Sophisticated and Perfectionist.

That's how everyone described me. I don't know why everyone sees me like that. And I don't know either if this is my inborn personality, but I keep my things arranged to make it in my sight net and clean. Hindi ko gusto na may kalat sa paligid ko. Even my shoes, my writings, my clothes, my cars, and everything are needed to be arranged. I don't know kung bakit naiirita ako kapag hindi sila pantay sa kulay, sa taas, sa klase ng damit, sa brand. Naiinis din ako sa iba pag magagawa nila ang mga bagay na diko kayang magawa. Siguro nga Perfectionist talaga ako.

Sabi nga nila, "No one is perfect. Even the most confident people have insecurities. At some point in of our lives, we may feel we lack something. That is reality. We must try to live as per our capability." So normal lang naman siguro na ganito ako.

Even I don't want to act like this especially in public, but I don't have a guts to do it, and I can't stop it.

I make a heavy sighed. At itinuon nalang sa bintana ng kotse ang aking paningin at tinanaw nalang ang aming bawat madadaanan.

" Ma'am, nandito na po tayo." Sabi ng driver ko.

Diko na namalayan na nakarating na pala ako, ang lalim kasi ng iniisip e.

Anyways, I'm here at the recording studio. Wanna know why? Well, I'm an actress and at the same time a song writer and a singer. Although, some companies, especially beauty products, are hiring me to endorse their products. I just declined some of them.

Meron din namang akong kinukuha at tinatanggap na mga endorsement pero mangilan ngilan lang dahil sobrang busy kong tao. To the point na, Di na ako nakakatulog. Minsan nalang ang pahinga ko.

"Good morning ma'am Kyle!" bati sa'kin ng mga tao. Musicians. Nginitian ko nalang sila. "Madam Jovelyn are waiting for you in her office, maam!" dagdag pa nito.

Matapos nyang sabihin yon dumiretso na ako sa office ni Madam Jovelyn.

"Hi, Kyle!" Bati ni Madam.

Pero usually tawag ko sa kaniya ay Jovelyn lang kasi kaedad ko lang sya e. Pero why would I not call her Madam, diba? "Kamusta?" pangungumusta niya na may malaking ngiti sa labi.

Di naman halatang sobrang excited mono? Sabi ko sa isip ko. Halatang halata kasi.

Be professional ang sabi ni Jovelyn pero di namab nya ako tinatawag na ma'am kaya Jovelyn nalang tawag ko sa kaniya.

"I'm fine. Beautiful as always." Confident na saad ko na nagpa ismid sa kaniya. "How about you? Stress?" malaki kasi ang eyebags nya kahit naka concealer naman siya.

"Hmm. Anyways, cut the crap. Are you ready for your first and ever record here?"

Excited ngang talaga ang gaga.

"Kailan pa ako hindi naging ready?" pabalik na tanong ko.

Yes. First record koto dito. Ngayon lang. Palagi ko kasing tinatanggihan ang alok nya sa'kin. Pero ngayon, tinanggap ko na kasi kawawa naman e, tsaka isa pa nakukulitan na ako kaya tinanggap kona kasi isang record lang naman daw e.

At pagkatapos nito wala nang susunod.

Pagkatapos at pagkalabas ko ng office ni Jovelyn ay dumiretso na ako sa recording room.

Ang irerecord ko today ay ang bagong gawa kong kanta. I mean, nakanta ko naman na to sa ibang studyuhan.

Nong nagsimula na ang kanta, I concentrated. I have to. Dahil may camera, although sanay naman na ako kailangan kopa ding mag concentrate dahil live to. At hindi lang ako ang nanonood ngayon. Milyon milyong tao ang nanonood ngayon.

Ang iba ay hinihintay ang pagkakamali ko. Para may ma bash sila tungkol sakin. Yong iba naman na totoong Kyliesh ay excited na excited dahil sa wakas tinanggap ko ang alok ng kompanyang ito.

Pero kahit ganon iniisip ko nalang na ito na isang try lang naman.

