Chapter 6

“Kuya, you can go now. I bought my car.”

“Later.” He said while lying on the sofa

“Are you waiting for someone?”

“What? No, I just want to stay. Why do you seem to be sending me away?”

“Admit it, you’re just waiting for someone.”

“No, I don’t have anything to do so it’s fine.”

“E, your obtrusion is not that good. By the way, have you told mom what I’m going to do on my birthday?”

“Yes, they said they will try their best to come home on your birthday, then I said don’t bother mom. Amara said she was going to celebrate at her company.”

“Done?” I ask.

“They say you’re ugly.” He was serious. I slowly raised my middle finger. But he just laughed.

“Hindi, kung sure ka raw ba sabi ko hindi ko po alam baka tatawag ‘yun sa inyo. Ayon lang, wala na akong ibang sinabi.”

“Okay thanks.” I replied

“Are you sure? Won’t it cost you a lot?” My brother asked, inirapan ko naman siya.

“You will help me with the cost.”

“Ma’h ghad Amara!” He said sharply while still holding the while raising two fingers.

Kung hindi n’yo alam March 09 ang birthday ko. Soooo yes, Im turning 24. At sa Friday ‘yon.

“Meg, do you have someone to pick up?” I asked because my brother and I went out at the same time.

“I’ll just call a taxi ma’am.” She answered and smile.

“Saba—”

“Come with us. I’ll just get the car.” My brother said and hurriedly left when I suddenly look at him.

“Ma’am, hala, wag na nakakahiya.” Megan said and was about to answer when someone suddenly honked.

Ang bilis ni kuya ah.

He also went out to open the front seat and I was about to get in when my brother block me.

“Sa backseat ka.” He whisper. Kainis, binuksan ko na lang ang pinto sa backseat bago pumasok. Ang weird n’ya talaga ngayon.

Umupo naman si Megan sa katabi ni kuya, front seat. Hmm, something seems strange.

Mauuna akong bumaba dahil mas malayo ang dorm na tinutuluyan ni megan kaysa sa bahay namin.

“Bukas, tutulungan kitang maghanda sa kompanya mo kung ‘yan ang gusto mo.” Brother breaking the silence while we were eating.

“Why? Wait, what did you eat?”

“Maybe food, you see we’re eating, what you’re eating now is what I’m eating too.”

“Weh? You eat it?” I asked while pointing to the pakbet and took the spoon and was about to put my brother’s plate when he stop me.

“No, don’t you dare.” Saway n’ya saka tumingin ng masama sa akin.

“Why? Paborito kaya ‘to ni Megan.” I said while smiling. My brother look at me.

“How did you know?” He asked habang sumubo ng pagkain.

“Hello, we are so close that we always eat together before, bago pa ako maging CEO.” Paliwanag ko. Tiningnan n’ya naman ako ng parang sinusuri.

“Tingnan mo, mukha hindi naman s’ya masama.” He said while bringing the plate closer to me. I secretly smile. Si megan lang pala ha.

“Hmm, well honestly…… It’s not bad.” Sabi n’ya pagkatapos tikman.

“Megan also likes ampalaya.” Sabi ko sabay turo sa ampalaya.

He swallowed before taking it and eat it. I saw that he winced.

“What’s the taste?”

“Delicious.” He seemed to be forced, and gave a thumbs up while smiling.

“So what preparation did you prepare for Friday? I mean for your birthday?”

“It’s simple. Just prepare a little and then we’ll have a game.” I said after drinking the juice, I’m done eating and I’m just waiting for him to finish.

“What game?”

“Depends, I can’t think of anything right now.”

“Shall I it to send Keizler?” he asked. I look directly at him.

“He can’t go that fast. He’s also busy.”

“Wag mo namang maliitin si Keizler. Baka Keizler Santos ‘yon.”

“Whatever, kung makakapunta siya bakit hindi?” Tanong ko sa kaniya at akmang tatayo na dahil tapos na naman siyang kumain.

“Tol, okay na punta ka na.” Saad ni kuya. Napatingin naman ako sa kaniya. Hawak na niya ang cellphone niya at nakangisi. Hinarap niya naman sa akin ‘yon ng makita na nakakunot ang noo komg nakatingin sa kaniya.

[“Hi Amara! Punta ako ha bukas na alis ko. Bago mag hapon siguro nandyan na ako.”] Kumindat pa ang loko.

“Kanina pa ba kayong magkausap?” Tanong ko sabay naman silang napatango ni kuya.

[“Sayang hindi alam ni Zach, isasama ko sana bukas.”]

“Don’t you dare Keizler Santos.” Banta ko pero tinawanan lang niya ako.

[“Si Zach kaya kanina, nagtataka bakit daw na delete post niya tungkol sa ‘yo.”]

