Inunat ko ang braso ko, dahil sa pangangalay habang nagtatype sa maliit na keyboard ng ibm wheelwriter nagsusulat ako ng three-page novel, nakarinig ako ng malakas na katok sa pinto ng apartment kaya napatigil ako sa pagtype. Napabuntong hininga na lang ako at tumingin sa orasan. Alas tres na ng madaling araw at nagta-type siya sa ibm wheelwriter. Tumayo ako mula sa kinauupuan ko para buksan ang pinto para tingnan kung sino ang kumakatok sa pinto ng apartment ko.

”Lorelei..” mahinang sabi ko sa kausap, binuksan ko ang pinto. Ilang beses na siyang bumisita sa apartment ko para humingi ng tawad. Napabuntong hininga na lang ako at binuksan ng bahagya ang pinto..

“Devora lagi ka nalang nasa loob ng bahay pa minsan-minsan rin lumabas ka.” sabi niya sa akin tila pa naiilang parin sa akin.

“Lumalabas naman ako.” Tugon ko sa sinabi ni Lorelei..

“Oo nga lumalabas ka para ipasa 'yong Natapos mong nobela sa editor mo pero hindi ka naman tumatagal sa labas kahit pag pasyal nga lang hindi mo nagawa.” Sabi niya habang nanglalakad papasok sa loob ng bahay ko.

Napabuntong-hininga na lang ako habang sinusundan ko ang paglalakad niya, sa totoo lang medyo matagal nangyari iyon kaya pinatawad ko siya sa ginawa niya.

“Kumain ka na ba?” Tanong niya habang pinupulot ang mga magugulong papel ko na puno ng typing errors sa bago kong nobela.

“Hindi pa ako kumakain.” Sinagot ko ang tanong niya sa akin.

“Bakit?” Nakakunot ang noo at malapit sa gitna ang kilay na parang nagtataka kung bakit hindi pa ako kumakain.

“Hindi pa kasi ako nagugutom.” mahinahong sabi ko at umupo sa couch.

“Okay sana naman kahit pa ba paano kumain ka hindi puro kape lang iniinom mo.” Sermon niya sa akin.

"Thank you Lorelei pero tapos na tayo tama na pag-asikaso mo sa'kin napatawad nakita sa nakaraan natin." sabi ko sa kanya.

“Alam ko yun, pero sana maging magkaibigan ulit tayo.” Malungkot na tugon nito sa kanya habang tumutulo ang mga luha sa kanyang mga mata.

“Bakit ang dali mong sabihin na pwede tayong maging magkaibigan ulit! Hindi naman ako isang butahe kapag gusto mo babalik ka tao ako Lorelei nasasaktan rin kaya tama na yong napatawad na kita pero yong sabihin mo maging kaibigan tayo ulit hindi ko na hahayaan ako masaktan ulit." Umiigting panga ko sa sobra galit sa kanya. “Pakiusap Lorelei, lumabas ka na habang kaya ko pa ang sarili ko,” Nakakuyom ang mga palad ng tumayo ako sa couch dahil hindi ko mapigilan ang galit ko sa kanya, dahil sa sinabi niya sa akin. Pumunta ulit ako sa kinaroroonan ng ibm wheelwriter. kung saan ako nagsusulat ng nobela ko..

Nagsimula akong magtype sa maliit na button ng ibm wheelwriter, napabuntong hininga na lang ako, Dahil walang emosyon na nababasa ko sa sinusulat ko, pumikit nalang ako para lumikha ng emosyon sa sinusulat ko, pero ang ang nakikita ko ang imahe ni Lorelei, tangina Inis na sabi ko sa sarili ko, tumayo ako at iniwan ang novel na sinusulat ko, kinuha ko ang jacket na binigay sa akin ni Lorelei at ang backpack na lagi kong dala tuwing lalabas ng bahay, kailangan ko ng sariwang hangin

kaya pupunta ako ng 7-eleven baka makaisip ulit ako ng idea next chapter na sinusulat ko, lumabas ako ng pinto at tinahak ko ang bawat daan na nadadaanan ko sa mga lugar na walang ilaw napatingala ako sa langit nang sumilip ang haring araw ngunit ito ay hindi pa rin ako makatulog dahil sa mga sinusulat ko at dumagdag pa si Lorelei.

Huminto ako sa paglalakad, hindi ko napansin na nasa eskinita na pala ako, lumingon ako para tignan kung ano ang nahagip ng mata ko, isang lalaking may hawak na kutsilyo, napaisip ako kung sino iyon, napatiim bagang ako ng na aninang ko na kung sino lalaki may hawak na kutselyo.

"Luis!" Malamig na boses na sabi ko, habang sinusuot ng Asero ko sa bulsa ng jacket ko.

“Devora, Putang ina mo!" Galit na sabi niya nang lumapit siya sa akin na may dala siya balisong at inikot niya ito para tanggalin ang takip sa talim ng balisong.

