.
Pagkatapos ay sumakay na sila sa kotse.
"Saan tayo pupunta?" tanong ni Ada.
"Secret." Sabi ni Kent habang nakangiti at nagmamaneho.
"Okey." Sabi ni Ada at tuwang-tuwa siya habang pinagmamasdan ang mga rosas.
"Ilang piraso ang mayroon ito?" tanong ni Ada, habang hawak ang malaking bouquet.
"200." sabi ni Kent.
"Ah, kaya pala napakabigat nito," sabi ni Ada.
Pagdating nila sa lugar, iniwan na muna ni Ada ang mga bulaklak sa upuan. Bumaba sila ng kotse at inilalayan siya ni Kent.
"Wait, bago ka bumaba." Sabi ni Kent at nilagyan siya ng blindfold sa mata.
Sinuportahan siya ni Kent at hawak ang kanyang mga kamay sa pamamagitan ng paglalakad.
Mukhang isang malaking hardin.
Tumigil sila sa paglalakad.
"Bumilang ka ng 20 at pagkatapos ay maaari mong alisin ang iyong blind fold, okay?" Sabi ni Kent at lumakad papalayo si Kent kay Ada.
Pagkatapos ay narinig niyang lumayo si Kent sa kanya.
"Sandali, saan ka pupunta?" tanong ni Ada sa kanya.
"Bilang ka lang ng 20." sabi ni Kent.
"Okay... 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20."
Pagkatapos niyang magbilang ay agad niyang inalis ang kanyang blind-fold. Nakita niya ang mga halaman tulad ng isang kuweba na may maraming ilaw. Narinig niya ang tunog ng gitara na nagmumula sa loob. Pumasok siya sa loob ng dahan-dahan.
Habang naglalakad, nakita niya ang puno ng mga petals sa sahig at kandila sa path way, sa landas ng kanyang daan. May mga nakasabit na ilang puting kurtina at nakasabit na mga ilaw.
Pagdating niya sa loob ay nakita niya si Kent na naggigitara at kumakanta siya nang napakatamis, habang nakatingin sa kanya.
*Look at the stars
Look how they shine for you
And everything you do
Yeah, they were all yellow
I came along
I wrote a song for you
And all the things you do
It was called "Yellow"
So then I took my turn
Oh what a thing to have done
And it was all yellow
Your skin
Oh yeah your skin and bones
Turn into something beautiful
Do you know
You know I love you so ~
You know I love you so.
I swam across
I jumped to across for you
Oh what a thing to do
'Cause you were all yellow
I drew a line
I drew a line for you
Oh what a thing to do
And it was all yellow
Your skin
Oh yeah your skin and bones
Turn into something beautiful
Do you know
For you I'd bleed myself dry
For you I'd bleed myself dry
It's true...
Look how they shine for you
Look how they shine for you
Look how they shine for
Look how they shine for you
Look how they shine for you
Look how they shine
Look at the stars
Look how they shine for you
And all the things that you do...*
Tumitig si Kent habang kumakanta siya at dahan-dahang lumapit sa kanya si Ada. Nagulat si Ada nang makita niyang kumakanta si Kent para sa kanya. Napaka-romantikong lugar, hindi siya makalakad at manatili sa kanyang paa.
Habang kumakanta si Kent na napansin niya ang nakabitin na mga larawan nila. Mayroon ding mga rosas sa gilid na nakasabit, at ang ilang mga ilaw na nagniningning na tulad ng mga bituin.
Matapos kumanta si Kent, ibinaba niya ang gitara sa silya.
"Happy Valentine's Love!" Nakangiting sabi ni Kent at binigyan siya ng isang pulang rose.
"Happy Valentine's! Thank you! I'm so touched, I'm so speechless." Sagot naman ni Ada habang naluluha siya sa saya.
"Hmm... Do you like it?" Tanong ni Kent.
"No... I loved it!" Sagot naman ni Ada.
Pagkatapos ay kinuha ni Kent ang isang bagay mula sa kanyang bulsa at hinawakan ang kaliwang kamay ni Ada.
At lumuhod si Kent sa kaniya.
"Ito ang aking tunay na proposal... Gusto kong ibahagi sa iyo ang buhay ko. Gusto kong makasama ka araw-araw, at magpakailanman. Mahal na mahal kita, higit pa sa nalalaman mo!" Sabi ni Kent habang lumuluha.
"Kent, mahal din kita. Ikaw lang ang mahal ko sa buhay!" Napuspos ng pansamantalang pag-ibig si Ada.
Pagkatapos ay inilagay ni Kent ang singsing na diyamante sa daliri ni Ada at niyakap nang mahigpit si Ada.
Pagkatapos ay dahan-dahang hinagkan niya si Ada. Biglang narinig ni Ada na may tumutugtog ng biyolin. At gustung-gusto nilang sumayaw sa magiliw na musika.
They shared a night full of love and happiness for one another. Ada feel so blessed for having Kent in her life. She cannot imagine that she could experienced this, so sweet proposal of Kent. She is so inlove with Kent.
Kent is so happy for expressing his love for Ada. He don't know how to express how he was great and how he love Ada so much. He feel sad earlier when he saw Ada smile at the other man giving her a flowers, there's a hurt inside his heart. He doesn't want the feeling that he cannot give her that smile. But now, he is very proud that he could do this such thing for her and Ada so much appreciate it. What a great feeling that his love, found her happiness in his arms.
The night was so sweet, they dance at the night sky....
Having a great feelings, a feelings that full of love of one another, that never last....