“Ah, pinadelete ko kay Drake.” Simpleng sagot ko. Inabot naman ni kuya sa akin ang cellphone niya kaya tinanggap ko naman ‘yun.

[“Galing ah, hindi nga nakahalata si Zach kasi dinelete lahat ng log in sessions.”]

“Syempre, Drake Albrecht ‘yun e, nasa lahi namin ang pagiging magaling.” Pagmamayabang ko sumipol naman si kuya.

Tumagal din ang usapan namin ni Keizler kung hindi pa nga na lowbat phone ni kuya matagal pa bago matatapos.

Paano kaya kung malaman ni Zach kung ano talaga ako, I mean alam kong tao ako na maganda pero ‘yung katayuan ko. Ano bang katayuan ko? Alam ko lang nakatayo ako sa sarili kong mga paa.

Basta ‘yun na ‘yon. Ano kayang magiging reaksyon niya. Magagalit kaya siya?

Ngayon naman inihahanda ko ‘yung mga pera na ipapalaro ko para sa Friday. Balak ko kasing magpalaro, ‘yung mga simpleng laro na mag e-enjoy sila.

Nagpapalit na rin ako ng mga 20, 50, 100, 200 pero karamihan 500 at 1000 sayang naman kasi ang effort nila lalo na kung konti lang makukuha nila.

Nung tapos ko ng ayusin lahat. Humiga muna ako para magpahinga. Kapagod kaya ang dami kong ini-scan na mga documents.

“Aaaaargh! Goodmorning!” Sigaw ko sabay taas ng kamay ko para mag inat.

Chineck ko muna ang cellphone ko at nakita na may message si Keizler.

Keizler Santos

Active 4m ago

Hey! Mamayang 4:00 a. m ang alis ko sa bahay. Sa ngayon nag-a-ayos na ako ng dadalhin ko. Hindi na ako makapaghintay. Nakakamiss ka!

Napangiti naman ako sa text niya.

Amara Reign Albrecht: Grabe sa sobrang excited mo hindi ka na yata nakatulog.⊙.☉

Tumawag naman siya kaagad. Akala ko ba active 4m ago?

Sinagot ko naman ‘yun pero hindi ako nag on cam.

[“Hey?! Nandito na ako sa airport mamayang 8:00 a. m pa pala ang flight ko.”] Panimula niya at pinakita ang airport natawa naman ako.

“Hindi ka naman excited?” Natatawang tanong ko. Iniharap naman niya ang camera sa kaniya.

[“Hindi naman, kakagising mo lang ba?”] Tanong niya. Dahil hindi niya naman ako makikita kapag tumango ako sumagot nalang ako.

[“Mag on cam ka nga.”] Utos niya.

“Ayaw ko, uutusan mo pa ako.” Pagbibiro ko, natawa naman siya ng mahina.

[“Can’t wait to see you later, e.”] Normal na pagkakasabi niya. Hindi alam kung anong nararamdaman ko, hindi ko naman masabing kinikilig ako dahil ko rin alam kung anong feeling ng kinikilig. Hindi pa kaya ako nagkaka-boyfriend.

Paano bantay na bantay si kuya sa lahat ng lalaking lalapit sa akin na lalaki. Ewan ko ba kung bakit tiwalang-tiwala siya kay Jackson. Siguro dahil kilala na rin niya siya.

“Sige na, kailangan ko pang maghanda. Male-late na ako.” Sagot ko na ikinanguso naman niya.

[“Mamaya na, maaga pa oh.”] Pigil niya sabay tawa. Binuksan ko naman ang cam ko kaya napatigil siya.

“Look at my face! Maaga pa, ang dami ko pa kayang aayusin at gagawin.” Sabi ko at ngumuso rin.

[“Beautiful as always Amayra you look like dog.”] Maarteng banggit niya sa pangalan ko.

“Is that a compliment because you call me beautiful or it’s an insult? If that’s a compliment then thank you and if not I hate you.”

[“Of course it’s a compliment. Dog, because dog is loyal to their owner soooo?”]

“Ow, Wait a second Keiz, mom is calling.” Paalam ko. Tumango naman siya. Agad ko namang sinagot ang tawag ni mommy.

“Hey mom, goodmorning!” Bati ko sa kaniya. Humarap naman siya sa camera.

[“Goodmorning my baby. Still at bed?”] Tanong niya. Tumango naman ako.

“Papasok na rin po ako, tumawag lang si Keizler.” Sagot ko. Napatigil naman si mommy at parang nag iisip.

“Santos?” Tanong niya. Umawang naman ang bibig ko bago ngumiti at tumango.

“[Ow, magkakilala pala kayo?”] Tanong niya.

“Yes mom, nung umuwi ako sa pilipinas doon ko lang siya nakilala kaibigan pala siya ni kuya.”