"Luis.." Tugon ko sa kanya naka pamulsa ako habang inaatay pang sugod niya sakin.

"T-Tang ina mo pinatay mo siya! Kaya papatayin kita!" sabi niya sakin.

“Wala ako, Pinatay.” Kunot noo na sabi ko sa kanya.

“Wag kang mag disguise Devora! I know it's you.” Galit na tugon niya sa akin habang mabilis na pumunta sa pwesto ko, hawak pa rin ang balisong at nakatutok sa akin.

Ginalaw niya ito, pinaikot ikot habang kita ko ang emosyon sa mga mata niya na may galit.

“MAMATAY KA!” Sabi niya habang sumusugod sa akin, iniwas ko ang hawak niyang talim, agad kong itinaas ang kamay ko. Nakasuot sa kamay ko ang asero metal at sa gitna may patusok na design at sa gilid may talim din. Naikuyom ko ang kamao ko nang makita ko ang pagkawala ng self defense niya sa katawan niya.

Agad ko sinuntok yong tadyang na kung saan nakita ko na bukas pisikal depensa niya.

Napangiti na lang ako nang maramdaman ko ang asero na suot ng bumaon sa kanyang tadyang na para bang nabuhayan ang dugo ko sa pag-ungol niya sa sakit at lalo akong natuwa nang lumuhod siya sa lupa.

“H-hayop ka, Devora!” Nanghihina na sa akin niya sa akin.

Nakatitig lang ako sa kanya na sumusuka ng dugo, napabuntong hininga nalang ako..

Sinipa ko siya para matumba siya sa lupa kaya yong balisong hawak niya sa kamay tumalsik sa gilid,

nanglakad ako papunta kung saan tumalsik yong balisong.

Napasigaw siya nang sinipa ko siya, nakita ko siyang sumuka ng dugo na kina ngiti ko, kinuha ko ang kutsilyo at inilagay sa bulsa ng bag na dala ko.

“H-hayop ka Devora, mahuhuli ka rin makakaroon ng hustisya mga tao pinatay mo.” sabi niya sa akin habang lumalabas dugo sa kanyang bibig.

“Hindi ko sila pinatay hinantid ko lang sila kay San pedro.” Mahinahon na wika ko...

Kitang kita ko sa mata niya labis ang poot niya sa akin.

Binuksan ko ang zipper ng bag ko at kinuha ang tool kit ko na may lamang surgical tools. Pangarap ko maging surgeon para makita ang tunay na laman loob ng isang tao, pero sabi ni Mama hindi daw excited maging surgeon, dahil binigyan mo pa sila ng pagkakataong mabuhay kaysa mag-enjoy kay Lord.

Pumipili ako ng pwedeng gamitin para operahan siya, Pero nahihirapan akong pumili ng magandang gamitin para matuklap ang balat niya pati ito pinu problema ko naiinis na sabi ko sarili ko.

Nawala ang inis ko sa sarili ko nang mapunta ang intention ko nang makarinig ako ng kaluskos mula sa harapan ko nakita ko kung paano siya gumapang habang hawak-hawak ang pinsala na gawa ko.

“Saan ka pupunta?” sabi ko sabay hawak sa buhok niya at hinila pabalik sa kinaroroonan niya kanina.

“Bakit ka tatakas, hindi pa nga tayo tapos mag-usap,” sabi ko, Hindi siya sumagot dahil puno ng dugo ang bibig niya, Pero tingin niya na puno ng poot sa akin.

Kinuha ko na lang ang makukuha ko sa tool kit ko, napangiti ako nang makuha ko ang scalpel knife, Parang gumagana pa ang utak ko sa bawat eksenang, pagtuklap niya sa balat niya at pati din mata niya na parang fish ball kapag tinusok ko.

Binitawan ko kaagad ang buhok niyang nakahawak sa kamay ko, napangiti ako, nakita ko na nanghihina siya tulad ng aso ng kapitbahay namin.

“Gusto mo pa bang mawala yung sakit?” nag-aalalang sabi ko sa kanya kaya napaupo ako para makita ko yung mukha niya na parang kinakapos ng hininga. Hindi siya umimik habang nakatitig sa akin.

“Ok, pumayag ka sa sinabi ko.” Pumalakpak ako na parang excited sa pag-injection sa kanya. Binuksan ko yung zipper ng bag ko at nilabas yung box na maraming syringe, nilabas ko din yung mga alaga ko sa jar. Bigla akong napatigil. nung naalala kong nasa labas ako, inis kong hinila ang buhok ko, ang tanga ko talaga, dapat pinatay ko na siya ng mabilis, baka makita ako ni Mama na dismayado kapag nahuli akong pumapatay sa kanya.

Mabilis kong inilabas ang malaking daga sa garapon, nakatali ang daga para hindi makawala. Kinuha ko sa bag ko ang box na naglalaman ng syringe at agad na tinurok sa daga na para bang mas natuwa ako nang makita ko ang takot nito habang kumukuha ako ng dugo sa daga.