Ang kanta ay tungkol sa magkakaibigan na solid talaga ang kanilang samahan dahil mag childhood best friends sila. Anim sila. Apat na babae at dalawang lalaki. Ngunit nasira iyon nang dahil lang sa isang prank. Kung saan kailangan ng isa sa magkakaibigan ang awayin ang isa nilang kaibigan.

Dumating ang panahon na palaging humihingi ng tawad yong nang prank. Kahit sa chat lang. At napatawad naman agad sila. Hanggang sa nabuo ulit sila.

-----

Pagkatapos ng kanta ay tumayo na ako at tinawagan si Lajia. Ipapaligpit na ang gamit. Lajia is my friend and at the same time my manager and personal assistant. Full time ang trabaho nya sakin. Lalo na pag may shoot ako.

Pagkatapos ng mahabang pagliligpit ng mga gamit ay nagpaalam muna sila at nagpasalamat nadin kay Jovelyn.

I sighed in relief nang makalabas na kami ng tuluyan sa lugar na yon. Ewan ko ba, iba ang pakiramdam ko sa lugar na iyon.

Pero ipinagsawalang bahala ko nalang iyon.

Pagkasakay ko ng sasakyan ay natulog nalang dahil may shoot pako bukas para sa isang series.

Nasa kalagitnaan ako ng pagtulog ng bigla nalang pumreno ang sasakyan. Minulat ko ang mata ko at nakita ko ang isang lalaking sa tingin ko ay nasa kaedaran ko lang.

Gwapo. Matangkad. Kissable lips. Matangos ang ilong at intimading ang aura nito. At mukhang bigatin din dahil sa postura palang. Naka coat sya na pang doctor kaya I assume na doctor to.

Yan ang una kong pansin sa kanya.

"Hey! Can't you see that I'm heading to this lane?" Pilit na pinapahinahong saad nito.

Pero di ako lumabas at hinayaan nalang si manong na kumausap don. At isa pa di naman ako ang nagmamaneho e kaya bahala sya dyan.

"Sorry po sir. Inaantok po kasi ako e, kaya diko na namalayan na paparating po kayo. Sorry po talaga si-"

Di na pinatapos pa si manong dahil sinabatan na nya Ito.

"I don't need your fucking sorry old man! I am already late for Jesus dale's! Tignan mo nga yang kotse ko o! Gasgas na!"

Don na nag init ang ulo ko at nilabas nalang siya dahil minumura na nya ang driver ko.

"Hi! Do you have a problem with my driver?" mahinahong saad ko.

"Yes! At ng dahil dyan sa tanga mong driver late na ako sa meeting ko!!" ay tangik. Sigawan ba naman ako.

Tinignan ko ang kotse nya at boom! May gasgas nga.

"Okay so ganito nalang, maybe we can deal with this in some other time. For now, just go to your meeting then after that we can talk about it, okay?" pagpapakalama ko sa kaniya. Kinuha ko ang calling card ko para so we can talk in private kasi nakakahiya  na e, maraming nanonood. Paniguradong tending na naman to.

" Here's my calling card. Just text me if you're done in your meeting and just text me kung saan tayo mag uusap, okay ba yon sa'yo?"

Nakita ko namang syang humugot ng malalim na hininga na tila pinipilit na pinapakalma ang sarili.

"Okay." plain na saad nya at pumasok na sa kanyang sasakyan at pinaharurot na lang iyon basta-basta.

Yong lang? Like wtf? Pero okay na yon at least pumayag sya kasi paniguradong may nag v-video samin at kumukuha ng litrato samin ng... sino nga ba yon?

Ah bahala na. Kaya wala na akong nagawa kundi sumakay nalang din. Habang si manong naman ay nakatulala padin sa kawalan. 

Tinawag ko si manong na wala sa sarili at sinabihan na pumasok na sya.

Pumasok naman sya at nag drive na.

Pagka andar ng kotse ay bumalik nalang ako sa pagtulog na kaninay naudlot dahil sa lalaking iyon.