[“Oo, naalala ko sinabi niya sa amin dati na may crush siya sa’yo.”] Natatawang sabi ni kuya.

“Akala ko nga mag kaka-age kami. Mas matanda pala siya sa akin.”

[“Akala niya rin. Iba ka kasi doon sa nakita niyang picture natin. Mukha ka ng 10 years old that time kaya siguro inakala niya na magkaka-age rin kayo.”]

“Hon, goodmorning.” Dinig kong bati ni daddy kay mommy. Saka humalik sa pisngi.

“Goodmorning, eat your breakfast na hon.” Sabi ni mommy. Ngumiti naman si dad at akmang aalis na ng napatingin siya sa cellphone na hawak ni mommy agad naman akong kumaway.

“Hey dad, goodmorning!” Masayang bati ko. Agad naman siyang ngumiti at bumati rin.

[“I was thinking to call you later to greet you, but your mom did it. So, advance happy birthday my daughter!”]

“Aw, that was so sweet for me, thanks dad!”

[“You sure, you want to celebrate your birthday on your company? We can go home if you want.”]

“No dad, it’s okay. I know you’re a busy person. I can handle it by myself.”

[“Aw, Our daughter has really grown up. Okay just tell us if you need something.”] Pag singit ni mommy sa usapan. Tumango naman ako.

“So I need to go mom, dad I miss you!” Sabi ko at nagpaalam na. Tumayo na rin ako para mag-ayos.

“Bakit tanghali ka na nagising? Nagpuyat ka ‘no?” Tanong ni kuya na paakyat alam kong pupunta to sa kwarto ko para mang-gising.

Pinaningkitan niya pa ako ng mata.

“Kanina pa kaya akong gising, nakausap ko na nga si mommy at daddy, e si Keizler din.” Saad ko at nagtuloy sa paglalakad sumunod naman siya.

“Hindi ka kakain?” Takang tanong niya habang sinusundan ako palabas.

“Hindi na, late na nga ako, e kakain pa.” Sagot ko, pero ang totoo kumain na ako kanina sa kwarto pagkatapos maligo. May mini kitchen kasi ako. Sinadya ko ‘yon. Naisip ko na medyo malaki naman ang kwarto ko kaya naglagay ako ng sarili ko. Desisyon ako e.

Dumiretso si kuya sa kompanya niya at ako naman ay sa akin. Almost 2 years na rin simula nung nakuha ko ang kompanya ko, I mean hindi gano’n kadali dahil pinaghirapan ko rin ito.

Gusto ko lang magkaroon ng experience sa kung paano ang mga ginagawa at gagawin mo sa oras na may sarili ka ng kompanya.

Hindi pala gano’n kadali dadaan ka talaga sa puntong maii-stress ka. Pero okay lang, atleast nalaman ko kung gaanokahirap at hindi basta-basta kapag may hina-handle kang business mo.

Habang papasok ako agad silang bumabati sa akin, ngini-ngitian ko lang sila at saka nagpapatuloy sa paglalakad.

Wala nga akong nakasabay sa elevator, e sakto namang tumunog ang cellphone ko at nakita na si Keizler ang tumatawag.

“Bakit?” Tanong ko nung makita ang nakasimangot niyang mukha.

[“Kanina pa kaya kitang tinatawagan hindi mo sinasagot.”] Reklamo niya.

“Ay sorry naka do not disturb kasi ako kanina habang naghahanda ako papasok. Alam ko kasing tatawag ka. Joke.”

[“Hmp! May problema tayo!”] Saad niya sa kabilang linya.

“Ano? Spill it out.” Utos ko sa kaniya may pumasok naman at agad akong binati kaya binati ko rin siya.

[“Mamaya pa daw 10:00 am flight ko na move!”] Reklamo niya.

“It’s okay keiz matuto kang maghintay.” Pang-aasar ko. Mas lalo naman siyang napasimangot. May binulong pa siya pero hindi ko maintindihan.

“Hinintay kaya kita ng matagal tapos parang si Zach pa yata ang magugustuhan mo.

Tumunog na ang elevator kaya bumaba na ako at dumiretso sa office ko.

“Sinong kasama mo?” Tanong ko.

[“Si Zach.] Tipid na sagot niya. Nanlalaki naman ang mata ko habang nakatingin sa kaniya. Agad naman siyang humalakhak.

“Iba talaga ang dating sa ‘yo ni Zachary huh?” Pang-aasar niya. Inirapan ko na lang siya.

“May irereto ako sa ‘yo the, you want?” Tanong ko kay Keizler sabay upo sa swivel chair.

“Ayaw ko.” Tipid na sagot niya.

“Kunyari ka pa gusto mo rin naman.”