Nang matapos kong makuha ang dugo ng daga, nilagay ko din siya sa garapon, hinawakan ko ang talukap ng mata niya.

“Ikaw ang unang gagamit nito karangalan mo mamatay sa palad ko.” Sabi ko bago ko ibinaon ang karayom ​​ng syringe, napa hanga ako ng Lumabas yong dugo ng daga sa gitna ng Mata niya ang itim ng bilog ng sisimbolo sa akin ng KATANGAHAN niya na humahalo sa bilog na itim na dugo ng daga ko.

"P-patayin M-." Hindi na niya naituloy ang sasabihin dahil tinakpan ko ang bibig niya gamit ang kamay ko at naramdaman ko ang mga yabag ng paa na para bang pinang bigyan ako ng panahon dahil sa ibang dereksyon mga yapak ng lalakad. Inalis ko yung kamay niya na nakatakip sa bibig niya, kinuha ko yung gloves ko sa bag ko at sinuot, may naisip kasi ako. At parang mas lalo akong natuwa dahil hindi ko na iniwan ang alupihan ko sa bag ko, inilabas ko ito sa loob ng bag ko. Hinawakan ko ang bibig niya para buksan pero sa huli ay nabuka ko ang bibig niya.

“Mga baby ko may bago house na kayo." Saad ko sa garabon na may laman na alupihan, binuksan ko ang garapon at naglabas ng malalaking alupihan habang hawak ko ang bibig niya, nakita ko sa mga mata niya na sinasabi niyang patayin ko na lang siya, pero hindi madali ang buhay tulad ng pag patay ko sa kanya, kaya naman pinasok ko ang alupihan sa bibig niya, ang gandang tingnan ng mga anak ko na pumapasok sa lalamunan niya.

Lalo ako nasayahan dahil may butil na luha tumutulo sa isa mata niya na hndi ko pa tinusok.

TEARS OF JOY yata pakiramdamn n'ya sabi ko sa sarili ko.

“Pasensya ka na Luis, lalagyan ko sana ng anesthesia ang mata mo, pero wala sa bag ko, kaya dugo lang ng daga ko.” mahinahon kong sabi ko sa kanya.

"At pakisabi sa mga dinala ko sa San Pedro na HUWAG mag-alala, masaya pa ako sa lupa." bago ko ibinaon sa lalamunan niya ang scalpel knife ay naramdaman ko ang init ng lalamunan niya habang pinihit ko ang kamay ko na parang may hinahanap, tumulo sa ilalim ng kanyang lalamunan.

Napangiwi ako nang maramdaman kong lumabas ang kamay ko sa patok niya.

Ito pinaka isa kung problema kung saan ko lilinisin ang katawan n'ya, Naiirita wika ko sa sarili ko

Napabuntong-hininga ako at sinisi si Luis kung hindi mo ako hinamon, hindi sana umabot ka ba sa newyear hindi rin ako mang makakaroon ng problema kung ano gagawin ko sa katawan mo kung saan kita itatago.

Napapikit ako inaalala ang mga payo ni Mama.

Kung pinatay mo siya sa labas, linisin ang kanyang dugo nang hindi nakikita ang iyong ebidensya mo.

Buti nalang may dala ako lagi sa bag ko.

Sabi nga nila, kapag may inimpok mayroong madudukot sa oras ng pangangailangan mo kaya sinusunod ko ang payo nila. Binuksan ko ulit ang zipper ng bag ko, kumuha ng bote ng tubig, kinuha ko ang tuwalya ko at pinasa para linisin ang dugo niya.

Kinuha ko din yung luminol flashlight ko, kita ko hindi pa natatanggal yung dugo kaya kinuha ko yung hydrogen na binili ko. Ibinuhos ko itong peroxide sa dugong nakikita ko at pinunasan ko ito ng husto, walang nakikitang dugo. Napatingin ako sa mukha ni Luis, sobrang ganda. Ang ginawa ko.

Dati puro hayop ang kaya kong patayin, ngayon tao naman, sana masaya si Mama sa nakikita niya.

Nang improve na anak niya.

Kumuha din ako ng asido at ibinuhos sa mukha niya. Napangiti ako nang makita ko ang kumukulong dilaw na asido sa kanyang mukha, pati na rin ang paghalo ng dugo sa kanyang mukha.

Tinaggal ko rin syringe napangiti ako habang nakikita ko bang tanggal ko sa ugat ng mata n'ya napasama sa pag hatak ng syringe ko. Ang ganda tingnan pero mang uumaga na baka makita ako. Pinunasan ko na rin ng hydrogen peroxide dugo na pumatak sa lupa. Tumayo ako tiningnan ko ang suot ko kung may dugo pero wala ako nakita pati rin ang bag ko nilagay ko na rin yong tuwalya at syringe sa plastic na dala ko problema nga lang basa s'ya delikado kapag itatapon ko siya kung saan. kaya nilagay ko nalang sa bag ko at Nangmamadali umalis sa eskinita kung saan nakapatay ako.